ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିଭାଜନ ହେବା ନାହିଁ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେମାନେ ଏକ ନିୟମ ଗଠନ କଲେ । ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଣ୍ଡବ ଅନ୍ୟ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହି ନିୟମରେ ଏକମତ ହେଲେ । ଏହି ନିୟମ ହେଉଛି—ଦ୍ରୌପଦୀ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଇଙ୍କ ଘରରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ବାସ କରିବେ; ଯେଉଁ ପାଣ୍ଡବ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିଦେଇଛି, ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନବାସୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ରହିବେ । ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଏବଂ ନାରଦ ମୁନି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଚାହିଦା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ପୂର୍ବ ଚେତାବନି ଅନୁସାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଚୁକ୍ତି କଲେ ଏବଂ ସେତେବେଳେ କୌଣସି ଭାଙ୍ଗାଉଠି ହେଲା ନାହିଁ । ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଉତ୍ସବ ଭାବେ ମନାଇଲେ । ସମୟ ବିତିଗଲା । ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ନିୟମ ରଖି ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସେହି ପାଞ୍ଚ ଶୂରବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚପତି ସହ ମହାସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ । ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେତେବେଳେ ନ୍ୟାୟ ଓ ନୀତିରେ ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କୁରୁବଂଶ ଦୋଷରହିତ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏମିତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କିଛି ଚୋର ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗାଈ ଚୁରି କରିନେଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଖରେ ଦୟନିୟ ସ୍ୱରରେ ଦାବି କଲେ—“ଅସାଧୁ ଲୋକମାନେ ଆମର ଗାଈ ଚୁରି କରୁଛନ୍ତି; ଆମ ପ୍ରଦାନସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରମାନେ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି; ରାଜା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ଅନ୍ୟାୟ ଅଟଳ । ଯେ ରାଜା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅପରାଧୀ । ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋରି ହେଉଛି, ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ମୁଁ ଦୟାଦାୟି ହୋଇ କାନ୍ଦୁଛି—କିଏ ଆସି ରକ୍ଷା କରିବେ ?” ଏହି ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ । ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ—“ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ”, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଘରକୁ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ପ୍ରବେଶ କିମ୍ବା ବାହାରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଶୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ମନେ ଭାବିଲେ—“ଆଜି ଯଦି ମୁଁ ଏଠି ରକ୍ଷା ନ କରିପାରିବି, ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେବ; ଯଦି ଆମେ ରକ୍ଷା ନ କରିଲେ, ଲୋକମାନେ ଅବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ଏବଂ ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିବ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ଘର ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଆମ ନିୟମ ଅଟୁଟ ରହିବ ନାହିଁ; ଏହା ଅନ୍ୟାୟ, କିମ୍ବା ମୋତେ ବନବାସ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ତଥାପି, ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।” ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅର୍ଜୁନ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଅନୁମତି ନେଲେ । ତା’ପରେ ମୁହଁ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ଅର୍ଜୁନ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଘରୁ ବାହାରିଲେ । ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଚଳନ୍ତୁ, ଚୋରମାନେ ଏଉଁ ଦୂରକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି; ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଧନ ଫେରାଇ ଦେବି ।” ତା’ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ, କବଚ ପିନ୍ଧି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଚୋରମାନେ ଉପରେ ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ବର୍ଷା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଶହରକୁ ଫେରି, ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ବଡ଼ମାନେ, ଅନୁଜମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ଲାଗିଲେ । ଅର୍ଜୁନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛି । ଏହି ଚୁକ୍ତି ଅନୁସାରେ ମୁଁ ବନକୁ ଯିବି ।” ଏହି ଅପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହା କିପରି ଘଟିଲା?” ତା’ପରେ ରାଜା କହିଲେ—“ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ଅଧିକାରୀ, ତେବେ ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ । ଯେଉଁ ଅପ୍ରିୟ କାମ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କରିଛ, ମୁଁ ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ; ମୋ ମନରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ । ଗୁରୁଙ୍କ ପରେ ଛୋଟ ଭାଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଛୋଟ ଭାଇ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏହା ଅନୁଚିତ ।” ଏଭଳି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନାରଦଙ୍କ ନିୟମ ରକ୍ଷା କଲେ, ଧର୍ମ ଓ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା, ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖ ରହିଲା ।