ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଶ୍ଵଶୁର ଭାବେ ଓ ପର୍ଷତମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ଵଶୁରଘରର ଭାଇମାନେ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଏହି ଶୂରବୀର ପର୍ଷତମାନେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି। ଚେଦିର ରାଜା ଶିଶୁପାଳ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଏବଂ ଏକ ମହାନ ରଥୀ, ସେମାନଙ୍କର ଅଜୟତାକୁ ଜାଣି, ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଧର୍ମଏବଂ ଉଚିତ ଆଚରଣ କର। ପୁରୋଚନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିବା ଏହି ମହାନ ଅପମାନକୁ ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି; ଏହି ଦିନ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇ, ଏହି ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଦୂର କର। ଏହି ଉପକାର କେବଳ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମଗ୍ର କୁରୁବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ଜୀବନ ଉତ୍ତମ ଧନ, ଏବଂ ଏହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ମହିମା ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଦ୍ରୁପଦ, ମହାନ ରାଜା, ପୂର୍ବରୁ ଆମର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ଆଣିଲେ, ହେ ରାଜା, ତୁମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବ। ଦାଶାର୍ହମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାରେ ବହୁତ; ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ଯାହା କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ତାହା ବିବାଦ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ଅଭାଗା ଲୋକ କରିବାକୁ ଚାହିଁବ? ପାର୍ଥମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସମଗ୍ର ନଗର ଏବଂ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ; ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର, ହେ ରାଜା। ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନି, ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ, ଅଧର୍ମି, ଅବିବେକୀ ଓ ଶିଶୁସ୍ଵଭାବର; ସେମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରନି। ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କହିଛି; ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅପରାଧରୁ ଲୋକମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଏଥିପରେ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ ମୁନି, ଅତି ବିବେକୀ ଓ ନିଷ୍ପକ୍ଷ, ଉପକାରକ ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ। ଯେପରି ଅର୍ଜୁନ, ଭୀମ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ—କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଶୂରବୀର ଓ ମହାରଥୀ, ସେପରି ଧର୍ମରେ ମୋର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ମୋର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜ୍ୟ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ କ୍ଷତ୍ତ, ତୁମେ ଯାଅ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ତାଙ୍କର ମା କୁନ୍ତୀ ଓ ଦେବୀସ୍ଵରୂପା କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆଣ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି; କୁନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ମହାରଥୀମାନେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ; ପୁରୋଚନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ମୋର ମହାନ ଶୋକ ଦୂର ହୋଇଛି। ଏପରି କହି, ବିଦୁର, ଅତି ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଚତୁର, ଦୃତ ରଥ ଚଢ଼ି, କିଛି ଦିନରେ ରାଜଧାନୀ ପଞ୍ଚାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ବିଦୁର, ଯଜ୍ଞସେନ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ନିଜ ସହିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞସେନ ପାଇଁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧନ ନେଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଧର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ବିଦୁର, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ସହ କମ୍ପିତ କଲେ। ଦ୍ରୁପଦ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମଅନୁସାରେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ନେହରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପର ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ। ସେଠାରେ ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ସୁସ୍ଥତା ଜାଣିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ବାରମ୍ବାର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ଜାଣିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଧନ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୌରବମାନେ ଯେପରି ଦେଇଥିଲେ, ସେପରି ଉପହାର ଦେଲେ। ତାପରେ, ବିଦୁର, ନମ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କେଶବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ—"ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମୋର କଥା ଶୁଣ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ବାରମ୍ବାର ତୁମ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ବାହ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ତୁମ ପ୍ରତି ଗଢ଼ିଥିବା ସ୍ନେହକୁ ଦୃଢ଼ କରିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି। ଦ୍ରୋଣ, ତୁମ ସ୍ନେହୀ ବନ୍ଧୁ, ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତୁମ ସୁସ୍ଥତା ଜାଣୁଛନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ହେ ପଞ୍ଚାଳୀ, ଏବେ ତୁମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ହେବାରେ ଗର୍ବିତ; ସେ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରେମ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ତୁମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ତୁଳନାରେ ତାଙ୍କୁ କମ୍ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଏହା ଜାଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାଉ—କାରଣ କୌରବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ। ଏହି ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଓ ପୃଥା ମଧ୍ୟ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବେ। କୌରବ ଅଂଗନାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ଆମର ନଗର ଓ ଜନପଦ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ଏହିପରି, ଦେରି ନକରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ; ଏହା ମୋର ମତ। ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯିବାକୁ ପଠାଇଦେଲେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବି; ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ସହ ଆସିବେ।" ଦ୍ରୁପଦ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, କହିଲେ—"ହେ ବିଦୁର, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ। ଏହି ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଯିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଏହି ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଦରକାର; କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଜେ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ନକୁଳ-ସହଦେବ, ଏହି କଥାକୁ ଉଚିତ ମନେ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମତ ଅନୁଯାୟୀ କରାଯିବ।" ଏଭଳି ଧର୍ମ, ନୀତି ଓ ପ୍ରେମର ମଧୁର ବାଣୀ ଏହି ମହାଭାରତର ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।