ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କର ଇଙ୍ଗিত ବୁଝି, ସେଠାରୁ ସାନ୍ତ ହୋଇ ହଟିଗଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ରେଷକୁ ଦମନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ, ତଥାପି ସେ ସେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମନେ ଏକ ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ସର୍ପ ପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ବାଣଧନ୍ନ ଧନୁଷ୍ୟକୁ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ବର୍ଷାର ପରି ବାଣ ବର୍ଷା କରି, ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହିବେଳେ ଦୁଃଶାସନ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସହଦେବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସହଦେବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଶେଷରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଗୁଡ଼ିଗଲେ। ପୁନଃ ଉଠି, ତାଲୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ ଓ ଏକ ଅଶକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ, 'ଏ କୌରବ, ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁଃସହ ଓ ନକୁଳ, ଦୁଇଁଯଣ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଏହା ଦେଖି କୌରବମାନେ କହିଲେ, 'ଆପଣମାନେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତୁ! ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କାହିଁକି ଏହି ନିର୍ଦୟତା? ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ, ଆପଣମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।' 'ଏଠାରେ ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେମାନେ କିଏ ହେଉନ୍ତୁ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ ଓ ଆମ ସ୍ବନିବାସକୁ ଫେରିଯିବା।' ଏପରି କହି, କୌରବମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୋଟିଏ ଦଳରେ ଏହି ବିଜୟରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏଥିରେ ବହୁତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ି ଦେଖିବାକୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପାଖ ଘେରି ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ଅପରିମିତ ସମ୍ଭାର ସହିତ ଦୃପଦନନ୍ଦିନୀ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ, କାରଣ ଭୀମସେନ କୌରବମାନେ, ଶଲ୍ୟ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ଦୁଃଶାସନ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଏକାଠି ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଏ? ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ ଓ ନିବାସସ୍ଥାନ କ'ଣ?' 'କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ କିଏ? ରାମ, ଦ୍ରୋଣ ବା ରାଜା ପାଣ୍ଡବ ବ୍ୟତୀତ କିଏ ଏହା କରିପାରିବେ? କିମ୍ବା ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ବା ଶରଦ୍ୱତପୁତ୍ର କୃପା ଛାଡ଼ି କିଏ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ? ବଳରାମ ବା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀମସେନ ବ୍ୟତୀତ କିଏ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ ମାଟିକୁ ଢାଳିପାରିବେ? ଆମେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘେରିଥିବା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।' 'ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ, ସେମାନେ ଭୁଲ କଲେ ମଧ୍ୟ। ଯଦି ଏଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନ ପାଉ, ତେବେ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିବା।' ସମସ୍ତ ରାଜା ଏପରି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାପରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହେଲେ। ପରେ ଭୀମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୁଇ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଶଙ୍କା କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମାନୁସାରେ ହୋଇଛି। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଜଣେ ଅନୁଭବୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେଲା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଜୟୀ ହେଲେ, ପଞ୍ଚାଳୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଲେ—ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଥିବାମାନେ କହି ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରୁରୁମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି, ଭୀମସେନ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ବାହାରିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖି, ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର ପ୍ରିନ୍ସ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାତିରେ, ମେଘରୁ ବାହାରିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ପରି, ସେମାନଙ୍କ ମାଆ କୁନ୍ତୀ ବିଭିନ୍ନ ବିପଦ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଫେରି ଆସିନଥିଲେ ଓ ଭିକ୍ଷା ସମୟ ଅତିତ ହୋଇଥିଲା, କୁନ୍ତୀ ଭାବିଲେ—'ଶାୟଦ କୌରବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ହତ୍ୟା କରିଦେଇଛନ୍ତି।' କିମ୍ବା ମାୟାବୀ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୟାହୀନ ଓ ଭୟଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କୁ ହନନ କରିଦେଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଚିନ୍ତା ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲା। ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା କୁନ୍ତୀ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଘନ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୁଅଥିଲେ। ବିକାଳ ବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଘନ ମେଘରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ତେବେ ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଶିବିରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଇ ପ୍ରବଳ ପୃଥାପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ମିଳି, ଯଜ୍ଞସେନୀ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, 'ଆମେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛୁ' ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ଘର ଭିତରେ ଥିଲେ, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଏକାଠି ହେବା ପରେ କହିଲେ, 'ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ।' କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ହାୟ, କେତେ କଠୋର କଥା କହିଦେଲି।' ଅଧର୍ମ ଭୟରେ ଓ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ, କୁନ୍ତୀ ଯଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଯିଏ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ: 'ଏହି କନ୍ୟା, ରାଜା ଦୃପଦଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ ମୋ ପାଖକୁ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କହିଦେଲି, "ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଖାଅ", କିନ୍ତୁ ଏହା ଅସାବଧାନତାରେ ହୋଇଗଲା।' 'ମୁଁ ଆଜି କିପରି ଅସତ୍ୟ କହିଦେଇଛି? ମୋତେ କହ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ। ରାଜା ପଞ୍ଚାଳଙ୍କ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ବା ବିକ୍ଷୋଭ ନ ହେଉ।