ଏହି କଥା ଆମ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆସ୍ତୀକ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଜଣାଶୁଣା ଋଷି ଓ ତାଙ୍କର ପିତା ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାଗୁଡିକ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ଜରତ୍କାରୁ, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସମାନ ଏକ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦିଗନ୍ତର ଶିକ୍ଷା ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ମାନସିକ ଶକ୍ତିରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଧର୍ମରେ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଏମିତି ଥିଲା ଯେ ସେ ଆକାଶରେ ଚାଲିଥିବା ତାରାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଖାଦ୍ୟ ବିହୀନ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଗ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଜରତ୍କାରୁ ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଏକ ବଡ ଗଡ଼ିରେ ଲଟକିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ଓ ମୁହଁ ତଳକୁ। ସେ ସେମାନେଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ୟାୟାବରା, ଯେଉଁଥିରେ ଆମର ବଂଶଧର୍ମର ହାନି ହୋଇଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛ, ତୁମର ଜନ୍ମ ଓ ଗୋତ୍ର ଅବଶ୍ୟକ।" ଜରତ୍କାରୁ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଗୋତ୍ରର ଅବଶ୍ୟକତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ପତ୍ନୀ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ସ୍ୱର୍ଗର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ମୁଁ ପତ୍ନୀ ନେବି।" ସେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଲେ ଯେ ସେ ଏକ ଦୟାଳୁ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନୀ ପତ୍ନୀ ନେବେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ନାମ ଧାରଣ କରିବେ। ଏହି ପରେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ବଂଶର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଜରତ୍କାରୁ ଶ୍ରମ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି କ୍ଷଣରେ, ଆସ୍ତୀକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଥିଲେ। ଆସ୍ତୀକ ଦେଖାଗଲା ଯେ ସେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଧର୍ମରେ ଅବିରାମ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେ। ପରେ, ଏକ ବଡ ଯଜ୍ଞରେ, ଯାହାକୁ ପଣ୍ଡବ ରାଜା ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସାପ୍ତର୍ଷି ତଥା ସାପ୍ତର୍ଷି ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ଆସ୍ତୀକ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ସେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଂଶର ଗୃହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ। ଏହି ଭାବେ, ଜରତ୍କାରୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆସ୍ତୀକ ସହିତ ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ମିଳିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିତାଇଲେ। ଏହି କଥା ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ଯେ ଆମର ବଂଶ, ଧର୍ମ ଓ ପରମ୍ପରାର ଅବଶ୍ୟକତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ଆମେ ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ।