ତିଲୋত্তମା ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହା ଋଷିଙ୍କର ମୁହଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହା ଋଷିଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଠାରେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ନ ପଡ଼ିଲା। ତିଲୋত্তମା ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଗଲା ବୋଲି ବିଚାର କରିଲେ। ତିଲୋত্তମା ଚାଲିଗଲା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କହିଲେ, "କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି," ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନିବୃତ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏପରେ, ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦ ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଏପରି ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ବିଜୟ କରି, କୌଣସି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଓ ଦୁଃଖ ବିନା, ତିନି ଲୋକକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନ କରି, ନିଜ କାମ୍ୟ ଫଳ ପାଇଥିବା ବୋଲି ବିଚାର କରିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାଜା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ମଣି, ରତ୍ନ ନେଇ, ଉଚ୍ଚତମ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଥିଲେ। ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ବିରୋଧି ନଥିବାରୁ, ଦୁଇଜଣ ଦୈତ୍ୟ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ମଧୁର ପାନୀୟ ସହିତ ଉଚ୍ଚତମ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର, ଉଦ୍ୟାନ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଯେଉଁଠି ଇଛା କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ପରି ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ, ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଏକ ସମତଳ ପଥର ତଳେ, ଫୁଲଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ବିନୋଦ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସେମାନେ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସେଉଁଠି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏଇ ସମୟରେ, ତିଲୋତ୍ତମା ଜଙ୍ଗଲରେ ଫୁଲ ତୁଳୁଥିଲେ, ଏକ ଲାଲ ଏକପଟି ଚିର ହେବା ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ନଦୀ କୂଳରେ ଉଗିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲ ତୁଳୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଅଛିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ ପିଇ ନିଜ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦ ତିଲୋତ୍ତମାଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ ରୂପ ଦେଖି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଯାଇଲେ। ସେମାନେ ଆସନ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ ତିଲୋତ୍ତମା ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଓ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ସୁନ୍ଦ ତିଲୋତ୍ତମାଙ୍କର ଦାହିନି ହାତ ଧରିଲେ, ଉପସୁନ୍ଦ ବାମ ହାତ ଧରିଲେ। ବର ଦେବାର ମଦ, ନିଜ ଶକ୍ତି, ଧନ ଓ ମଣି ରତ୍ନର ଗର୍ବ, ମଦର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇ, ଏକାଉଁଠି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୁନ୍ଦ କହିଲେ, "ସେ ମୋର ଜନାନୀ, ସେ ତୁମର ଭାଇଁ," ଉପସୁନ୍ଦ କହିଲେ, "ସେ ମୋର ଜନାନୀ, ସେ ତୁମର ଭାଉଜ!" ଦୁଇ ଜଣେ ତିଲୋତ୍ତମା ପାଇଁ ରୂଷ୍ଟ ହେଇ, ମୋତେ ଦେବ ମୋତେ ଦେବ ବୋଲି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ମৈତ୍ରୀ ଓ ସ୍ନେହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତିଲୋତ୍ତମା ପାଇଁ ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ ନିଜ ମଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ଗଦା ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। "ମୁଁ ପ୍ରଥମେ! ମୁଁ ପ୍ରଥମେ!" ବୋଲି ଦୁଇଜଣେ ଏକାଉଁଠି ମାରିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇ ଦୁଇଜଣେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସିଂହ ପରି ଦେଖା ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଦେମନ୍ସମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ତଳ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା ଓ ମହା ଋଷିମାନେ ସେଉଁଠି ଆଗମନ କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ତିଲୋତ୍ତମାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ଓ ଚମକିଲା ମହିଳା, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତିନି ଲୋକରେ ଚଳିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ।" "ତୁମର ଚମକରେ କୌଣସି ଲୋକ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ବର ଦେଇ ବ୍ରହ୍ମା ତିନି ଲୋକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦ ତିଲୋତ୍ତମା ପାଇଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରି, ଏକାଉଁଠି ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୁଇଜଣେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି କଥା ପ୍ରେମ ଭାବରେ ମୁଁ କୁହୁଛି, ଓ ବରତ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଇଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନ ହେବା ଯୋଗୁଁ ଏହି ପ୍ରକାର ଚାଳ ଅନୁସରଣ କରିବା ଚାହିଁ। ମହା ଋଷି ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଉଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପଂଡବମାନେ ଏକ ସମ୍ମତି କଲେ, ଏବଂ ନାରଦଙ୍କ ସାକ୍ଷୀରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏକ ଜଣଙ୍କ ଘରେ ସ୍ଥିତି କରିବେ; ଯେଉଁଠି ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ବସିଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ବନରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପଂଡବମାନେ ଏହି ସମ୍ମତି କରିବା ପରେ, ନାରଦ ଚିତ୍ତସନ୍ତୋଷ ହୋଇ ନିଜ ଇଛିତ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ପଂଡବମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସମ୍ମତି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ କୌଣସି ଜଣେ ଏହି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନଥିଲେ। ପଂଡବମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିଲି, ଓ ରାଜା। ସମୟ ଉତୀତ ହେଲା ପରେ, ଜନମେଜୟ, ପଂଡବମାନେ ଏହି ସମ୍ମତି କରି ଏଠି ବସିଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ। ପଂଚ ପଂଡବମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରୀ ସିଂହ ପରି, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥାପୁତ୍ରଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣା ଅନୁଗତ ଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ନିଜ ପଞ୍ଚ ପତି ସହିତ, ସରସ୍ବତୀ ନାଗମାନେ ସହିତ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେପରି ଉତ୍ସାହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲେ।