ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନାମକ ନଗରୀ, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନଗରୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଶୁଭ ନଗରୀରେ, ପୌରବ ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳମୟ କ୍ରିୟାଦି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଅଗ୍ରସ୍ଥାନ ଦେଇ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢି, ତାଙ୍କ ସହ କେଶବ ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବତ୍ତିଶିଏ ଦ୍ୱାର ରହିଥିଲା। ସେଠାରୁ ରଜତ ନଗର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଶଙ୍ଖ ଓ ବଦ୍ଧ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଏକାଧିକ ସ୍ଥାନରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ‘ଜୟ ହେଉ’ ବୋଲି ହଜାରେ ହଜାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁନି, ସୂତ, ମାଗଧମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରଥରେ ଚଢି ରାଜପଥ ଦେଇ ଯାଇ, ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଙ୍ଗଳ କ୍ରିୟାଦି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ରାଜନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନଗରବାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇ, ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେଲେ, ଓ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ ଲାଭ କଲେ। ପରେ ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗରୀ, ଅନେକ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ଗୋଧନ ଓ ଅମୂଳ୍ୟ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କଲା। ଏହି ମହାନ ଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ ତାଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା। ସୌବଳ, କର୍ଣ୍ଣ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ, କୃପ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୂର। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରୀ ନାଗମାନଙ୍କ ଭୋଗବତୀ ନଗରୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ତାପରେ, ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଓ ବିଦାୟ ନେଇ, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, “ହେ ବୃଷ୍ଣିନନ୍ଦନ, ତୁମର କୃପାରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି; ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ଭୂମି ତୁମର ଦୟାରେ ପୁନଃ ସୁସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରୁଛୁ, ସବୁ ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଛୁ। ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ତାହା କରାନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚଲିବେ। ଏହି ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ମୋତେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ମିଳିଛି; ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ଏହି ରାଜ୍ୟ କିପରି ତୁମର ନୁହେଁ? ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ କ’ଣ କରିପାରିବେ? ଆପଣ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରନ୍ତୁ, ଧର୍ମର ଭାର ଧରନ୍ତୁ। ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ବଳନ୍ତୁ; ଆଜି ନାରଦ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତାହା କ୍ରିୟାନ୍ବିତ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଜନାର୍ଦନ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।” କୁନ୍ତୀ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଧର୍ମ ତୁମେ ଅନୁସରଣ କର, ତାହା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଝିଛ; ତୁମେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଥିବାରୁ ଆମେ ବଡ଼ ବିପଦ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ। ତୁମେ ଅନାଥ ଓ ଦୁଃଖୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ତୁମର ଦର୍ଶନେ ମୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ହୋଇଯାଏ। ଏହି କଥା ମନେ ରଖ; ଏହି କ୍ଷଣରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।" ଏପରି କୁହି, “ଏହିପରି କରିବି,” ବୋଲି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱନୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଠିକ କଲେ। ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥିର କରି, ବଳରାମ ସହିତ କୌରବମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ କ’ଣ କଲେ? ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ମୋର ପୂର୍ବଜ; ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ କିପରି ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆଚରଣ କଲେ? ସେମାନେ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ସହିତ ଏକାଠି ରହି, କେମିତି କୌଣସି ବିରୋଧରେ ପଡ଼ିଲେ ନାହିଁ? ମୁଁ ଏହା ସଠିକ୍ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ପ୍ରବଳ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଏହି ନଗରୀରେ ନିବାସ କରି, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ କାର୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରାଜାସନରେ ବସୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ସେଉଁଠି ବସିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ। ସେ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ସୁଶୋଭିତ, ଗରୁଡ଼ ଚଲିଥିବା ମାର୍ଗରେ, ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମହାମୁନିମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦେବମାର୍ଗ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଆସିଲେ। ସେ ସବୁକିଛି ଅବଲୋକନ କରି, ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତ ଓ ବେଦର ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତପସ୍ବୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।