ସୁନ୍ଦର ସୁରଣ ଦଳିଆରେ ଶୋଭିତ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଟାଣୁଥିଲେ, ସେହି ରଥମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ପଞ୍ଚାଲ ରାଜାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ପରେ, କୁରୁବଂଶର ସେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ, ସେଠାରେ ଏହି ବିଶାଳ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚଢ଼ିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଏକ ରଥରେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ସୁଗନ୍ଧ ତାନ୍ତି, ମାଳା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲେ, ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ରବାନ୍ ନାରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗତି ଦେଉଥିଲେ। ତେବେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦୀପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପଞ୍ଚାଲ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଯାଇ, କୁରୁପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ, କୁରୁମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ବହୁ ଉପହାର ଉପସ୍ଥାପନ କରିଲେ। ଫଳ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ମାଳା, କବଚ, ଢାଳ, ଆସନ, ଗାଈ, ରସ୍ସୀ, ଏବଂ ଚାଷ ପାଇଁ ବିଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃଷି ଉପକରଣ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଅନ୍ୟ କୌଶଳ ପାଇଁ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ଖେଳ ଓ ବିନୋଦ ପାଇଁ ଯେକୌଣସି ଜିନିଷ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ, ଢାଳ, ବଡ଼ ତଳୱାର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ, ଶୋଭାମାନ ବାଣ, ଭାଲ, ଶୁଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ଅସ୍ତ୍ର—ଏସବୁ ସେଠାରେ ଥିଲା। ଜାବେଲିନ, ଗଦା, କୁଟାର, ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ନନା ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୁନ୍ତୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହୃଦୟରେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ, ସିଂହ ଚାଳ ଭଳି ଚାଲିଥିବା, ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି ଭଳି ଦୃଢ଼ ଚକ୍ଷୁ, ମୃଗଚର୍ମ ଉପରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦୃଢ଼ ଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଭଳି ବାହୁ, ଶିରା ଭଳି ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଥିବା ସେହି ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖି, ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ, କ୍ରମାନୁସାରେ, ଉଚ୍ଚ ଆସନ ଓ ପିଠିରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଶୋଭାମାନ ଆସନ ଦେଖି ଅବାକ ହେଲେ ନାହିଁ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରସାଳ ଓ ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଶୋଭିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ପରିଚାରକମାନେ ସମ୍ମାନରେ ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୋଜନ କରି, ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଶେଷ ଖାଦ୍ୟ ରଖି, ବୀରମାନେ ସଭାଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ରାଜା ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଇ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ହୃଦୟରେ ମୃଦୁତା ସହ, ସେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ଆମେ କିପରି ଜାଣିବୁ ଯେ, ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିମ୍ବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର, କିମ୍ବା ମାୟାରେ ଚଳିଥିବା କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀ?” “କୃଷ୍ଣା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମର ଏହି ସନ୍ଦେହ ନିବୃତି ପାଇଁ ଏବଂ ଶୁଭ ହେବା ପାଇଁ ସତ୍ୟ କହ, ଏହି ଅନୁରୋଧ। ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କଥା ଉଚିତ। ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନରେ କର, ସେପରି କଥା କହ, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା କଦାପି ନୁହେଁ। ତୁମ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିବାହ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ କରିବି।” “ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ରାଜନ୍, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳ ହେବ। ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁତ୍ର। ମୁଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର, ଏହି ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ। ଏହି ଦୁଇଁଝିଏ ତୁମ ପୁତ୍ରୀକୁ ସଭାରେ ଜିତିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ତଥା ଦ୍ୱିତୀୟ ଯମଲ ଓ କୁନ୍ତୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣା ଦଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ତୁମ ମନର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ, ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ। ତୁମ ପୁତ୍ରୀ ଏକ ହ୍ରଦରୁ ଅନ୍ୟ ହ୍ରଦକୁ ପଦ୍ମ ଭଳି ଯାଇଛି। ଏହା ସତ୍ୟ କଥା, ତୁମେ ଆମର ଅଚ୍ଛାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଭରି ଉତ୍ସାହରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଆନନ୍ଦ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେଉଁଠି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ କିପରି ପଳାଇଥିଲେ, ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସବୁ କଥା କ୍ରମାନୁସାରେ କୁହିଲେ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଜଣାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ରାଜ୍ୟ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ, କୃଷ୍ଣା, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଲ ଭାଇମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ମହାମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ପୁତ୍ରମାନେ ସହ କଥା କହିଲେ— “କୁରୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ମୋ ପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ବିବାହ କରୁନ୍ତୁ, ଶୁଭ ଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ।” ଏହିପରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ— “ମୋର ବିବାହ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ, ରାଜନ୍।” ତେବେ ରାଜା କହିଲେ— “ତୁମେ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବେ, ସେଉଁଠି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଦିଅ। ଦ୍ରୌପଦୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୋର ମାତା କୁହିଥିଲେ।” ଏଭଳି ଭାବେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ଦ୍ରୁପଦ ରାଜ୍ୟରେ ଆଦର ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।