ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା ଦୁଇଁଜଣ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାକୁ ବିଘ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଧା ତିଆରି କଲେ। ମଣିମାଳା, ରତ୍ନ ଓ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଇଁଜଣ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରୁ କେବେ ଅପସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ। ପୁନି ଦେବତାମାନେ ମାୟା ତିଆରି କଲେ—ଭଉଣୀ, ମା, ଜାୟା ଓ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଏକ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହେଇ, ଅଳଙ୍କାର ଓ କେଶ ବିଖଣ୍ଡିତ, ପୋଶାକ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଖସିଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଡାକି ‘ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର’ ବୋଲି କାନ୍ଦିଥିଲେ, ତଥାପି ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା ତାଙ୍କର ବ୍ରତରୁ କେବେ ଚ୍ୟୁତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ କୌଣସି ବିଘ୍ନରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ, ସେସବୁ ନାରୀ ଓ ପ୍ରାଣୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ତାପରେ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦୁଇଁ ଦାଇତ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ। ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା ଦୁଇଁଜଣ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପିତାମହ, ଯଦି ଆପଣ ଆମର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଆମେ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବା ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିବା, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅମରତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଅମରତ୍ୱ ବ୍ୟତୀତ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି। ଅମରତ୍ୱ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନାହିଁ।” ସେଉଁଠି ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ଯେ, “ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରିଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ପାଇଁ, ଏହି କାରଣରୁ ଅମରତ୍ୱ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଏହି ତପସ୍ୟା କରିଛ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ତେବେ ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ଦୁଇଁଠାରୁ ଏକାଉଁଠି ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ଭୟ ନ ରହୁ, ହେ ପିତାମହ।” ବ୍ରହ୍ମା ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଯେଉଁପରି ନିୟମ ରହିଛି, ତାହା ହେବ। ବ୍ରହ୍ମା ବର ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶେଷ କରାଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବର ପାଇ ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା ଦୁଇଁ ଦାଇତ୍ୟ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଜାଇଥିଲେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ଜନସାଧାରଣ ତାଙ୍କର ସଫଳତା ଦେଖି ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡର ଜଟା ଖୋଲି, ମୁକୁଟ ଧାରଣ କଲେ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିକୁ ସଦା ଉତ୍ସବ ରୂପେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଲିନ ହେଇ ରହିଲେ। ପ୍ରତି ଘରେ ଭୋଜନ, ଭୋଗ, ଦାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ହେଉଥିଲା; ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତ ଓ ପାନ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ହସ-ଧ୍ୱନି ଓ ତାଳିର ଶବ୍ଦ ମିଶି ଦାଇତ୍ୟନଗରୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହେଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ବିନୋଦନ ମଧ୍ୟମରେ ଏହି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ ବର୍ଷକାଳ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଭଳି ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏପରେ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କରିବା ପ୍ରବୃତ୍ତି ନେଇ ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ମିଶି ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ ଓ ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବନ୍ଧୁ, ବୃଦ୍ଧ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ମାଘ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ରାତିରେ ଯାତ୍ରା ପୂଜା କରି ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଗଦା, ଢାଳ, ବର୍ଛି ଓ ମୁଷଳ ଧାରଣ କରି, ବିରାଟ୍ ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଦୁଇଁ ଭାଇ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ଯଶୋଗାନ ଓ ବିଜୟ ଷ୍ଟୁତି ମଧ୍ୟରେ, ଚାରଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଇଚ୍ଛାମାନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ଦୁଇଁ ଭାଇ ଆକାଶ ଚାଲି ଦେବଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦୁଇଁଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ବର ଦେଇଥିବା ଜାଣି, ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକ ଜୟ କଲେ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଆକାଶଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ପରାସ୍ତ ଓ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ମହାରଥୀ ଏହି ଦୁଇଁ ଭୂଗର୍ଭ ନାଗମାନେ, ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଓ ବିଦେଶୀ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଲେ। ପୃଥିବୀ ଜୟ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେମାନେ ନିଜ ସେନାକୁ ଡାକି କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ରାଜା ଋଷିମାନେ ମହାଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେକୁ ହବି ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଶ୍ରୀ ଓ ବଳ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଆମ ଶତ୍ରୁ, ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଏମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କର।” ଏପରେ ସେମାନେ ମହାସାଗରର ପୂର୍ବ କୂଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ କଠୋର ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାହାର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ୍ୟତା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଇତ୍ୟ ବଳପୂର୍ବକ ହତ୍ୟା କଲେ। ତପସ୍ୟାରତ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ଅଗ୍ନିକୁ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଉଠାଇ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ମୁନିମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବରର ସୁରକ୍ଷା ଥିବାରୁ ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦା ଉପରେ କିଛି ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା ନାହିଁ। ଶାପ ଫଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧ, ନିଜେକୁ ନିୟମିତ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରତ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଇଁ ଦାଇତ୍ୟଙ୍କ ଭୟରେ ଗରୁଡ଼ ଦେଖି ସାପ ଭଳି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।