ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେଠି ନିର୍ମଳ ଓ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଅଧିବାସ କରୁଥିବା ଏହି ମହାନ ଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦୀର୍ଘ ହେଲା, ରାଜା। ସଉବଲ, କର୍ଣ୍ଣ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, କୃପ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଥିରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପଞ୍ଚ ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧରମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖି ଚାରିପାଶରେ ଦୀପ୍ତି ଛାଇଲା। ଏହି ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ସହର ନାଗମାନଙ୍କର ଭୋଗବତୀ ସହର ପରି ଚମକୁଥିଲା। ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ନିବୃତ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ଆଦର କରି ନିବୃତି ନେଇ, ରାଜା ଏହି ସମୟରେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯିଏ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “ତୁମର ଦୟାରେ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି; ତୁମର କୃପାରେ, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଓ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କଷ୍ଟ ସ୍ଥଳୀ ପୁନଃ ସଜାଗ ହୋଇଛି। ତୁମର ଦୟାରେ ଆମେ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ; ଆପଦ ସମୟରେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତୁମେ ଜାଣିଛ; ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ତାହିଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିମନ୍ତେ ଅନୁମୋଦିତ ହେଉ। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ଉଚିତ ଭାବେ ପାଇଛି; ମୋର ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟ ରଖିଥିଲେ, ତାହା ତୁମର ନୁହେଁ କି? ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅସଦାଚାରୀ ପୁଅମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ଶାସନ କର; ଧର୍ମର ଭାର ସଦା ବହିବା। ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉ, ପୁରୁବଂଶୀ; ଆଜି ମହାପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ନାରଦ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କର, ତାଙ୍କ ଦିଆ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର।” ଏହି କଥା କହି, ଜନାର୍ଦନ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। କୃଷ୍ଣ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉତ୍ତମ ଜନ ଚିହ୍ନିତ ହେଇଛନ୍ତି, ତାହା ତୁମେ ବ୍ୟବହାର କରିଛ; ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ରକ୍ଷାକାରୀ ହେବାରୁ ଆମେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛୁ। ତୁମେ ଅସହାୟ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନେ ନିମନ୍ତେ ବିଶେଷ ରକ୍ଷାକାରୀ; ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ମୋ ଦୁଃଖ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଥାମାନେ ମନେ ରଖ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜୀବନ୍ତ।” କୃଷ୍ଣ, “ଏହିପରି କରିବି,” କହି, ତାଙ୍କର ପିତୃପକ୍ଷୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭାସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହିପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ଶୂରବୀର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ କୌରବମାନେ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଦ୍ଵାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ତପସ୍ୱୀ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରେ କଣ କଲେ? ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତେ ମୋ ପୂର୍ବପୁରୁଷ; ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ—ସେ କେମିତି ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କଲେ? ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ରହୁଥିବା ସମୟରେ, କେମିତି ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ରହିଲେ ଏବଂ ଆପସରେ କୌଣସି ବିଭେଦ ହେଲା ନାହିଁ? ମୁଁ ଏହି କଥା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ କେମିତି ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଶୂରବୀର ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟୀ, ଏହି ସହର ଲାଭ କରି ଏଠି ବସିଲେ। ଭାରତବଂଶୀମାନେ ସମସ୍ତ ନଗର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମହାମୂଲ୍ୟ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ମହାତ୍ମା ନାରଦ ରାଜା ଧର୍ମର ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ପଥ ତାରାମଣିରେ ଭରିଥିଲା, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଚଲିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ମହା ଋଷିମାନେ ଯାଇଥିବା। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶପଥ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ତପସ୍ୱୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରିଥିବା, ନାରଦ ଭୂମିରେ ଆସିଲେ, ଯାହା ସହର ଓ ରାଜପାଳିକାରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଦେଖି, ମହାପ୍ରଭା ଓ ତପୋଧ୍ୟାନ ନାରଦ, ଯେଉଁ ବେଦାନ୍ତ ଓ ବେଦର ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଆସିଲେ। ସ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ୟାରେ ଆବୃତ, ନୀତି ଓ ରାଜନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି ମହା ଋଷି ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ, ରାଗ ହୀନ, ଶାନ୍ତ, ମୃଦୁ, ସିଧା, ଏବଂ ନିଜ ନିୟମର ପତାକା ଉଠାଇଥିଲେ। ଦେବ, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଓ ପାପ କମିଯାଇଥିଲା। ସେ ନିଜ ଆଚରଣ ଓ ବେଦରେ ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ; ଶତାଧିକ ସମୟ ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ସୋମପାନ କରି, ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରି, ଅଗ୍ନିର ସେବା କରିଥିଲେ। ସେ ଋଗ୍, ସାମ, ଯଜୁର ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ନ୍ୟାୟ ଓ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସିଧା, ଉତ୍ତମ ବଂଶୀ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା, ନିର୍ମଳ। ତିନି ମୃଦୁ ଚୁଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକ, ଶୁଧ୍ଧ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅତି ଭଲ ତିଆରି। ମହେନ୍ଦ୍ର ଦିଆ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପରବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁନା ଦିବ୍ୟ କମ୍ବଳ ନୂତନ ହେବା ସହିତ, ଚମକୁଥିବା ତାଲା। ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିବା ସୁନ୍ଦର କଣବା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଛତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକରେ ଉଠାଇଥିଲେ। ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତେଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ରାଜାଙ୍କର ମହଲକୁ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସଂଗ୍ରହରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୈପଦମାନେ ନିମନ୍ତେ ନିୟମିତ ଓ ବ୍ୟବହୃତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ।