ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ, ସାହସୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ମାନେ ସହିତ ଅତି କମ୍ ସଂଖ୍ୟାରେ ନିଜ ଭାଇମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇଥିବା ପରେ, ସମୁଦ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ କଳିଙ୍ଗ ଓ ତାହାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକ ଅଞ୍ଚଳ, ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରି, ମନୋହର ମହଳ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତପସ୍ଵୀମାନେ ଶୋଭିତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ସମୁଦ୍ର ସଙ୍ଗମରେ କାୱେରୀ ନଦୀ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଧାରି ଧୀରେ ଧୀରେ ମନଳୂର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ମନଳୂରର ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ମନଳୂର ରାଜା ଥିଲେ ଚିତ୍ରବାହନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ତାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ଏହି ସହରରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅବସରରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଘୁଞ୍ଚି ବୁଲୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏହି ଚରୁ ନିତମ୍ଭିନୀ କୁମାରୀ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି କୁମାରୀକୁ ଏହି ମହାତ୍ମା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କାହାର ପୁଅ? ତୁମ ନାମ କ’ଣ?” ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ, ପାଣ୍ଡବ।” ତାପରେ ରାଜା ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, “ଏହି ବଂଶରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ, ଦେବଦେବ ଶିଵ, ଉମାପତି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଏହି ବଂଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଢ଼ିରେ ଗୋଟିଏ ସନ୍ତାନ ଦେବା ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ସେଠୁଁ ଏହି ବଂଶରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସନ୍ତାନ ହୁଏ। ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ସବୁ ଏଭଳି ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏଠି ଏହି ଝିଅ ମୋର ବଂଶ ଚାଲାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ‘ଏହି ମୋ ପୁଅ।’” “ପୁତ୍ରିକା ପ୍ରଥାଅନୁସାରେ, ଏହି ଝିଅରୁ ଯେଉଁ ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ, ସେ ତୁମର ହେବେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କର କନ୍ୟାଶୁଳ୍କ; ଏହି ବଂଶର ପୁଅ ଏହି ବଂଶକୁ ଚାଲାଇବେ, ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।” ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ମାନିଲେ, ଓ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ତ୍ରୟୋଦଶ ମାସରେ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ତିନି ମାସ ଧରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ଏହା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ର ତୀରର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ତପସ୍ଵୀ ଆସିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚ ତପସ୍ଵୀ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ଵୀମାନେ ଅପବିତ୍ର କରିଥିବା ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ସୌଭଦ୍ର, ପବିତ୍ର ପୌଳୋମ, ଶାନ୍ତ କାରନ୍ଧମ ଓ ଏକ ଅତି ବଳିୟାନ ଯଜ୍ଞଫଳଦାୟିନୀ ତୀର୍ଥ। ସେ ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଏହାମାନେ ବିରାନ୍ ଓ ତପସ୍ଵୀମାନେ ଏହାକୁ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ନମ୍ର ଭାବରେ ତପସ୍ଵୀମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନେ କାହିଁକି ଏଡ଼ାନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚ ମଗର ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତପସ୍ଵୀମାନେଙ୍କୁ ଧରି ନେଉଛନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥ ଏଡ଼ାନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ଵୀମାନେ ବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଡାକିଲେ। ସୌଭଦ୍ର ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ସ୍ନାନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ମଗର ତାଙ୍କ ପା ଧରିଲା। ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଳଚରକୁ ଧରି, ତାକୁ ଜଳରୁ ବାହାର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ମଗରକୁ ଉଠାଇଲେ, ଏହି ମଗର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାରିତ ନାରୀର ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ସେ ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୋଇ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଅପ୍ସରା, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଅଟବୀରେ ଘୁଞ୍ଚି ବୁଲୁଥିବି। ଭାର୍ଗ, ଯିଏ ସମ୍ପଦାର ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ସହ ଆଉ ଚାରି ଜଣ ମୋ ସଂଗୀନୀ, ଏମିତି ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିତା।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଲୋକପାଳଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲୁ; ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଏକାକୀ ଘୁଞ୍ଚି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ ଆମେ ଆବୃତ ହେଇଗଲୁ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ଆମେ ଅବାକ ହେଲୁ।" "ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ, ସୌରଭେୟୀ, ସାମିଚୀ, ବୁଦ୍ବୁଦା ଓ ଲତା, ସମସ୍ତେ ଗୀତ ଗାଇ ହସି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲୁ। କିନ୍ତୁ ସେ ମହାତ୍ମା, ଅମାର ଉପସ୍ଥିତିରେ କୌଣସି ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳିତ ରହିଲେ।