ମୁଁ ଛୁଆବେଳେ ଖେଳୁଥିଲି, ଏବଂ ଘାସରେ ଏକ ସର୍ପ ତିଆରି କରିଥିଲି। ସେ ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲି, ଏହାରେ ସେ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଶୁଧ୍ଧିକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ, ନିୟମିତ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସେଇ ତପସ୍ବୀ ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ, “ଯେପରି ତୁମେ ଏହି ସର୍ପ ତିଆରି କରି ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରିଛ, ସେପରି ମୋର ଶାପରେ ତୁମେ ସର୍ପ ହେବାକୁ ପଡିବ, ଏବଂ ତୁମେ ସର୍ପ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା।” ମୁଁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଜାଣି ବହୁତ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡିଲି, ଏବଂ ତକ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଅନୁରୋଧ କଲି, “ମିତ୍ର, ଏହା କେବଳ ଖେଳ ଓ ମଜା ପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲା। ମୋତେ ଦୟା କର, ଏହି ଶାପକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ।” ମୋର ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେ ତପସ୍ବୀ ଗଭୀର ଶ୍ବାସ ନେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେଁ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ପ୍ରମତିଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଶୁଧ୍ଧ ନାମକ ପୁଅ ହେବ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ତୁମ ଶାପ ମୁକ୍ତ ହେବ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ପୁନର୍ବାସ୍ତବ ରୂପ ପାଇବ। ଏପରି କହି ସେ ମୋତେ ସର୍ପ ରୂପ ଦେଇଦେଲେ।” ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କଲି, ଏବଂ ଏହି ରୂପରେ ରହିଲି। ତୁମେ ପ୍ରମତିଙ୍କ ପୁଅ ରୁରୁ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ଆଜି ମୁଁ ମୋ ପ୍ରକୃତ ରୂପ ପୁନଃ ପାଇଛି, ତୁମ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି। ତାପରେ, ଡୁଣ୍ଡୁଭ ରୂପ ଛାଡି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ତାଙ୍କର ଅସଳି ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅହିଂସା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ହେ ସର୍ବଜୀବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣର ମୂଳ ଗୁଣ ହେଉଛି କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ମୃଦୁସ୍ଭାବ। ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖା ଜାଣିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରେ; ଅହିଂସା, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ କ୍ଷମା ତାଙ୍କର ଗୁଣ। ବ୍ରାହ୍ମଣର ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବେଦର ସୁରକ୍ଷା, କିନ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ। ରଜଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିବା, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଇବା ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା—ଏହା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ।” “ଏକଥା ମନେ ରଖ, ଜନମେଜୟଙ୍କ ସର୍ପସତ୍ରରେ କେବଳ ସର୍ପବିନାଶ ହେଇନଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ଦ୍ୱିଜମନ୍ଦଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ତପୋଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସର୍ପମାନେ ସତ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଥିଲେ।” ତାପରେ ରୁରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମହାରାଜ ଜନମେଜୟ କିପରି ସର୍ପମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କଲେ? ସେଠି ସର୍ପମାନେ କାହିଁକି ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ? ଆସ୍ତୀକ କେମିତି ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ? ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏକେକ୍ ଭଳି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ରୁରୁ, ମୁଁ ଆସ୍ତୀକଙ୍କର ଏହି ମହାପୌରାଣିକ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଏବେ ଦେରି ହେଉଛି।” ଏପରି କହି, ସେ ମହାନ ଋଷି ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ରୁରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏହାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମନେ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଏଠାରୁ ସେଠା ଦୌଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଥକି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ତପସ୍ବୀଙ୍କ କଥା ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଶୁଧ୍ଧିକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଡୁଣ୍ଡୁଭିଙ୍କ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ପୁନି ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଡୁଣ୍ଡୁଭି କହିଥିବା କଥା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଦେଲେ। ତାହାପରେ ରୁରୁ ଆଗ୍ରହରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କାହିଁକି ରାଜା ଜନମେଜୟ ସର୍ପମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସର୍ପସତ୍ର କରିଥିଲେ? ଏବଂ କିପରି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସ୍ତୀକ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ? ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଏକେକ୍ ଭଳି କହ।” ଏହିପରି ଅନୁରୋଧରେ, କଥାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ସୂତ କହିଲେ, “ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଆସ୍ତୀକ କଥା ବେଦବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ମୋର ପିତା ଲୋମହର୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୁତ। ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସେ କଥା ତୁମକୁ କହିବି। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ମାନେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ପିତା ଜରତ୍କାରୁ ନାମକ ଏକ ମହାନ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଜାପତି ସମାନ, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ମିତାହାରୀ ଓ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ସେ ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ସବୁଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ସ୍ଵୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବିନା କାହା ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।