ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ମହାମୁନି ଦ୍ରୋଣ, ଦୁଇଁଜଣେ ଅତି ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ବୃଦ୍ଧ, ଯେପରି ନିଜ ଉପଦେଶରେ ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିଥିଲେ, ସେପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—ଯେପରି କୁନ୍ତୀ ପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନେ ବୀର ଓ ମହାରଥୀ, ସେପରି ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଏକାକାର, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେପରି ଏହି ରାଜ୍ୟ ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ, ତେଣୁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅବଶ୍ୟ, ଏହିଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭଲ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ—"ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ତୁମେ ଯାଅ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ମାତା କୁନ୍ତୀ, ଏବଂ ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପା କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ)ଙ୍କୁ ନେଇ ଆଣ, ସମ୍ମାନ ସହିତ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ରୁପଦନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ହେଇଛି। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସୁଖୀ ଅଛୁ; ପୁରୋଚନଙ୍କ ବିପଦ ଶାନ୍ତ; ମୋର ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଛି।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ବିଦୁର, ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଧର୍ମ ପରାୟଣ, ଏକ ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ି ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଦିନ କିଛି ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ବିଦୁର ଯଜ୍ଞସେନ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ରୌପଦୀ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ବିଦୁର ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେଖିଲେ। ଦ୍ରୁପଦ ମଧ୍ୟ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଗୃହଣ କଲେ ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣେ ପରସ୍ପର ସୁସ୍ଥତା ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେଠାରେ ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭଲପାଇବାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସୁସ୍ଥତା ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସେମାନଙ୍କ ଖବର ନେଲେ। ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ମାତା କୁନ୍ତୀ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯେପରି କୌରବମାନେ ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ ବିଦୁର ବିବେକୀ ଓ ନମ୍ର ଭାବେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିଲେ—"ରାଜନ୍, ଆପଣ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ରମାନେ ମିଶି ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଖବର ନେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ସମସ୍ତ କୌରବ ଏବଂ ମହାମୁନି ଦ୍ରୋଣ, ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ନେଉଛନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ। ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ତାଙ୍କୁ ଯେତେ ଖୁସି ଦିଏନାହିଁ, ତାପେକା ବେଶି ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦିଏ। ଏହିକଥା ଜାଣି, ଆପଣ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଯାଉଥିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ କୌରବମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ। ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ପୃଥା ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରିବେ। କୌରବ ଶ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଆମ ନଗର ଓ ଦେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ତେଣୁ ବିଳମ୍ବ ନକରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଯାଉଥିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣ ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇବେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଦୂତ ପଠାଇ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଜଣେଇବି; ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ଏଠାରୁ ଯିବେ।" ଦ୍ରୁପଦ ଏହି କଥା ଶୁଣି କହିଲେ—"ହେ ବିଦୁର, ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ତାହା ସଠିକ୍; ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ। ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଯାଉଥିବା ଉଚିତ ଓ ଶୁଭ; କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ନିଜେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ନକୁଳ-ସହଦେବ ଯେତେବେଳେ ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବିବେ, ଏବଂ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣା ଯେତେବେଳେ ଅନୁମତି ଦେବେ, ସେଠି ଯାଉଥିବା ଉଚିତ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛୁ; ଆପଣ ଯାହା ଦୟା ସହିତ କହିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବା।" ତାପରେ ବାସୁଦେବ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଖୁସି; ଯେପରି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବିଛନ୍ତି, ସେପରି ମୋ ମତ। ଯେପରି ଦଶାର୍ହ (ବଳରାମ) ଉଚିତ ମନେ କରନ୍ତି, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଯେପରି ମୋର, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କର; ଏହିଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯେତେ ନ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତାପେକା ବେଶି କୃଷ୍ଣା (କେଶବ) ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।" ଏପରି କହି ବିଦୁର କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଓ ମାଥା ଝୁକାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେଖି କୁନ୍ତୀ ଏହି ଭାଇଁଘରକୁ ଦେଖି ପୁନିପୁନି ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ—"ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଲକ୍ଷାଗୃହରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଫେରିଛନ୍ତି; କୁମ୍ଭୀରୀ ଯେପରି ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି। ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ନିଜେ ରକ୍ଷିତ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏପରି ଭାବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ, ବିଦୁରଙ୍କ ଦୂତି, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସମ୍ମତି ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ପରିବାର ପୁନଃ କୌରବ ନଗରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଇଲେ।