ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଲା ପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରେ ମୁଁ, ତାପରେ ନକୁଳ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ସହଦେବ—ଏହିପରି ଭାବେ, ରାଜା, ଭୀମ, ମୁଁ ଏବଂ ଝୁମା ଦୁଇଜଣ—ଏହି କନ୍ୟା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଆନେ, ତାହା ଭାବିବା ଦରକାର, କାରଣ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛୁ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଏହି ଭକ୍ତି ଏବଂ ସ୍ନେହ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ବସି ରହିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଅନୁରାଗ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଲା। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ରୂପକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭାଇମାନେ କ’ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ମନସ୍ଥିତି କ’ଣ, ସେଠାରୁ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ହେଉ ଭାବି, କହିଲେ, “ଦ୍ରୌପଦୀ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ହେବେ।” ଏହି ସମୟରେ ଅନେକ ଲୋକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେଶବ (ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ) ଧନୁଷ ଟାଣିଲେନି କାହିଁକି? ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ବିଜୟ କାହିଁକି ଦାବି ହେଲା ନାହିଁ? ତାହାର ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାହାଁଥିଲେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ ଜାଣିବାକୁ; ସେ ଜଗତରେ ପ୍ରଚଳିତ ଗପ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହେଇଥିଲେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂବର ମଞ୍ଚରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଅସମର୍ଥ ଥିବାକୁ ଦେଖି, କେଶବ ଜାଣିଲେ ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ) ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବେ। ଏହିପରି ଭାବି, ପ୍ରିୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ, ସେ ଧନୁଷ ଟାଣିଲେନି। ଏପରି ଭାବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଉପଦେଶ ମାନି, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଞ୍ଚଳ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶବ ଏବଂ ବଳରାମ (ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ), କୁରୁବୀରମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅଜାତଶତ୍ରୁ (ଯୁଧିଷ୍ଠିର) ଓ ଅନ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅଗ୍ନିପ୍ରତିମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ପରେ, ବାସୁଦେବ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ମୁଁ କୃଷ୍ଣ।” ବଳରାମ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ଦେଖି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ବାସୁଦେବ, ଆମେ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ତଥାପି ସମସ୍ତେ କିପରି ଚିହ୍ନିଗଲେ?” କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ, “ରାଜନ୍, ଅଗ୍ନି ଗୁପ୍ତ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନାଯାଏ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଛଡ଼ି ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କରିପାରିବ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛ। ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା ତୁମେମାନେ ଅଛ କି ନାହିଁ ଜାଣିବା ଦିଅନ୍ତୁନାହିଁ। ଏବେ ଆମେ ଶିବିରକୁ ଚଳିଯିବା ଉଚିତ।” ଏହିପରି ଅନୁମତି ଦେଇ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ବଳରାମ ଶୀଘ୍ର ଶିବିରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠିରେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜପୁତ୍ର, ପାଣ୍ଡବ ଭାଇମାନେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ସେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସଠିକ୍ ସମୟର ଅପେକ୍ଷା କରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ, ଭୀମ ଏବଂ ଯମଦ୍ୱିତୀୟ (ନକୁଳ-ସହଦେବ) ଭିକ୍ଷା ଆଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ସଠିକ୍ ସମୟରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଅ, ତାପରେ ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଅ। ଶେଷ ଭାଗ ଦୁଇଟି ଭାଗ କରି, ଏକ ଭାଗ ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଏକ ଭାଗ ମୋତେ ଦିଅ। ଭୀମଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭାଗ ଦିଅ, କାରଣ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୋକା।” ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହି କଥାରେ ସନ୍ଦେହ କରିଲେନି, ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ସବୁ କାମ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭୋଜନ ଭୋଜନ କରିଲେ। ସହଦେବ କୁଶ ଘାସ ଛାଡ଼ି ଶୟନ ବିଛାଇଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ମୃଗଚର୍ମ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଶୋଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦିଗକୁ ଥିଲା, କୁନ୍ତୀ ସମ୍ମୁଖରେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଶୋଇଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହିପରି ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଚରଣକୁ ତକିଆ କରି ଶୋଇଥିଲେ, କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଉପରେ କୌଣସି ଅପମାନ ଭାବିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ବିଚିତ୍ର କଥା, ଯୁଦ୍ଧ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର, ରଥ, ହସ୍ତୀ, ତଳୱାର, ଗଦା, ପରଶୁ ଆଦିର କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେ ରାତିରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଶିଘ୍ର ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଗିଏ ଏବଂ ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ। ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କୃଷ୍ଣା କେଉଁଠି ଗଲେ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ? ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ନିମ୍ନବଂଶୀ କିମ୍ବା କୃଷକ ତାଙ୍କୁ ନେଇନଥିଲେ ତ? ତାଙ୍କ ପାଦ କି ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲା ତ? ମାଳା କି ଶ୍ମଶାନରେ ପଡ଼ିଲା ତ? କି ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ପଡ଼ିଲା ତ? ମୁଁ କି ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ? ପାର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ କି? ସତ୍ୟ କହ, କିଏ ଏହି ବିଜୟ ଲାଭ କଲା? କି ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ପୁତ୍ରମାନେ ଏଯାଁ ଅଛନ୍ତି? ଆଜି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିଥିଲେ କି ଅର୍ଜୁନ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସୋମକମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦେଲେ—କୃଷ୍ଣା କିପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିତା ହେଲେ।