ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମାତୃପକ୍ଷୀ ଯେପରି ନିରାପଦ ଭାବେ ନିଜ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ, ସେପରି ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଛନ୍ତି, ଓ ପିତା। ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଆସିଛି, କେତେ ବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ଭାବନା ମଧ୍ୟ ଥିଲା; ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ ମୁଁ ଜାଣେନି, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିଥିବେ। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବେନି; ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କମାନେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ଜନମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମାଧବୀ, ଆପଣ ଶୋକ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ, ବିଦୁର ଓ ଶ୍ରୀମତୀ କୃଷ୍ଣା ଦ୍ରୌପଦୀ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁନ୍ତୀ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କକ୍ଷ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହସ୍ତୀ ଚଳାଇବା ଶହର ନାଗସାହ୍ବୟାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ଦ୍ୱାର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଧିକାରୀ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ଥିଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ସୁନ୍ଦର କବଚପିତ ହସ୍ତୀ ଓ ଏକ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିମାଳା ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ ଦେଲେ। ସେହିପରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ପଞ୍ଚଟି ଚତୁର୍ଘୋଡ଼ା ରଥ, ଉତ୍ତମ ବିସ୍ତର ଓ ମାଳା ସହିତ ଦେଲେ। ରାଜା ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେବା ପରେ, ପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ହଜାର ଅଳଙ୍କୃତ ଦାସୀ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେବକ ଦେଲେ। ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବିଛାନା, ଆସନ, ପାତ୍ର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଗାଁ ମାନ୍ୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ ଏକ କୋଟି ଦେଲେ। ଏକ ଶତ ପାଳଙ୍କି ଓ ପଞ୍ଚଶେ ଉଠାଇବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ଦାନ ସମ୍ପ୍ରଦାନ ପଞ୍ଚାଳ ଓ ସୋମକ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚାଳୀର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ହେଲା। ଏହାପରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଅନେକ ଚମତ୍କାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ, କୌରବମାନେଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେଥିପାଇଁ ଭୀମଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ରୋଣ, ଗୌତମ କ୍ରୁପା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାଇଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବୀର ଚାରିଦିଗରେ ରହି, ମହାରଥୀମାନେ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁର ନଗରକୁ ବିଶେଶ ଆଡମ୍ବରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନାଗସାହ୍ବୟା ନାମକ ନଗର ଜନମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ସହରକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମାଲା, ଫୁଲ, ଦିବ୍ୟ ଧୂପ ଓ ଶୁଭ ପଦାର୍ଥ ବିଛାଇଦିଆଯାଇଥିଲା, ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା। ଉଚ୍ଚ ପତାକା, ମାଳା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ସହର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚମକୁଥିଲା। ଆନନ୍ଦରେ ସହର ଭିଡ଼ି ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାରଣ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ନିଜ ମାଆ ସହିତ ଶୁଭ ଦିନରେ ପୁନଃ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଏହି ସମୟରେ କହୁଥିଲେ, “ଦେଖ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନିଥରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଆମ ପତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପରି ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେଇ ପ୍ରିୟ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଆଜି ଅରଣ୍ୟରୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ କ'ଣ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ଯାହା ଫଳରେ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା? କୁନ୍ତୀର ସୂର୍ଯ୍ୟସମ ପୁଅମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯଦି ଆମେ କିଛି ଦାନ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ତପ କରିଥିଲୁ, ଏହାର ଫଳରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ସହରରେ ଶତ ବର୍ଷ ରୁହନ୍ତୁ।” ଏହାପରେ, ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାନ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ବଉଡ଼ାମାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସହରବାସୀ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ରାଣୀ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ପରି ଗୃହଣ କରି, ଶାଚୀ ଦେବୀ ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏଠାରେ ମାଧବୀ, କୃଷ୍ଣା ସହିତ ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଗାନ୍ଧାରୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଲୋଟସ୍ ନୟନୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗାନ୍ଧାରୀ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ପଞ୍ଚାଳୀ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କ ଅନ୍ତ।” ଏପରି ଭାବି, ସୁବଲା କନ୍ୟା ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ରାଜମାତା କୁନ୍ତୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ନୁଷାମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ ଆଣ। ଯଦି ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ଥାଏ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ନିବାସ ଶୀଘ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥା କର, ଶୁଭ ତାରା ଓ ଶୁଭ ତିଥିରେ। ଯେପରି କୁନ୍ତୀ ନିଜ ଘରରେ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସୁଖ ପାଆନ୍ତୁ।” ବିଦୁର ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ବଡ଼ ମାନ୍ୟ କଲେ; ସହରବାସୀ ଓ ବଣିକ୍ ମଣ୍ଡଳୀ ମୁଖ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏବେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କ୍ରୁପା, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ବାହ୍ଲିକ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅତିଥିସେବା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମହାନ ଆତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଦୁର ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, କେଶବ ସହିତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଡାକରେ କିଛି ଦିନ ଶାନ୍ତିରେ ରହିଲେ।