ଏହି କଥାରେ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ଆମେ ଜଣାପାଉଛୁ — ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୋଷରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଲେ, “ତମେ ଜଳ ଜନ୍ତୁ ହେବେ ଏବଂ ଏକ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ବସିବେ।” ଏହି ଶାପରେ ଆମେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ଏହି ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଲୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଲୁ, “ଆମେ ଆମ ରୂପ, ଯୁବା ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆମେ ନିଜେ ନିଜେ ଦେଇଛୁ, କାରଣ ଆମେ ଏଠାକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲୁ। ଧର୍ମଜନ ନାରୀଙ୍କୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମନେ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଆପଣ ନିଜ ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, ଏହି ଶିକ୍ଷା ଚାଲିଥିବା ଠିକ୍, ଦୟାକରି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ନିର୍ମଳ ଲୋକ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ତେଣୁ ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏପରେ, ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯାହା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଆମେ ଏପରି ଭାବେ କଥା କହିବା ପରେ, ଦୟା ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏଠି ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଦଣ୍ଡ ହେବ, ଅନନ୍ତ ନୁହେଁ। ତମେ ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାହ ଆତ୍ମା ହେଇ ମଣିଷଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରିବ, ତେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷ ତମକୁ ଜଳରୁ ଭୂମିରେ ଉଠାଇବ। ଏପରେ ତମେ ନିଜ ରୂପ ପୁନଃ ପାଇବ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନି, ମଜାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରୁ ଏଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ‘ନାରୀ ତୀର୍ଥ’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ, ଏହା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଓ ପାପ ଶୋଧକ ହେବ।” ଏପରେ, ଆମେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ପରିକ୍ରମା କରି, ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଏଠାରୁ ବାହାରିଗଲୁ। ଆମେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲୁ — ଏତେ ଶୀଘ୍ର କେଉଁଠି ଏମିତି ଏକ ମଣିଷ ମିଳିବେ, ଯିଏ ଆମକୁ ପୁନଃ ନିଜ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇଦେବେ? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ଆମେ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ସେ ଦେବମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଖୁସି ହେଲୁ, ନମସ୍କାର କରିଲୁ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ମୁହଁରେ ଉଭା ହେଲୁ। ନାରଦ ଆମକୁ ଦୁଃଖର କାରଣ ପଚାରିଲେ, ଆମେ ସମସ୍ତ କଥା ସେଠି କହିଲୁ। ଏହା ଶୁଣି, ନାରଦ କହିଲେ, “ସାଗରର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ପାଞ୍ଚଟି ପବିତ୍ର, ଶୁଭ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାଁଠାରେ ଯାଅ। ସେଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଣ୍ଡବ ଧନଞ୍ଜୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବେ।” ଏହି କଥା କହି ନାରଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଆମେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାହାରିଗଲୁ। ଆପଣ ଆମକୁ ଆଜି ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଓ ନିର୍ମଳ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ମୋ ସହଚରୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଚାରି ଜଣେ ଏଉଁ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ଏକ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ତାପରେ, ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିଷ ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଗ୍ରାହ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଗଲେ। ଧରାଯିବା ପରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଉପରେ ଆସି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ଏବଂ ସେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏକ ଅପ୍ସରା ରୂପରେ ଭୂଷିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେ ବଳଶାଳୀ ଏକେକ ଜଣକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଜଳରୁ ବାହାରି ନିଜ ରୂପ ପାଇ, ସେହି ଅପ୍ସରାମାନେ ପୁନଃ ପୂର୍ବ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡିକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଦୟା କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁନଃ ମଣଲୂରକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠି ରାଜା ଏକ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହାର ନାମ ବବ୍ରୁବାହନ। ସେ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ପାଇଁ ବବ୍ରୁବାହନକୁ କନ୍ୟାଦାନ ଭାବରେ ନିଅ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି।” ପୁଣି ପାଣ୍ଡବ ପୁତ୍ର ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାକୁ କହିଲେ, “ଏଠି ରୁହ, ନିଜ ଉନ୍ନତି କର; ବବ୍ରୁବାହନ ବଢ଼ିବ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିବ, ତୁମେ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କରିବ; କୁନ୍ତୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ମୋ ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେ— ସେଠି ଯେତେବେଳେ ଆସିବ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଜୟ କରି ରାଜସୂୟ କରିବ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ରାଜା, ଭୂମିର ଶାସକମାନେ, ସେଠି ଆସିବେ; ତୁମର ପିତା ବହୁ ରତ୍ନ ନେଇ ଆସିବେ। ତୁମେ ଏକ ଦଳରେ ଯାଇବ, ଚିତ୍ରବାହନ ତୁମେ ସେବା କରିବେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ରାଜସୂୟରେ ଦେଖିବି, ପୁଅର ଯତ୍ନ କର, ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବବ୍ରୁବାହନ ନାମରେ ମୋ ଜୀବନ ମୋ ପାଖରୁ ବାହାରିଗଲା; ଏହି ପୁଅକୁ ଧର, ଯିଏ ବଂଶ ବଢ଼ାଇବ। ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଧର୍ମରୁ ଜନ୍ମିତ, ପୌରବ ବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟପୁତ୍ର— ସେଉଁଠି ସଦା ରକ୍ଷା କର। ବିଚ୍ଛେଦରେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏପରି କହି ସେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ସହ ସାଗର ତୀରେ ବସିଲେ। ତାପରେ, ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ବହୁ ଧନ ଦେଲେ; କେରଳକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ਘନ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ଗଲେ। ଏହା ପଶୁପତିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମ, ଦର୍ଶନରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏଠି ପାପୀ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଅବସ୍ଥା ପାଉଥାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ତୀର୍ଥ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଅନୁକ୍ରମରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ।