କୁନ୍ତୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଶିଳ୍ପଶୀଳା, କୃଷ୍ଣାକୁ ବିଗଡ଼ି ଧରି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅମାନେ, ମୃଦୁ ହୃଦୟରୁ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସିଂହ ଚାଳ ଓ ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବାହୁ ଓ ଚାପା ଶ୍ରୀରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କରୁଥିବା ପାଞ୍ଚପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ପୁଅମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେହି ବୀରମାନେ, କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବିନା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ଓ ପୀଠିରେ ବସିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ରରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସାଧାରଣ ଭୋଜନ ଆଣିଦିଆଯାଇଲା। ସୁସଜ୍ଜିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ପରିଚାରକମାନେ ଭୋଜନ ପରିବେଷଣ କଲେ। ଭୋଜନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଭୋଜନ ଶେଷ କରି, ବିରାଟ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ରାଜା ଓ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆଗକୁ ଆସି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ। ତାପରେ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ମୃଦୁ ହୃଦୟରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଆପଣମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ତ? କୃଷ୍ଣା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଆମ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଏହା ନିଜେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ।" "ସତ୍ୟ କହିବା ରାଜାଙ୍କ ଶୋଭା, ଆପଣ ଯେପରି ବଳି ଓ ଦାନରେ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏଠି କହନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଆମେ ବିବାହ କ୍ରମ ଶୁଭ ରୀତିରେ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା।" ତେବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ। ମୁଁ କୁନ୍ତୀର ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ଏହା ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ। ଏହି ଦୁଇଁଝିଅ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ଝିଅକୁ ରାଜସଭାରେ ଜିତାଯାଇଛି। ଏଠି ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୁଇଁଝିଅ ଓ କୁନ୍ତୀ, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣା ଅଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଦୂର ହେଉ, ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ଏକ ହ୍ରଦରୁ ଅନ୍ୟ ହ୍ରଦକୁ ପଦ୍ମପରି ଗଲେ। ଏହା ସତ୍ୟ, ଆପଣ ଆମର ଗୁରୁ ଓ ଶରଣ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଡ୍ରୁପଦ ରାଜା ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲେ, କିଛି ଖ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଉତ୍ସାହ ଦମନ କରି, ସେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉଚିତ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ କଥା ବିସ୍ତାରରେ କହିଦେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଡ୍ରୁପଦ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କରିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ତାପରେ କୁନ୍ତୀ, କୃଷ୍ଣା, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଦୁଇଁଝିଅ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ମହାମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞସେନ ରାଜା ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ— "କୁରୁବଂଶୀ ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ ଆମ ଝିଅଙ୍କ ହସ୍ତ ନିୟମାନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଶୁଭ ଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ମୋର ବିବାହ ମଧ୍ୟ ବିଚାରିତ ହେଉ। ଆପଣ ଚାହିଁଲେ ଆପଣ କିମ୍ବା ଆପଣ ଯାହାକୁ ଚାହିଁବେ, ସେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ, ମୋର ମା ଆଗରୁ କହିଛନ୍ତି—ଦ୍ରୌପଦୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ। ମୁଁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିବାହିତ ନୁହେଁ, ଭୀମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆପଣଙ୍କ ମଣିମୟ ଝିଅ ପାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଛି। ଆମେ ଯାହା ଲାଭ କରୁ, ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉ କି ଅନ୍ୟ କିଛି, ସେହିଟି ଆମେ ସମେତ ଭାଗ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛୁ। ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ।" "ଅନ୍ୟଥା କ୍ରମ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେବ। ତେଣୁ କୃଷ୍ଣା ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଣୀ ହେଉ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀରେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଡ୍ରୁପଦ କହିଲେ, "କୁରୁବଂଶରେ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅନେକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିବା ଶୁନାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏକ ନାରୀଙ୍କ ଅନେକ ସ୍ୱାମୀ ଥିବା ବିଷୟ କେଉଁଠି ଶୁନାଯାଇନାହିଁ, ନ ବେଦେ, ନ ଲୋକରେ। ଏହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଆପଣ ଏପରି କିଛି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କେଉଁଠୁ କଲେ?" ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, "ଧର୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ତାହାର ଗତି ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେପରି ଚାଲିଛନ୍ତି, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ। ମୋ ମୁଁ ଅସତ୍ୟ କହେନାହିଁ, ମୋର ମନ ଅଧର୍ମକୁ ଚାହେନାହିଁ, ମୋ ମା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ରୁଦ୍ର ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମରେ ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଧର୍ମ ଶୁଣିଛି। ଏହା ଦୃଢ଼ ଧର୍ମ, ଏହିପରି କର, ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଡ୍ରୁପଦ କହିଲେ, "ତୁମେ, କୁନ୍ତୀ ଓ ମୋ ପୁଅ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କର; କାଲି ସକାଳେ ଆମେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।" ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ବ୍ୟାସଦେବ ଏଠାକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।