କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଭଲପାଇବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହିପରି ବିଚାର କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ମেঘରେ ଆକାଶ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଉଠି ନଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଶିଳ୍ପଶାଳାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୃଥାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ଯଜ୍ଞସେନୀ ଉପରେ ପ୍ରତ୍ୟୟ ରଖି, ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛୁ।" ଦ୍ରୌପଦୀ ଘର ଭିତରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ କହିଲେ, "ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଖାଉ।" କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀ, ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, "ହାୟ, ମୁଁ କେତେ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଦେଇଛି।" ଅନ୍ୟାୟ ହେବାକୁ ଭୟ କରି, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, କୁନ୍ତୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ହାତ ଧରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ଏହି କନ୍ୟା, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ ମୋତେ ଭରସା କରି ଦେଇଛନ୍ତି; ମୁଁ ବି ଅନ୍ୟମାନେ ପରି 'ଏକସାଥି ଖାଉ' କହିଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅନ୍ୟମାନ୍ୟାରେ ହୋଇଯାଇଛି।" "ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦିନ ଅସତ କହିଦେଇଛି? କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କହ, ଦ୍ରୌପଦୀ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ନ ହେଉ।" ମାଆଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଚାର କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଫଳ୍ଗୁନା, ତୁମେ ଯଜ୍ଞସେନୀଙ୍କୁ ଜିତିଛ; ସେ ତୁମ ସହ ଅଲୋକିକ ହେବେ। ଅଗ୍ନି ଜଳା, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଏବଂ ବିଧିମାନ୍ୟ ରୀତିରେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧର।" "ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଏହା ଧର୍ମର ରାସ୍ତା ନୁହେଁ, ନାହିଁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମନ୍ୟା କରନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ତୁମେ, ତା'ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ, ତା'ପରେ ମୁଁ, ତା'ପରେ ନକୁଳ, ତା'ପରେ ସହଦେବ; ଭୀମ, ମୁଁ, ଦୁଇ ଭାଇ—ଏହି କନ୍ୟା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଅ।" "ଏବେ ଯେପରି ଘଟିଛି, ଏଠାରେ ଯାହା ଧର୍ମ ଏବଂ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଆଣେ, ତାହା ଚିନ୍ତା କର; ଏବଂ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା ହେବ, ତୁମେ ନିର୍ଣ୍ୟୟ କର, କାରଣ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଅଧୀନ।" ଝିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାଳୀପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖି, ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ଦେଖି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷମାନେ ହୃଦୟରେ ଚାହିଦା ଅନୁଭବ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ନିର୍ମାତା ଦେଉଁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଏପରି ଗଢିଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭାଇମାନେର ଭାବ ଓ ରୂପ ଜାଣି, ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ସମସ୍ତ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ। ବିଘ୍ନ ହେବାକୁ ଭୟ କରି, ରାଜା ଭାଇମାନେକୁ କହିଲେ, "ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶୁଭା, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବେ।" "କେଶବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବାଣ୍ଡ ଚେପିଲେ ନାହିଁ—କାହିଁକି? ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଲାଗିଲା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦାବି କରିଲେ ନାହିଁ—ଏହା କାହିଁକି? ମୋତେ କହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।" "କେଶବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ପାର୍ଥମାନେ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ; ସଂସାରରେ ଆପଣମାନେ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଗୋସ୍ଥି ଶୁଣି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇଥିଲେ।" "ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ୍ଡକୁ ଚେପିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସ୍ୱୟଂବରରେ, କେଶବ ଦେଖିଲେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଏକାଉଁ ନାୟକ, ଏହି କାମ କରିପାରିବେ।" "ଏପରି, ବାସୁଦେବ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ପାର୍ଥମାନେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ବାଣ୍ଡ ଚେପିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ପାର୍ଥମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମନ ଏକାଉଁ କରି, ଦୃଢ ହୃଦୟ ରଖି ରହିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ସହିତ, କୁରୁ ନାୟକମାନେ ଆଶା କରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଶିଳ୍ପଶାଳାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁରୁଷମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, କେଶବ ଏବଂ ରୋହିଣୀପୁତ୍ର, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଜାତଶତ୍ରୁକୁ ପାଇଲେ। ବାସୁଦେବ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ଧର୍ମର ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇ, କହିଲେ, "ମୁଁ କୃଷ୍ଣ।" ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ; ଖୁସି ହୋଇ କୁରୁମାନେ ସ୍୵ାଗତ କଲେ। ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାରତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଲେ। ଅଜାତଶତ୍ରୁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ଦେଖି, ପଚାରିଲେ, "ବାସୁଦେବ, ଆମେ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ରହୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏହା କିପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା ପଡିଗଲା?" ବାସୁଦେବ ହସି କହିଲେ, "ଅଗ୍ନି ଗୁପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ କିଏ ଏପରି କାମ କରିପାରିବ?" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଆପଣମାନେ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅଗ୍ନିରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।" "ଶୁଭ ହେଉ; ଗୁହାରେ ଲୁଚି ଅଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏବେ ଆମେ ଶିବିରକୁ ଯାଉ।" ଅମର କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, କୁରୁମାନେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ସମୟରେ ପଛୁ ଚାଲିଲେ। ସେ, ସେମାନେକୁ ଚିହ୍ନି, ଚାରିପାଖରେ ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଘରରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ସୁଯୋଗ ଆସିବା ଅପେକ୍ଷା କରି। ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, ଭୀମ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଯମ ଦୁଇ ଭାଇ, ଭିକ୍ଷା ଚାଲି ଆସି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ, ହୃଦୟ ଅପରିବୃତ୍ତ ରହିଲା। ତା'ପରେ କୁନ୍ତୀ, ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ମୂଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ନିଅ, ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।" "ଯେଉଁମାନେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦିଅ।