ଦେବତା-ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଲାରେ ସଜି, ସେମାନେ ତିବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲେ—ତିନି-ନୟନୀ ମହାଦେବ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ବା ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହି ପୂର୍ବତନ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଏପରି ରୂପବାନ୍ ଦେଖି, ଏବଂ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ସେ ଅପାର ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦେଖି ମନରେ ଅନେକ ଭାବ ଆସିଲା। ସେଠାରେ, ଜଗତର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିଳା, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ତେଜରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରୂପ, ତେଜ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ମନେ ଭାବିଲେ—ଏ ମୋର କନ୍ୟା ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଭାର୍ୟା ହେବେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ରୁପଦ ସତ୍ୟବତୀ ପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ ଓ ଶାନ୍ତ ମନେ କହିଲେ, “ହେ ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁରାତନ ଏକ ଘଟଣା କହିବି, ଯାହା ରାଜା ଋଷିମାନେ ବିବାହ ପ୍ରଥା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଖ୍ୟାତିନାମ ରାଜା ଋଷି ଥିଲେ—ନିତନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରବଳ ଧନୁର୍ଧର। ସେମାନେ ହେଲେ—ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର—ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବଳିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞକାରୀ। ସେମାନେ କେବେ ଏକାଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁନଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ମିଠା କଥା କହୁଥିଲେ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଥିଲା ନାହିଁ, ଧର୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମୃଦୁ ଓ ଆପ୍ତପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସ୍ୱୟଂବରେ ଶିବିର କନ୍ୟା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସେହି ନିତନ୍ତୁଙ୍କ ପାଞ୍ଚଜଣ ପୁଅଙ୍କୁ ଏକା ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ବାଛିଲେ—ସେମାନେ ବୀର, ନରପତି ଓ ପୃଥିବୀର ଶାସକ। ମଧୁର ଧ୍ୱନିର ବୀଣା ଯେପରି ଗାନ୍ଧର୍ବ ରାଗରେ ଏକତାନ ହୁଏ, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ତେଣୁ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେହି ପାଞ୍ଚଜଣ ନିତନ୍ତୁ ପୁଅ, କ୍ଷତ୍ରିୟମଣି ଓ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କୁ ଏକା ଭାର୍ୟା ଭାବେ ପାଇଲେ। ଉଶୀନରଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ଏକା ଭାବେ ସେମାନଙ୍କର ଭାର୍ୟା ହେଲେ, ଏତେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅତୁଳନୀୟ। ସେହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଠାରୁ ଭୌମାଶ୍ୱୀ ପାଞ୍ଚଜଣ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା—ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର—ଏହି ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ। ଏପରି ଭୌମାଶ୍ୱୀ ପୃଥିବୀରେ ଏକା ଭାର୍ୟା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଦ୍ରୁପଦ, ତୁମର କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା, ଦୋଷରହିତ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପବତୀ, ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ଏକା ଭାର୍ୟା ଭାବେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏକଥା ମଧ୍ୟ ଥିଲା—ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ମୁନିର କନ୍ୟା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସଦ୍ଗୁଣମୟ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେ ଶିବଙ୍କୁ କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଦାନ ମାଗ।” ସେ କନ୍ୟା ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ପାଇବ।” ଏପରି ଦାନ ମିଳିଲା। ସେ ପୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ଶିବ, ମୋତେ ଏକା ଗୁଣବତୀ ପତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।” ତେବେ ଦେବଦେବ ଭଗବାନ ମନରେ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ପାଞ୍ଚଥର ପତି ମାଗିଛ, ତେଣୁ ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମରେ ଏହା ସଫଳ ହେବ।” ସେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ପ୍ରିଷତର ଦୋଷରହିତ କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା, ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ଏକା ଭାର୍ୟା ଭାବେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେ ନଳାୟନୀ ଭାବେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶିବଙ୍କୁ ଦାନ ପାଇବାକୁ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କୁ ପତି କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରହସ୍ୟ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଗଥା, ଏହା କାହାକୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ତେଜ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; ଏଠାରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ସେ ତୁମର କନ୍ୟା ହେଲେ। ଏହି ଚମକୁଥିବା ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ନିଜ କର୍ମରେ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ଏକା ଭାର୍ୟା ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭାର୍ୟା ଭାବେ ତିଆରି। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି ତାହା ବଦଳାଯିବ ନାହିଁ—ଏହିପରି ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା। ନିୟତିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ବଦଳାଯିବ ନାହିଁ; ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଘଟେ। ଏଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ କାରଣ ନୁହେଁ—ଏପରି ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଛି। ଯେପରି କୃଷ୍ଣା ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ, “ଭଗବାନ ମୋତେ ଅନେକ ପତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ”, ତଥାପି ଦେବତା କହିଲେ, “ଏହି ଦାନ ଦିଆଯାଉ—ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି”, କାରଣ ଦେବତା ଏହି ବିଷୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି। ଏବଂ ଯଦି ଏହା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଠିକ୍ କି ଭୁଲ, ଏଠାରେ ମୋର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଯାହା ପାଇଁ ନିୟତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତୁ; କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କୁ ନିୟୁକ୍ତ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ପ୍ରଥା ନୁହେଁ; ଏହିମାନେ ଦେବତା, ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ। ପୂର୍ବ କର୍ମ ଓ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କ କୃପାରେ, ସେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଭାର୍ୟା ହେଲେ। ଏହି ବିବାହ କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଯେପରି ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏବଂ ଜନାନୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଧର୍ମ ନୁହେଁ। ତା’ପରେ ବ୍ୟାସ ଓ ଦ୍ରୁପଦ, କୁନ୍ତୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାଇପାୟନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏବଂ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସହ ଯୋଗ କରିଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ହାତ ଧର।