ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ବଶ କରେ। ସେ ଆଞ୍ଚଳିକ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୀମସେନ କେବେ ଭୟ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଚାରିପଟେ ପାଞ୍ଚ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ପଞ୍ଚଟି କ୍ଷୁଦ୍ର ତୀର ନେଇ ଏକ ସିଂହକୁ ପାଞ୍ଚଟି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଘେରି ରଖିଥିବା ପରି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୀମଙ୍କ ରଥୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ତୀର ମାରି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହାପରେ ଭୀମସେନ, ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବାରୁ, ନିଜେ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ତଳେ ଉତ୍ପାତ ଚାଲିଥିଲା—ଭୀମ, ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, କେବେ ଘୋଡ଼ାର ପିଠିରେ, କେବେ ଚକ୍ର, କେବେ ଯୋକ୍ତ, କେବେ ରଥ ଧୁରା ଉପରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ତୀର, ବର୍ଜ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ ନିଏ ସପ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ ଭଳି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ତଳେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶିଖଣ୍ଡୀ ଓ ଅପରାଜିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର-ନକୁଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ରଥ ଦଳ ଭୀମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ତୀର ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ଏହି ରଥ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରଥର ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକା ଅସ୍ତ୍ରରେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସମାନ ଚାଲିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ରଥ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ତାଙ୍କୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣ, ଶସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି ତାଙ୍କ ଅଗ୍ରଗତିକୁ ବାଧା ଦେଲେ। କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ତୀର ବିଦ୍ୟୁତ ଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ଅର୍ଜୁନ ତିନିଟି ତୀର ଧନୁରେ ଧରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ତୀର ଲାଗି କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଦଣ୍ଡକୁ ଧରି ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ରଥୀ ତାଙ୍କୁ ରଥରୁ ଦୂରେ ନେଇଗଲେ। କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପରାଜୟ ଦେଖି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ଭୟାନ୍ୱିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବାରୁ ସୌବଳ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ବାରମ୍ବାର ସେମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ। ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେନାକୁ ପୁନଃ ସୁସଂଖଳିତ କଲେ, ଯଦ୍ୟପି ପାର୍ଥମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦବାଇ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦେଖି ଗୁସ୍ସା ହେଲେ, ଲକ୍ଷାଗୃହ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପଚାଶଟି ଡାଳି ଓ ମଜବୁତ ଗାଛ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ମହାନ। ସେ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ନିଜ ହାତ ଓ ପାଏଁ ଉପଡ଼ି ଉଠାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଓ ଭୟାନକ। ଭୀମସେନ ବଜ୍ରପାଣି ବିଶ୍ୱରୁପେ ଅସୁର ଉପରେ ଯେମିତି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଚାର୍ଜ କଲେ। ଭୀମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷା ଦେଖି ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟବିହ୍ବଳ ହୋଇ ପଳାଇ ଯାଉଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପକ୍ଷୀୟ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଭୀମ ସେମାନେକୁ ଗଗନରେ ବାୟୁ ମେଘ କୁ ବିଖଣ୍ଡିତ କରିଦେଇଥିବା ପରି, ଚାରିପଟେ ଚିଁଡ଼ି ଦେଲେ। ମଣିଷ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମନମରା ହୋଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଆଉ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ନାହିଁ, ନା କିଛି କଠୋର କଥା କହିଲେ; ତୀର ଘାୟଲ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚାଲିଥିଲା। ଯେଉଁଯାଏଁ ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମ ଚାଲିଥିଲା, ସେଉଁଯାଏଁ ଚାଲିଲା; ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ କରି ଫେରିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ଦୈନ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ଦୃପଦ ଓ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସଫଳତାରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକୁନି, ସିନ୍ଧୁରାଜ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତେବେ ସେମାନେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ତାଲେ ନାଗପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ମହାସଭା ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି, ଶୌରିଙ୍କୁ ଘଟଣା ସୂଚନା ଦେବା ପାଇଁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ। କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଯାଦବ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶଂକର୍ଷଣ ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଘଟଣା କହିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଧୈର୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଅନ୍ଧକ-ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ କୁଶଳ ଓ ଲକ୍ଷାଗୃହ ମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସଭାରେ ସମସ୍ତେ ଲୋଟସ୍-ନୟନୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବିବାହ ଓ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ଚାଳ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ସବୁ ଜାଣେ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ବଧ ସହିତ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଜଣା।" ତାପରେ ମାଧବ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଶୀଘ୍ର ପଞ୍ଚାଳ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି, ଶଂକର୍ଷଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶବ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସହ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ପିତୃସ୍ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଯାଦବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନେ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର କଲେ; ଦୃପଦ ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ। ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ ପଞ୍ଚାଳ ନଗରରେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି, ସ୍ୱୟଂବର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଜାଣିଗଲେ ଯେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି। ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ମାମା, କର୍ଣ୍ଣ ଓ କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ସହ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଫେରିଗଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ଧନୁର୍ଧରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବାଛିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଶାସନ କିଛି ଲଜ୍ଜା ବିନା ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ, "ଯଦି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନହେଁତେ, ସେ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହାନ୍ତେ; ହେ ରାଜା, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ସତ୍ୟ ଚରିତ୍ର କେହି ଜାଣି ନାହାନ୍ତି।