ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରାଜା କହିଲେ, "ତୁମେ ଫେରିଆସ, ବଳଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ, ମୋ ଆଦେଶ ମାନ; ତୁମେ କୌଣସି ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହାଁ, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାର କାରଣ ହେଉନାହାଁ।" ତେବେ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରୁ ଶୁଣିଛି ଯେ ଚାଳାକିରେ କେବେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ସତ୍ୟରୁ କେବେ ଚ୍ୟୁତି ହେବିନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରି ହିଁ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛି।" ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନକୁ ଅତି ଭକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ ଏବଂ ବାରୋ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାଁରେ ବାସ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ବିଶାଳ ଭୁଜା ଧାରୀ ଏହି କୌରବ ବଂଶର ମହିମାବାନ୍, ତାଙ୍କ ପଛରେ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଅନୁଶୀଳକ, ଆତ୍ମ ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ତ୍ୟାଗୀ, ଭଗବତ୍ସେବାରେ ନିୟୁକ୍ତ ସନ୍ୟାସୀ, ଚାରଣ, ଓ ପୁରାଣକଥା ପାଠକ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହା ସହ ବନବାସୀ ତ୍ୟାଗୀ, ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦେବ କଥା ମଧୁର ଭାବେ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ମିତ୍ର ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାରୁତମାନେ ଯେପରି, ମୃଦୁ କଥାର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ପ୍ରକୃତିର ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନେକ ଦେଶ ଦେଖିଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ତୀରଥ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ନିକଟେ ଶିବିର ଗଢ଼ି ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଜନମେଜୟ, ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତାହା ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ପୁଷ୍ପାର୍ପଣ ହେଉଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନଦୀ କୂଳରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ବିଦ୍ୱାନ, ନିୟମିତ, ଧର୍ମପଥରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରକୁ ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶିବିର ଏବେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ତାହାଁରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ, ଗଙ୍ଗାରେ ନିମ୍ନମୁଖୀ ହେଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଜଳ ତର୍ପଣ କରି, ରାଜା ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାଗରାଜ କୌରବ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଉଲୂପି, ଯିଏ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଗଭୀରତାରେ ଆକର୍ଷିତ କଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଶାନ୍ତଚିତ୍ତରେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ନାଗପୁରୀରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଲୁଛି। ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଉଲୂପିଙ୍କୁ ଅପରାଧଭାବରେ ପଚାରିଲେ, "କଣ ଏହି ଅସାବଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲ, ଭୟଭିତେ? ଏହି ସ୍ଥାନ କଣ? ତୁମେ କିଏ, କାହାର କନ୍ୟା?" ଉଲୂପି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଏୟାରାବତ ବଂଶର ନାଗ କୌରବ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋ ନାମ ଉଲୂପି, ମୁଁ ଏକ ନାଗକନ୍ୟା। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ନିମ୍ନମୁଖୀ ହେଇ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲ, ସେହି ସମୟରେ କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲି। କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଅର୍ଜୁନ, ମୋତେ ଖୁସି କର, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ କ୍ଷୀଣ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହେଁନି।" ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ମୋ ଉପବାସ୍ଥ ବ୍ରତ ବାରୋ ମାସ ପାଇଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଆଛି, ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛାର ମାଲିକ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନି। କିପରି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହିବି ନାହିଁ, ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବି ଏବଂ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବି ନାହିଁ—ଏହିପରି ଉପାୟ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିବି।" ଉଲୂପି କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେ, ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ଚାଳିତ ହୁଅଛ, ତୁମ ଗୁରୁ କିପରି ଏହି ବ୍ରତ ଶିଖାଇଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମେମାନେ ଏକ ନିୟମ ଗଢ଼ିଥିଲ, ଯେଉଁଠାରେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପର୍କ କରିବେ, ସେଉଁଠି ବାରୋ ମାସ ବନବାସ ନେବେ। ଏହି ଉପବାସ୍ଥ ନିୟମ ତୁମେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଥିଲ। ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ଏହି କାମ କର, ଏହିରେ କୌଣସି ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ନାହିଁ। ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଅବଶ୍ୟକ।" "ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ତୁମ ଧର୍ମ କମିବ ନାହିଁ; ଯଦି ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମ ହେବ। ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନ ଦେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ହେବ। ଏହିପରି କର, ଏହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ମତ। ଯଦି ତୁମେ ଏହିପରି କରିବ ନାହିଁ, ମୋତେ ମୃତ ଭାବିବ। ମୋ ପ୍ରତି ଜୀବନ ଦେଇ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।" "ଆଜି ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅଶ୍ରୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କର। ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଛି, ତେଣୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ତୁମେ ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଇ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ।" ନାଗରାଜଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କ ଏପରି ଅନୁରୋଧରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ସେ ରାତିଟିଏ ନାଗମଣ୍ଡଳରେ କାଟିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁତ୍ର ଉଲୂପିଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏହି ପୁତ୍ର ଇରାବାନ୍, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ, ସେ ଉଦୟାଚଳ ସମୟରେ କୌରବ ନାଗମଣ୍ଡଳରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ। ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଉଲୂପିଙ୍କ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଫେରିଲେ, ଉଲୂପି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଉଲୂପି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, "ଏଠାରୁ ସବୁ ଜଳଚର ଜନ୍ତୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଅଜୟ ହେବେ, ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ରହ।