ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଯୁବକ, ଯାହାର ବିଶାଳ ଏବଂ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ୟାମ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେବତୁଳ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍କୁ ପିନ୍ଧି ତଳେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ସେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେପରି Indra, Ditiଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ବେଳେ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି କ୍ରିୟା ପରେ, କୃଷ୍ଣା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହସ୍ତିନୀ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହସ୍ତିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ । କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବା, ଏବଂ ଗର୍ବିତ ହସ୍ତି ପରି ଚଳିତ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ଏବଂ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ । ଯିଏ ରଥିକର ପୁତ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ସେ Arjuna, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ଏଠାରେ ଥିବା ରାଜାମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସବୁ ରୋଷାନ୍ବିତ ହୋଇ ଏକଠା ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ହରିତ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲେ । ନଗର ବାହାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର କାରଖାନା ଥିଲା । ସେଠାରେ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ନାରୀ ବସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ମାଆ ବୋଲି ଅନୁମାନ କଲି । ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ତିନିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ବସିଥିଲେ, ଯେମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହ ତାଙ୍କର ପାଦେ ନମସ୍କାର କରି, "କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ" ବୋଲି କହି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରି, ବିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବାହାରିଗଲେ । କୃଷ୍ଣା ସେମାନଙ୍କର ବିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ପ୍ରଥମେ ଏକ ଅଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ହୋମ କଲେ, ପରେ ବୃଦ୍ଧା ମାଆଙ୍କୁ ସେବା କରି, ଅନ୍ୟ ନବୀନ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ଖାଇଲେ । ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ଭୂମିରେ ଦର୍ଭା ଏବଂ ଚର୍ମ ଦେଇ ବିଛାଇଥିବା ଶୟ୍ୟାରେ ଶୋଇଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲେ । ସେମାନେ ଏକାଠି ବସି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା କହି, ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ କଥା ବଣିକ କିମ୍ବା ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନ ଥିଲା, ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କଥା ଥିଲା; ନିଶ୍ଚୟ, ସେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କଥା କହୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଆମର ଆଶା ପୂରଣ ହେଇଛି, କାରଣ ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଯେ ପାର୍ଥମାନେ ଅଗ୍ନିରୁ ପଳାଇଯିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେ । ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଦ୍ଧ ହେଉଛି ଏବଂ ଧନୁଷ୍କୁ ପିନ୍ଧାଯାଉଛି, ଏହିପରି ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି କଥା ହେଲା, ତାହା ଦେଖି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି ଯେ ପାର୍ଥମାନେ ବେଶ ଧାରଣ କରି ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ, "ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ଏହିମାନେ ପ୍ରକୃତ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର କି ନୁହେଁ ତାହା ଜାଣି ଆସ ।" ପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସମ୍ମାନ ସହ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବାକ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଦେଲେ । "ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ରାଜା ତୁମେ କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, କାରଣ ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ । ତୁମେ ତୁମର ବଂଶ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କର; ତୁମେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ରଖ; ଆମ ହୃଦୟ ଏବଂ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କର । ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସମାନ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଯେ ମୋର କନ୍ୟା କୌରବ ବଂଶର ବଧୁ ହେଉ । ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ରହିଥାଏ, ଯେ ଅର୍ଜୁନ, ବିଶାଳ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଧାରୀ, ଧର୍ମରେ ମୋର କନ୍ୟାକୁ ଜିତିନେବେ । ଏହା ସଫଳ ହେଲେ, ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି, ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ଉପକାର ମିଳିବ ।" ପୁରୋହିତ ଏହିପରି କଥା କହି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମ୍ରତାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ । ତାପରେ ରାଜା ଭୀମଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଡାକି କହିଲେ, "ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଆଣ; ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ ।" ଭୀମ ଏହିପରି କଲେ, ପୁରୋହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: "ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଦିଏଛନ୍ତି, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ; ବରଦାନ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ସେହି ନାୟକକୁ ଦିଆଯାଇଛି । ଏଠାରେ କୌଣସି ଜାତି, ଚରିତ୍ର, କୁଳ କିମ୍ବା ବଂଶ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇନାହିଁ; କାରଣ ଯିଏ ଧନୁଷ୍କୁ ପିନ୍ଧି ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶର୍ତ୍ତ ପୂରଣ କରିଥିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣା ଏହି ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ଓ ସୌମକି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଜି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ କିଛି କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ଏହି ଇଚ୍ଛା ଯାହା ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଥିଲା, ସେହି ମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ; ଏପରି ରାଜକୁମାରୀ ମିଳିଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ବୋଲି ମନେ କରେ । ଏହି ଧନୁଷ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ଅନଅଭ୍ୟାସୀ କିମ୍ବା ଅଳ୍ପ ପ୍ରତାପୀ ମଣିଷ ତାଲିପାରିଥାନ୍ତେ ନାହିଁ; ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କାହାରି ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କରାଯିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା । ତେଣୁ, ଏହି ଦିନ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ପାଇଁ କୌଣସି ଦୁଃଖ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆଉ ଜଣେ ଲୋକ ଦୃତ ଆସି, ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ଘୋଷଣା କଲେ । "ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଅତିଥିମାନେ ଓ ବିବାହ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ ।