ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସୌବଳଙ୍କ ସହ ମିଳି ଏହି ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ନୂତନ ରାଜଧାନୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି; ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେହି ସହରକୁ ଏମିତି ଭବ୍ୟ ଭାବରେ ସଜାଇଲେ, ଯେଉଁ ସହର ଦେବଲୋକରୁ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାସୁଦେବ, ଜଗତ୍ନାଥ, ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସହର ଦେବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ଶୁର୍ଦ୍ଧ ବିଶ୍ବକର୍ମା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ସହର ତିଆରି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସହର ପୃଥିବୀରେ "ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ" ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗର ପରି ଦିବ୍ୟ ହେବ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଶ୍ବକର୍ମା କେଶବଙ୍କଠାରେ ଗଲେ। ବିଶ୍ବକର୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି?" ବାସୁଦେବ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୁରୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହର ପରି ଏକ ବିଶାଳ ନଗର ତିଆରି କର; ଏହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ରଖ।" ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରମୁଖ ରଥୀମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଘୋଷଣା କଲେ, "ଏହି ସହର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ହେଉ।" ଦ୍ୱୈପାୟନ ବ୍ୟାସଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେମାନେ ସହର ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ବିଶ୍ବକର୍ମା ଏହି ଉତ୍ତମ ସହର ତିଆରି କଲେ। ସହର ଭାରି ବିଶାଳ ଖାଳି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରିକୋଟରେ ଘିରା ଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ମାନେ ସେଉଁ ଆକାଶକୁ ଆଲିଂଗନ କରିଛି। ଏହି ସହର ଧଳା ମେଘ ଓ ଶୀତ ରବିର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଭୋଗବତୀ ନଗର ଭଳି ସର୍ପମାନେ ରହୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସହରର ଦ୍ୱାର ଓ ଦୁର୍ଗ ଗରୁଡ଼ ଓ ହାତୀର ପଖ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱାରମାନେ ମେଘର ଗୁଛ ଭଳି ଏବଂ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ ପରି ଭବ୍ୟ ଥିଲା। ଏହି ସହର ନିର୍ତ୍ତିକ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜିଭର ସର୍ପମାନେ ଭଳି ଚତୁର ଭାବେ ସହରକୁ ଘିରେଇ ରଖିଥିଲେ। ସହରର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାଳାମାନେ ପାଇଁ ବିଶିଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଥିଲା, ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଶନ୍ତ୍ରୁ, ଯନ୍ତ୍ର-ଯାନ୍ତ୍ର, ଓ ଯନ୍ତ୍ର-ଉପକରଣରେ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ସଜିଥିଲା। ଏହି ସହର ମହା ଲୋହ ଚକ୍ରରେ ଚମକୁଥିଲା, ଚଉଡ଼ା ରାସ୍ତା ଭଲ ଭାବରେ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନଥିଲା। ସହର ନିର୍ତ୍ତିକ ଧଳା ମହଳମାନେ ରେ ଚମକୁଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସହର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଶୁଭ ଓ ଭବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, କୌରବମାନଙ୍କ ନିବାସ ଆକାଶରେ ଥିବା ମେଘ ଗୁଛ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଯାହା ତୁଡ଼ି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ରେ ଘିରା ଥିଲା। ସହର ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଧନର ମାଲିକ କୁବେରଙ୍କ ନିବାସ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏଠାରେ, ରାଜା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଭାଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ନିବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ, ଏବଂ ଧନ ଉପାର୍ଜନ ପାଇଁ ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ଚାରିଦିଗରୁ ଆସିଥିଲେ। ସମୟଟିରେ, ସମସ୍ତ କଳାରେ ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ନିବାସ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସହର ଚାରିପାଖରେ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା। ମାଞ୍ଜି, ଆମ୍ରତକ, ନିପ, ଅଶୋକ, ଚମ୍ପକ, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗପୁଷ୍ପ, ଲକୁଚା ଓ ଖଜୁରି ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ବକୁଳ, ସାକେତକ ଓ ଅନ୍ୟ ମନୋହର ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରି ଚମକୁଥିଲା। ପୁରୁଣା ଆମଳକି, ଲୋଧ୍ର, ଅଙ୍କୋଳ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା, ଜାମୁ, ପାଟଳା, କୁବ୍ଜକ, ଅତିମୁକ୍ତକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କରବୀର, ପାରିଜାତ ଓ ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଳି ଦେଉଥିଲେ। ମଦିରାମତ ମୟୂର ଓ ଆନନ୍ଦିତ କୋଇଳା ରବରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ଘରମାନେ ଆଇନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ବେଳ ଓ ଲତା-ଘର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମନୋହର ଚିତ୍ରିତ ଘର, କୃତ୍ରିମ ପାହାଡ଼ ଓ ଉପତ୍ୟକା, ଏବଂ ସୁପ୍ରସ୍ତୁତ ଜଳାଶୟ ଥିଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ପୋଖରୀ ରାଜନୀଗନ୍ଧା ଓ ଶତଦଳର ସୁଗନ୍ଧ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ହଂସ ଓ କାଦମ୍ବ ରହୁଥିଲେ, ଚକ୍ରବାକ ତାଳି ଦେଉଥିଲେ। ଉଦ୍ୟାନ ଘିରା ମନୋହର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀ, ବଡ଼ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଜଳାଶୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନନ୍ଦିନୀ ନଦୀ ସହରକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିଲା, ସହର ଚାରି ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟ କାରିଗରମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସହର ସଦା ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ, ଅନେକ ଉପଭୋଗ ଓ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଭରିଥିଲା। ସଦା ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ରହୁଥିଲେ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଦଳରେ ଭିଡ଼ ଥିଲା, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଂ, ଉଠ, ଗଧା ଓ ଛେନ୍ଦା ରେ ସହର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଥିଲା, ବିଶ୍ବକର୍ମା ନିର୍ମିତ ଥିଲା। ପୌରବ ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କ୍ରିୟାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ରାଜପଥରେ ଚଲିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ରଥରେ ଅସିନ୍ନ, କେଶବଙ୍କ ସହିତ, ଏହି ଭବ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବତିଶି ଦ୍ୱାର ଥିଲା। ସହରର ଦ୍ୱାରରୁ ରାଜା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଶଙ୍ଖ ଓ ଡ଼ଙ୍ଗାର ଧ୍ୱନି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହଜାରେ "ବିଜୟ!" ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଋଷି, କବି, ଓ ଗାୟକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। ରଥରେ ଆସି, ରାଜପଥ ଦେଇ ଚାଲି, ରାଜା ଉତ୍ତମ ମହଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଶୁଭ କ୍ରିୟାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ପାଳିକା ସହିତ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ନାଗରିକମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।