ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ସରା ଦେଖାଗଲା, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକିଲା ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମହାଭାଗେ, ତୁମେ କିଏ? ଜଳରେ ବସିଥିବା ଏଇ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?" ସେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମହାବାହୁ, ମୁଁ ଏକ ଅପ୍ସରା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରେ। ମୋ ସହ ଚାରି ଜଣ ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିପାରନ୍ତି। ଆମେ ପଞ୍ଚଜଣ ମିଶି ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଥିଲୁ। ସେଠାରେ ଆମେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ, ଯିଏ ଏକାକି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଆମେ ସବୁ ଆବୃତ ହୋଇଗଲୁ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା, ଅଦ୍ଭୁତ ଶରୀର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଢତା ଦେଖି ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲୁ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଅବତରିଲୁ—ମୁଁ, ସୌରଭେୟୀ, ସାମିଚୀ, ବୁଦ୍ବୁଦା ଓ ଲତା। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ଗୀତ ଗାଇ ହସି ହସି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲୁ, ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ। କିନ୍ତୁ, ସେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ତାହା ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଜୀବନ୍ତୁ, ଜଳଚର ହେଇ ପଡ଼।" ଏହି ଦୁଃଖଦ ଶାପ ପାଇଁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଲୁ। ଆମର ଯୌବନ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗର୍ବରେ ଆମେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲୁ—"ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମକୁ କ୍ଷମା କର। ଆମେ ଏଠିକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମା ବିଶିଷ୍ଟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲୁ, ତେଣୁ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆମେ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିଲୁ। ଧର୍ମମନ୍ଥନ ଲୋକମାନେ ନାରୀମାନେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ ମନେ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଆପଣ ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ ଓ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ମିତ୍ର ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ—ଏହି କଥା ଏଠି ସତ୍ୟ ହେଉ। ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକେ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୟା ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ କହିଲେ—"ଏଠି ଏକ ଶତବର୍ଷ ଅବଧି ରହିବ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜଳରେ ଥିବା ମଣିଷମାନେକୁ ତୁମର ହାତରେ ଧରିବ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ଜଳରୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ରଖିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ପାଇବ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ତଦନ୍ତରେ 'ନାରୀ ତୀର୍ଥ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବ, ଏବଂ ଏହା ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଓ ପାପନାଶକ ହେବ।" ଏପରି ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଆମେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲୁ। ଏତେ ଶୀଘ୍ର କେଉଁଠି ଏମିତି କାହାକୁ ଦେଖିପାରିବି, ଯିଏ ଆମକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଇପାରିବ? ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ଭାରତ, ଆମେ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଋଷି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲୁ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଦଢ଼ିଲୁ। ସେ ଆମ ଦୁଃଖର କାରଣ ପଚାରିଲେ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କୁହିଲୁ। ସେ କହିଲେ—"ସାଗରର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ପାଞ୍ଚଟି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ। ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବ ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ତୁମକୁ ସନ୍ଦେହ ଚାରା ମୁକ୍ତ କରିବେ।" ଏହିପରି କହି ନାରଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆମେ ସେଠାରୁ ଚଲିଗଲୁ। ଆଜି ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛି, ହେ ପାପରହିତ। ଏହି ମୋ ସହଚରୀମାନେ, ଚାରି ଜଣ ଅପର ଏଖଣିଁ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି—ତୁମେ ଏକ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କର। ଏପରି କଥା ପରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାହିଣୀ ଭୂତମାନେ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଜଳରୁ ବାହାରି ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଅପ୍ସରା ଆକୃତି ପୁନଃ ପାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନେକୁ ଏକ ଏକ କରି ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ଜଳରୁ ଉଠି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ପାଇଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଅନୁମତି ଦେଇ, ପୁନଃ ମଣଲୂରକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ରାଜା ବବ୍ରୁବାହନ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ରାଜା ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ପଣରେ ବବ୍ରୁବାହନକୁ ନିଅ, ଏହିପରି କରି ମୁଁ ମୋ ଋଣ ମୁକ୍ତ ହେବି।" ପୁନି ଅର୍ଜୁନ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଏଠିରେ ରୁହ, ସୁଖୀ ହେଉ, ବବ୍ରୁବାହନ ବଡ଼ ହେଉ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିବ, ସେଠାରେ ମଧୁର ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ; କୁନ୍ତୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ ଓ ମୋ ଭାଇମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ।