ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋ କୁ ଡାକି, ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାମର୍ଶ ବୈଠକ ବସାଇଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ମନ୍ତ୍ରୀ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୁଁ କେହିପରି ଭି ରୂପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ବିରୋଧକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେନି। ଯେପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋର, ସେପରି ପାଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋର। ଯେପରି ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମୋର, ସେପରି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର। ଯେପରି ମୋ ପିଲାମାନେ ରକ୍ଷାଯୋଗ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ସେପରି ତୁମ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷାଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ମୋର, ରାଜାଙ୍କ, ତୁମ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ; ସମସ୍ତ କୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଅଂଶୀ। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ ବିରୋଧ ମୁଁ ଅନୁମୋଦନ କରେନି; ସେମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଧାଂଶ ପାଉନ୍ତୁ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଜ, ପିତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁରୁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଅଟୁଟ ଅଂଶ। ଯେପରି ଦୁର୍ୟୋଧନ, ତୁମେ ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ପୈତୃକ ଅଧିକାର ଭାବେ ଦେଖ, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଧିକାରକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଯଦି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ରାଜ୍ୟ କିପରି ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ପାଇପାରିବେ? ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ହାସଲ କରିଛ, ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଅଧିକାର ରଖିଥିଲେ। ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଦୃଢ ମତ, ମୃଦୁଭାବରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଧାଂଶ ଦିଅ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍କର। ଯଦି ଏହିପରି ନହୁଏ, ତେବେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମ ଅପକୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଯିବ। ତୁମ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହେଉଛି ମହାନ୍ ଶକ୍ତି; ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଣିଷର ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ। ଯେଯିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଞ୍ଚିଥାଏ, ସେଯିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବଞ୍ଚିଥାଏ; ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। କୁରୁ ବଂଶର ଯୋଗ୍ୟ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କର; ତୁମ ପୂର୍ବଜ ଓ ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ରକ୍ଷା କର। ଭାଗ୍ୟରେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ; ଭାଗ୍ୟରେ, କୁନ୍ତୀ ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି; ଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିଲେନି, ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯେଠାରୁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଓ ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଜଳିଗଲେ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ସେଠାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିନି। ଜଗତରେ ଲୋକେ ଶୁଣନ୍ତି ଯେ କୁନ୍ତୀ ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରୋଚନକୁ ତତ୍ତିକ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ, ବରଂ ତୁମକୁ ଅଧିକ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକୁ ତୁମ ପାପ ନାଶ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖାଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବିବା ଉଚିତ। କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଲର ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୈତୃକ ଅଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିପାରିବେନି। ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଏକତାରେ ଅଟୁଟ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ସେମାନେ ଏହି ଅଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ। ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମାନୁସାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହ, ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହ, ତେବେ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଧାଂଶ ଦିଅ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଧର୍ମ, ଉପକାର ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଉଥିବା ଅନୁସାରେ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ମତ ମୋର ଓ ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମଧ୍ୟ; କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ପାଉନ୍ତୁ, ଏହି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ। ତୁରନ୍ତ ଏକ ମୃଦୁଭାଷୀଙ୍କୁ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କଠାରେ ପଠାଅ, ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ, ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ। ସେ ଉପହାର ନେଇ ଯାଉ ଏବଂ ଭଲ ମିଶ୍ରତା ଓ ଏହି ମିଳନର ଭବ୍ୟ ଫଳ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରୁ। ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ତୁମ ସଦ୍ଭାବ ବାରମ୍ବାର କହୁ, ଏବଂ ଦ୍ରୁପଦ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ମାଦ୍ରୀସୁତମାନେଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ। ତୁମ ଆଦେଶରେ ସେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ। ସେପରି ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଯାହା ଯୋଗ୍ୟ ଦିଅ। ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଇ, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମିଶ୍ରତାର କଥା କହି, ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅନୁମତି ପାଇବେ, ସେତେବେଳେ ସେନା ଶିସ୍ଥିତ ଭାବେ ଯିବ; ଦୁଃଶାସନ ଓ ବିକର୍ଣ୍ଣ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନିତ ହେବେ, ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଅନୁମୋଦନରେ, ପୈତୃକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ। ଏହି ଆଚରଣ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହିତ, ଉଚିତ ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରେ। ଯଦି ଦୁଇଜଣ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତିନାହିଁ, ତେବେ ତାଠାରୁ ଅଚମ୍ବିତ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ତରେ ଦୁଷ୍ଟତା ରହିଛି, ସେ କେମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ କଥା କହିପାରିବ? ମିତ୍ରମାନେ ଉପକାର କିମ୍ବା କ୍ଷତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ-ଦୁଃଖ ଭାଗ୍ୟଅନୁସାରେ ମିଳେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ କିମ୍ବା ମୂର୍ଖ, ଯୁବା କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ, ସହାୟ କିମ୍ବା ନ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି। ପୁରୁଣା କଥା ଅନୁସାରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅମ୍ବୁବିଚ୍ଛ, ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଭୁ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାକର୍ଣ୍ଣ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭୋଗବିଲାସ, ଧନ, ରତ୍ନ, ନାରୀ ନିଜେ ଦଖଳ କଲେ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ନିଜ କହି ଦାବି କଲେ। ଏହିପରି ଉପାଏ ଓ ଧର୍ମମୟ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ନ୍ୟାୟ ରହିଛି।