ଏକ ସମୟର କଥା, ସାପମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ବାୟୁଯାନୀ ସାପମାନେ ଜଳିଯିବେ ବୋଲି ଶାପ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ଶାପକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ସାପମାନେ ତାଙ୍କ ସହୋଦରୀକୁ ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଋଷିଙ୍କୁ ବିବାହରେ ଦେଇଥିଲେ। ଋଷି ନିୟମାନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆସ୍ତିକ ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ମହାମନା, ବେଦ ଓ ଉପବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାପସ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ଜନମେଜୟ ଏକ ବୃହତ୍ ସାପ-ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାପମାନଙ୍କ ନାଶ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଆସ୍ତିକ ତାପସ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଏହି ଶାପକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ମାମା, ଅନ୍ୟ ସାପମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ପ୍ରଜା ଓ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା। ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଋଣମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ, ଦେବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ୟ ଓ ଗୋତ୍ରର ପ୍ରସାର କରି, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଭାର ଦୂର କରି, ଜରତ୍କାରୁ ଆସ୍ତିକ ନାମକ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଜରତ୍କାରୁ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହା ଆସ୍ତିକଙ୍କ ଏହି କଥା ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ମୁଁ କହିଛି। ଏବେ, ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ କଣ କଥା ଆପଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି? ଏପରେ, ଶୌତିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଗଲା—"ଏହି ଆସ୍ତିକ ମୁନି ଓ କବିଙ୍କ ଗାଥାକୁ ଆଉ ଏକଥର ଏକାଗ୍ରତାରେ ଖୁବ ଏକ୍ସପ୍ରେସିଭ୍ ଭାବରେ କହିଦିଅ, କାରଣ ଆମେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ।" "ତୁମେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ, ମୃଦୁ ଉଚ୍ଚାରଣରେ କଥା କହୁଛ, ଆମେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ।" "ତୁମର ପିତା ସଦା ଆମେଠାରେ ବସି ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ କଥା ଭଳି ଏହି ଗାଥା କହ।" ଏହାପରେ, ଶୌତି କହିଲେ—"ମୁଁ ଆମ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ସେହିପରି ଆସ୍ତିକଙ୍କ ଏହି କଥା କହିବି।" ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣୀ ଝିଅ—କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା—ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ସେମାନେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। କଶ୍ୟପ, ପ୍ରଜାପତି ସମାନ, ତାଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଦୁଇ ଝିଅ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ବର ଚାହିଲେ। କଦ୍ରୁ ଚାହିଲେ—"ମୋତେ ଏକ ହଜାର ପୁତ୍ର ଦିଅ, ସମସ୍ତେ ଦୀପ୍ତିରେ ସମାନ ହେଉ।" ବିନତା ଚାହିଲେ—"ମୋତେ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ସେମାନେ କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତି, ଔଜସ୍, ରୂପ ଓ କୌଶଳରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଉ।" କଶ୍ୟପ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଲେ—"ତୁମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁଯାୟୀ ପୁତ୍ର ହେବେ।" ବିନତା ଏହି ବର ଲାଭ କରି ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ; କଦ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ହଜାର ପୁତ୍ର ଲାଭ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ମହାତାପସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ କହିଲେ—"ଦୁଇଁଜଣ ନିଜ ପ୍ରେଗ୍ନେନ୍ସିକୁ ସାବଧାନରେ ଧାରଣ କର।" ବର ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣୀ ଝିଅ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ଏବେ, ବିନତା ଦୁଇଟି ଡିମ୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଡିମ୍ବଗୁଡିକୁ ସାବଧାନରେ ସଂରକ୍ଷଣ କଲେ। ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପରେ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ; ବିନତାଙ୍କ ଦୁଇ ଡିମ୍ବରୁ କିଛି ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା ନାହିଁ। ଦୁଃଖିତ ବିନତା ପୁତ୍ର ଚାହିଁ ତାପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ଏକ ଡିମ୍ବ ଫାଟି ଦେଖିଲେ—ଏକ ଅଧା ଶରୀର ପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଅପ୍ରକାଶିତ ରହିଗଲା। ସେ ପୁତ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମାଆକୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ମା, ତୁମେ ଲୋଭରେ ଏହି କାମ କରିଛ, ତେଣୁ ମୋ ଶରୀର ଅଧା ହେଲା। ତୁମେ ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ହେଉଅ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେବାକୁ, ଯାହା ସହିତ ତୁମେ ଦ୍ୱନ୍ଦ କରୁଛ।" "ତୁମ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ତୁମକୁ ଦାସୀପଣରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବେ, ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଡିମ୍ବକୁ ଆଗୁଆ ଫାଟି ଦେଉନାହିଁ।" "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ବିକୃତ ନ କର, ଜନ୍ମର ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।" "ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଚାହିଁ, ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପରେ ଅପେକ୍ଷା କର।" ଏହି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ଆକାଶକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରି ଆରୁଣ ଉଦୟ ହେଲେ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର କିରଣର ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ। ଆରୁଣ ନିଜ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରଥର ରଥୀ କରିଲେ। ସେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥରେ ଉପରେ ଚଢି, ଆରୁଣ ନାମକ ଅମର ରଥୀ ହେଲେ। ଗରୁଡ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସାପମାନଙ୍କ ଭକ୍ଷକ; ଜନ୍ମ ହେଇ ସେ ଭିନତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଆକାଶକୁ ଯାଇଲେ। ତିନି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଭଉଣୀ—କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା—ଉଚ୍ଚৈଃଶ୍ରବାସ୍ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ଦିବ୍ୟ ନେକ୍ତର ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାକୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରି ଆସ୍ତିକ ଓ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଗାଥା, ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଦିବ୍ୟ କଥା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଶୁଣିଲା।