ଯୁଧ୍ଧରେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନଥିବା, ନୀତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ସେଠାରେ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମାନ ଦୁଇ ଜୁମ୍ପିଅଁ, ନୀତିବାନ ଓ କୌଶଳୀ, ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯୁଧ୍ଧ କରିଥିଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକୃତିରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେବାକୁ ଶୁଣି, ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆକୁଳ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଓ ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲେ, କାରଣ ପୂର୍ବରୁ ଭାବିଥିଲେ କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଲକ୍ଷାଗୃହରେ ଦହିଯାଇଛନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁନ୍ତୀ ଓ ରାଜାମାନେ ଭାବିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ଶାସକମାନେ ମଧ୍ୟରେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମ ଓ କୌରବ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ପୁରୋଚନଙ୍କ କୠୂର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ। ଏପରି ନୀତିବାନ, କୌଶଳୀ, ମାତାକୁ ଭଲପାଇଥିବା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଥିଲା। ଏହାପରେ, ସ୍ଵୟଂବର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଭାରତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନିଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଉପଦେଶ ନେଲେ। ଶକୁନି କହିଲେ—ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୁର୍ବଳ କର, ଅନ୍ୟକୁ ଦମନ କର; ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି ହାରିଗଲେ ଏବଂ କୌଣସି ସମ୍ମତି ନ ହୋଇ ଯାଇଲେ, ମନ ଅସ୍ଥିର ହେବ। ଏହି ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ; ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ନ କଲେ, ଜଗତରେ ଉପହାସ ହେବ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ମୋ ମତରେ ସେ ଦ୍ରୁପଦ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ କମ୍। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷ୍ଣି, ଶିଶୁପାଳ, ଶୌର୍ୟବାନ୍ ଚେଦି ଏହା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ। ଦ୍ରୁପଦ ମହାତ୍ମା ସେମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅଶକ୍ୟ ହେବ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ରାଜା ଅସ୍ଥିର, ଏହି ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଭୀମ ଲକ୍ଷାଗୃହରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବାପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁନଃ ଆପଦରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲେ, ଆମେ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେବୁ। ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ ଯୁଧ୍ଧ କରିବା ଅତିକ୍ରମ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଧ୍ଧ ପରି। ଏହି ସମୟରେ, ଆମ କୁରୁ ସେନାକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରିବାପୂର୍ବରୁ, ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକ୍ରମଣ କରି ସହରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଅ। ଏହି ମତ ରଖିଲେ, ଶକୁନି ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଥା କହିଲେ; ତାପରେ, ସୋମଦତ୍ତ ଉତ୍ତମ ବିଚାର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ—ସ୍ଵ ଓ ପର ଜନ୍ମ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ନୀତିର ଛଅ ଗୁଣ ବୁଝି, ସ୍ଥିତି, ବୃଦ୍ଧି, ହ୍ରାସ, ଭୂମି, ମିତ୍ର, ଶକ୍ତି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ବିପଦରେ ପଡିଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମିତ୍ର, ଧନ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପରେ ସୁଦୃଢ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜନମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ; ତାଙ୍କ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଚମତ୍କୃତ। ଏହି ଲୋକମାନେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିଥିବା କାମ ସେ କରିଥିଲେ। ପାର୍ଥ କେବେ ଅଶୁଭ, ଲାଗିଥିବା, ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଭାଷା ଅତି ସୁନ୍ଦର। ଏପରି ଗୁଣ ଓ ରାଜଚିହ୍ନ ଥିବା ଲୋକମାନେ, କେବେ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଜନେ ମଧ୍ୟ ବଳ ପ୍ରୟୋଗରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଏତେ ପ୍ରଭାବ, ଉପଦେଶ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ୟମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜାତିୟ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଜାଣିଛନ୍ତି; ସେ ମିଳନ, ଦାନ, ବିଭାଜନ ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ରୋଷ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଧନ, ମିତ୍ର ଓ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଜିତିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଧର୍ମରେ ନିବିସ୍ତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବ ଭୂମି ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି; ମୋ ମତରେ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯାହା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ସଦା ଶ୍ରମ କରନ୍ତି; ଯଦି ଆପଣମାନେ ଏହାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ମୋ ମତ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ—ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ, ଏହି ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱାର, ଗୋପନ ଦୁର୍ଗ, ଶତାଧିକ ଅନ୍ତଃପୁର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଆସିଛି, ସେପରି ଯାଇଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସହର ଚାରିପାଖରେ ଜଳରେ ଘିରା, ଘାସ, ଧାନ, ଜଳାନ୍ନ, ଯନ୍ତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଔଷଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଅନେକ ଦ୍ୱାର, ଗୁଦାମ ଓ ବେଦୀରେ ବିଶିଷ୍ଟ; ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତଳ ଚକ୍ର, ବଡ଼ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଘିରା। ମଜବୁତ ପରିକୋଟ ଓ ବାହିର ଦୁର୍ଗ, ଶତାଧିକ ଯୁଦ୍ଧ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଭରିଯାଇଛି; ତାଳ, କାଠ, ମାଟିରେ ତିଆରି ତଟବନ୍ଧ। ଅନ୍ତରେ, ବୀର rampart-ନିର୍ମାତାମାନେ ସହରକୁ ମହିମା ଦେଇଛନ୍ତି; ପାଣ୍ଡରା ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସହରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି। ସହର ଚାରିପାଖରେ ତାଳ ଗଛର ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଡ଼ ଦୁର୍ଗ ରହିଛି; ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଜନମାନେ ଅତି ବିଶ୍ୱାସୀ। ଅନ୍ତର ଓ ବାହାର ଲୋକମାନେ, ଦାନ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଜିତିଥିବା, ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ୱାସୀ; ଏହି ଲୋକମାନେ ଶୌର୍ୟବାନ୍ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଦାଶାର୍ହମାନେ ଉଚ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆସିବେ; ଏହିପରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।