ମାଧବ କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ମୂଲ୍ୟବାନ ମଲମଲା ପୋଷାକ, ଉନ୍ନତ ଚଦର, କମ୍ବଳ, ଦୁଲ୍ଲଭ ରତ୍ନ ଓ ନରମ ମୂଲ୍ୟବାନ ସାମଗ୍ରୀ ଦାନ କରିଲେ। ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶୈଳୀର ମହାନ ଶୟନକୋଷ, ଆସନ, ଯାନବାହନ ଓ ଶତ-ଶତ ବେରିଲ ଓ ହୀରା ଲଗାଯାଇଥିବା ପାତ୍ର ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଶୋଭିତ, ଯୁବତି, ଦୟାଳୁ ଦାସୀମାନେ ଦେଲେ। ସେ ସୁପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡା ଓ ସୁନ୍ଦର ରଥ ଦେଲେ; ରଥଗୁଡିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା। ମଧୁସୂଦନ, ଅପାର ଆତ୍ମାବଳୀ, ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ସୋନା ଏକ ଏକ ଶ୍ରେଣୀରେ ପ୍ରଦାନ କରିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନକୁ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଆଶାରେ। ଏହାପରେ, ରାଜାମାନେ ଗୁପ୍ତଚର ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା ଜାଣିଥିଲେ, ସେସବୁ କଥା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା; ଶୁଭା ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି ସଂଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଉପକ୍ରମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଏହି ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିଥିଲେ, ସେ ଅର୍ଜୁନ—ଅଜୟ ଧନୁର୍ଧର, ବିଜୟୀ। ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ, ମଦ୍ର ରାଜା ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଡ଼ି ଗଛରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା, ସେଠାରେ କେହି ଭୟ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ; ସେ ଭୀମ, ଯାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଭୟଙ୍କର, ଶତ୍ରୁ ସେନାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ଫେଲେଇଥିଲେ। ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନଥିଲେ—ସେ ଏହି ରାଜା, ପ୍ରଧାନ ପାଣ୍ଡବ, ଧର୍ମ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେଉଁଠି, ନୀତିଶୀଳ ଓ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଦୁଇ ଝୁମା, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମ, ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଓ ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିହ୍ନିଲେ, କାରଣ କୁନ୍ତୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଆମାନେ ଲକ୍ଷାଗୃହରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଇଥିଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଓ ରାଜାମାନେ ଏମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଭାବିଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତେ ଭୀଷ୍ମ ଓ କୌରବ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ, ପୁରୋଚନଙ୍କ ଅତି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ। ପୃଥାଙ୍କ ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ, ମାତାଙ୍କ ଉପକାର ପ୍ରତି ନିବେଶିତ ପୁଆମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବା ପ୍ରୟାସ ହେଉଛି ବେଳେ— ସ୍ୱୟମ୍ବର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଭାରତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଆମାନେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁବଲପୁତ୍ର ଶକୁନିଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଉପଦେଶ ନେଲେ। ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିବା, ଅନ୍ୟକୁ ଦମନ କରିବା ଉଚିତ; ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏପରି ହାରି ଯିବା ପରେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ କୌଣସି ଚୁକ୍ତି ନ କରି ବିଦାୟ ହେଉଛନ୍ତି, ଆପଣମାନଙ୍କ ମନ ନିଶ୍ଚିତ ଭ୍ରାନ୍ତି ହେବ। ଏହି ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧରିବା ପାଇଁ ଉଚିତ; ଯଦି ଏହିପରି କରିବେ ନାହିଁ, ଆପଣମାନେ ବିଶ୍ୱରେ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହେବେ। ଯେଉଁ ରାଜାକୁ ସେମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ରହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦ୍ରୁପଦ, ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ନଥିବା ଶାସକ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁପାଳ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଶୂର ଚେଦି, ସେମାନେ ଏମାନେ ବିଶେଷ କିଛି ଜାଣିନଥିବା ସମୟରେ, ତେବେ ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ଏମାନେ ସହ ଏକତା ହେବାପରେ, ଏମାନେ ଅପରାଜିତ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ରାଜା ଅସ୍ଥିର ଅଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଭୀମ ଲକ୍ଷାଗୃହରୁ ପଳାଇ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ପରି, ଏମାନେ ପୁନଃ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ନିଖୁଟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିବେ, ତେବେ ଆମେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଆସି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କରି ଆମ କୁରୁ ଶେନା ଉପରେ ପକ୍ଷୀ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆପଣମାନେ ଏମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ସହରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ମୋ ମତ, ଏବଂ ସମୟ ଆସିଛି। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶକୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୋମଦତ୍ତ ଏହି ଉତ୍ତମ ବାକ୍ୟ କହିଲେ— ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟର ସ୍ବଭାବ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ନୀତିର ଛଅ ଗୁଣ ବୁଝି, ଅବସ୍ଥା, ବୃଦ୍ଧି, ଅବନତି, ଭୂମି, ମିତ୍ର ଓ ପ୍ରତାପକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବିଚାର କରି, ବିପଦରେ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମିତ୍ର, ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସ୍ଥିର, ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜନସମ୍ପ୍ରିୟ ଅଟୁଟ—ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏମାନେ ଅପରାଜିତ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବର ଚକ୍ଷୁ ଓ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲେ; ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା, ସେ ନିଜ କର୍ମରେ ସାଧନ କରିଥିଲେ। ପାର୍ଥ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ, ଅସଙ୍ଗ, ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ସଦା ଶୋଭାଦାୟକ। ଏପରି ଗୁଣ ଓ ରାଜଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏମାନେ, ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ କିଏ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବ। ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅନେକ ଉପଦେଶ, ଉତ୍ସାହ ଅଛି। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ବଂଶୀୟ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଉଚିତ ସମୟ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ମିଳନ, ଦାନ, ବିଭାଜନ ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ମୋ ମତ ଅନୁସାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଧନ, ମିତ୍ର ଓ ସେନା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ।