ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ରୁତ ଚିନ୍ତା ଓ ଚତୁର୍ୟ ଭାବରେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ—"ବିଦୁରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆମେ ତୁମ ଦୋଷ ବିଷୟରେ କିଛି କହିପାରିଲୁ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏଠାରେ ଗୋପନ ଭାବେ ଆମେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ—ତୁମେ କଣ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ବାପା, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଉନ୍ନତିକୁ ନିଜର ଲାଭ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ନାରେ କ୍ଷତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ। ଏକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲେ ଅନ୍ୟ କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ସଦା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି କମାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆମେ ଏବେ ଏହି ଉପାୟ ନେଇ ଆଲୋଚନା କରୁଛୁ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତି ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦୂର୍ବଳ ପଡିଯିବାକୁ ପଡିବ।" ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ—"ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଭାବୁଥିବା ପରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, କିନ୍ତୁ ବିଦୁରଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁନି। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରିବି, ବିଦୁର ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେନାହିଁ। ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସେଥିରେ କହ, ସୁୟୋଧନ; ଓ ରାଧେୟ, ତୁମେ ଯାହା ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ମନେ କର, ଶୀଘ୍ର କହ। ଆଜି, କୁଶଳୀ, ବିଶ୍ବାସଯୋଗ୍ୟ ଓ ରକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ବିଭାଜନ କରିଦିଅ। କିମ୍ବା, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ଧନ ଦେଇ ଆକର୍ଷିତ କର। ଯେପରି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସେମାନେ ସେଠାରେ ରହିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ରହିବା ଦୋଷ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଦିଅ, ଏହିପରି ଭାଗ ହେଲେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାରେ ମନ ଲଗାଇବେ। କିମ୍ବା, ଚତୁର୍ୟ ଓ ଚତୁର ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା, ସେମାନେ ପାର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଲାଗିଦିଅନ୍ତୁ। କିମ୍ବା, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅଲଗା କର, କାରଣ ସେ ଅନେକ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଟୁଟ; କିମ୍ବା, ସେ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭାଗ ହେଉ, ଏବଂ ପରେ ସେ ମଧ୍ୟ। କିମ୍ବା, ରାଜା, ଚତୁର୍ୟ ଲୋକମାନେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମାରିଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରି କୌନ୍ତେୟ ଆମକୁ ଗଣନା କରେନାହିଁ; ସେ ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରବଳ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଯଦି ସେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଧ୍ୱଂସ ହେବ; ସେମାନେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଆଶ୍ରୟ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀମସେନ ପଛରୁ ରକ୍ଷା କଲେ ଅର୍ଜୁନ ଅଜୟ; ଫାଲ୍ଗୁନ ନଥିଲେ କର୍ଣ୍ଣ ସେଠାରେ ସମ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ଭୀମସେନ ନଥିଲେ ତାଙ୍କ ମହା ଦୁର୍ବଳତା ଜାଣି, ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିପାରିବେନାହିଁ। କିମ୍ବା, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ଆମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ତଳେ ଆସିଲେ, ତେବେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅ। କିମ୍ବା, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଅହଂକାରୀ ଓ ଅତିଶୟୀ ଥିଲେ, ତେବେ ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ରମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ ହେଉ। କିମ୍ବା, ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଲୋଭିତ ହେଉ; ତାପରେ କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କୁ ଅନାସକ୍ତ ହେଉ। ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଆଣିବା ପାଇଁ ପଠାଅ; ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସେମାନେ ଏକଠା ହେଉ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଦୋଷମୁକ୍ତ, ଶୀଘ୍ର କର, କାରଣ ସମୟ ଚାଲିଯିବା ପୂର୍ବରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିନାହାନ୍ତି, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଦୂର୍ବଳ; ପରେ ସେମାନେ ଅଜୟ ହୋଇଯିବେ। ଏହି ମୋ ମତ, ସେମାନଙ୍କ ଦମନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ; ଏହା ଭଲ କି ନୁହେଁ, କହ, ରାଧାପୁତ୍ର।" ଏହି ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା-ଉପାୟ ଶୁଣି କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ—"ଦୁର୍ୟୋଧନ, ତୁମର ମତ ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବୁନାହିଁ; କାରଣ ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୁରୁବଂଶର ଉନ୍ନତିକର୍ତ୍ତା, କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବେନାହିଁ। ତୁମେ ଆଗରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କରିଛ, କିନ୍ତୁ ସଫଳ ହେବାକୁ ପାରିନାହ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ଥିବାବେଳେ, ତୁମ ସମ୍ନିକଟରେ, ଏକ ଅପରିପକ୍ୱ ପକ୍ଷୀ ପରି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିନାହ। ଏବେ ସେମାନେ ବଡ଼ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ ବିକାଶ ପାଇଛି, ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଦମିତ ହେବେନାହିଁ—ଏହି ମୋ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଦୈବବଶେ, ସେମାନେ ଦୂର୍କର୍ତ୍ତି ହେବେନାହିଁ; ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଦକ୍ଷ ଓ ପିତା-ପିତାମହଙ୍କ ପଦବୀ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ ହେବେନାହିଁ; ଏକେ ଜନୀ ପତିମାନେ ଏକତା ରଖନ୍ତି, ଭିନ୍ନ ହେବେନାହିଁ। କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଏବେ ସମୃଦ୍ଧିରେ କେତେ ଅଧିକ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ। ନାରୀମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଯାହା ଚାହନ୍ତି, ସେହି ଅନେକ ପତି ପାଇବା; କୃଷ୍ଣା ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେନାହିଁ। ପଞ୍ଚାଳପୁତ୍ର ଧର୍ମପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ସେ ଧନ ଲୋଭୀ ନୁହେଁ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବେନାହିଁ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା; ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବୁନାହିଁ ଯେ ସେମାନେ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଦମିତ ହେବେ।" "ଏହି ସମୟରେ ଆମେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ସେହି କରିବାକୁ ଭଲ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ। ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଦମିତ ହେଉ, ଏହା ତୁମେ ମନେ ରଖ; ପଞ୍ଚାଳ ପକ୍ଷ ଦୂର୍ବଳ ଥିବାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ପକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ, ଡରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ସେମାନେ ଅଧିକ ରଥ, ମିତ୍ର, ବଂଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହାନ୍ତି, ଓ ଗାନ୍ଧାର ରାଜା, ତୁମେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।