ଯେଉଁଯାଏଁଯିଏଁ ଭୃଷ୍ଣିପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ଯାଦବ ସେନାକୁ ନେଇ ପାଞ୍ଚାଳ ଗୃହକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ନ ଆସନ୍ତି, ସେଉଁଯାଏଁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃଷ୍ଣ କେବେ ଧନ, ଭୋଗ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ ନାହିଁ। ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସବୁ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ, କିଛି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, "ବଳରେ ମହାନ ଭାରତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଅଜୟ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ବଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିଥିଲେ। ବଳ ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମ, ଏହି ବଳ ନାୟକମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଆମେ ମହାନ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ନେଇ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅବଧିକରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆଣିବା ଉଚିତ। ପାଣ୍ଡବମାନେ କୁନ୍ଥିତି, ଦାନ କିମ୍ବା ଚାଳକଳା କେବେ ବଶ ହେବେ ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ଜୟ କରି, ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ; ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ।" କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏହିପରି ଶୂରତା ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ତୁମେ ଏହିପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ବିଦୁର ଏବଂ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଆମ ପ୍ରସନ୍ନତା ଆଣିବା ଉପାୟ ବିଚାର କର।" ଏହାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଶି ବିଚାର-ବିମର୍ଶା କଲେ। ସେବେ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ କୌଣସି ବିରୋଧକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେନି; ଯେପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋର, ସେପରି ପାଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର। ଗାନ୍ଧାରୀପୁତ୍ରମାନେ ଯେପରି ମୋର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ତେଉଁପରି; ଯେପରି ମୋର ଓ ରାଜାଙ୍କର, ସେପରି ତୁମ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କର ମଧ୍ୟ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଏହି ବିରୋଧକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେନି; ଶାନ୍ତିପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ପିତାଙ୍କର ଥିଲା, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅଂଶୀ। ଯେପରି ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହାକୁ ପିତୃପାର୍ଶ୍ୱୀୟ ଅଧିକାର ବୋଲି ଦେଖୁଛ, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି। ଯଦି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହା କିପରି ତୁମ ବା କାହାର ହେବ? ଏବଂ ଯଦି ଅଧର୍ମରେ ତୁମେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏହା ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଶାନ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକର। ଅନ୍ୟଥା କଲେ ଦୁର୍ନାମ ହେବ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଆପଣଙ୍କ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି; ଯାହାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ। ଏହି କୁରୁବଂଶର ଯଥାଯଥ ପାଳନ କର, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ଚାଲ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଆଜି ସୁରକ୍ଷିତ, କୁନ୍ତୀ ଜୀବିତ, ପୁରୋଚନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇନଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଭାଗ୍ୟବଶତ। ଯେଉଁ ଦିନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିନଥିଲି, ଗାନ୍ଧାରୀ। ଲୋକେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲେ ଯେ କୁନ୍ତୀ ଏପରି ଦୁରବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରୋଚନକୁ ତୁମ ତୁଳନାରେ କମ୍ ଦୋଷ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ହେବାକୁ ତୁମ ପାପ ଶୁଧି ଭାବିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଏପରି। ଏଭଳି ଶୂରବୀର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ଅଂଶ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଧର୍ମେ ଅଟୁଟ, ଏକତାରେ ଅଟଳ, ତଥାପି ଅଧର୍ମରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ସମାନ ଅଂଶ ଦିଆଯାଇନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିବାକୁ ଚାହ, ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ।" ତାପରେ ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, "ଯେଉଁପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି କଥା ହୁଏ, ତାହା ଧର୍ମ, ଉପକୃତି ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାଦାୟକ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ମତ ମଧ୍ୟ ମୋର, ଏହି ଭାବେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ପାଉନ୍ତୁ, ଏହା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ। ଏବେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ମୃଦୁଭାଷୀକୁ ପଠାଅ, ବହୁମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଳା ନେଇ। ସେ ଉପହାର ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉ, ଏବଂ ଏହି ଏକତାରୁ କେତେ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିବ, ତାହା କହୁ। ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ତୁମ ଏକତା ଓ ଭଲପାଇବା ବାରମ୍ବାର କହିବାକୁ, ଦ୍ରୁପଦ ଓ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଥା କହିବାକୁ, ସେପରି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଏକତା ଓ ସ୍ନେହର କଥା ବାରମ୍ବାର କହି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଉ। ତୁମ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବହୁ ସୁନା ଭୂଷଣ ଦିଅ। ସେପରି ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ରମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଯାହା ଉଚିତ ଦିଅ। ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ; ଏହିପରି ମୃଦୁ କଥା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହି, ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ନାୟକମାନେ ଆସିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଇଦେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁବେଳେ ସେନା ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଭାବରେ ଚାଲିବ; ଦୁଃଶାସନ ଓ ବିକର୍ଣ୍ଣ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆଣିବେ।" ଏପରି ଭାବରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ ବିଚାର ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ସମ୍ମିଳିତ ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ହେଲା।