ସମ୍ନାନିତ ଦର୍ଶକମାନେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ରଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସଭାରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ, ଗୋରା, ଦୀଘଳ ଦେହର, ପଦ୍ମସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶିଖର ଗତିରେ ଚଲୁଥିବା, ନୂପୁର ଶୋଭିତ ନାସିକାବନ୍ତ, ନମ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଯୁବକକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ଦୁଇ ଯୁବକ, ଏକାଦମ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱସ ହେଉଛି ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀୟ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣାଯାଇଛି ଯେ ପାଣ୍ଡୁ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଲାକୁଡ଼ିଘରୁ ପଳାଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଳାୟୁଧ ଖୁସି ହୋଇ ଅନନ୍ତଙ୍କ ଭାଇଁକୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଆମ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ପୃଥାଙ୍କୁ ନିରାପଦ ଓ କୌରବମାନଙ୍କ ସହ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ।” ଏମିତି ବେଳେ, ସେଠାରେ ଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ମୃଗଚର୍ମ ଓ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ଏହି କଥା ସୁଣି ଅର୍ଜୁନ ହସି କହିଲେ, “ଆପଣମାନେ ପଛକୁ ହଟନ୍ତୁ ଏବଂ ଦେଖନ୍ତୁ। ଶତଶଃ ସିଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରୁଧ୍ଧ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ବିଷଧର ସର୍ପକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ, ଏମିତି ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିବି।” ଏହାପରେ ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଧନୁଷ ଟିଁକୁ ବାକି ଭାଇ ଭୀମଙ୍କ ସହ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଁଡିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ସହ ତାହାର ଶିଖର ଦାଁଡିଥାଏ। ଏଠି ରାଜାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱଦନ୍ତ ଯଥା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଧାଉଥିଲେ। ରାଜାମାନେ କଠୋର କଥା କହିଲେ: “ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତେବେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଏ।” ଏହିପରି କଥା କହି ରାଜାମାନେ ହଠାତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଶଳ୍ୟ, ମଦ୍ରରାଜ, ଭୀମସେନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ମୃଦୁ ଓ ସହଜ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଧନୁଷ ତାଣି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେଠି କର୍ଣ୍ଣ ଏହି ତୀବ୍ର ତୀରର ଘାତରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃସାହସରେ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ଅପୂର୍ବ ଦକ୍ଷତାରେ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକାପରି ଦ୍ରୁତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ପ୍ରତିଏକ ଅନ୍ୟକୁ ପରାଜିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାପରି ଡାକ୍ କରୁଥିଲେ: “ମୋର ପ୍ରତିଘାତ ଦେଖ, ମୋ ହସ୍ତବଳ ଦେଖ!” ଏହିପରି ଦେଖି କର୍ଣ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖି ରାଗିଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ସେଠି କର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀରକୁ ତାଙ୍କ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସେନାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ଶୌର୍ୟ, ଅଭୟ ଓ ଶସ୍ତ୍ରକୁଶଳତା ଦେଖି। ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଦେହଧାରୀ କିମ୍ବା ଖୁଦ୍ ରାମ ନୁହଁନ୍ତି କି? କିମ୍ବା ତୁମେ ହରି, ହୟ, ବା ବିଷ୍ଣୁ ଅବତାର ନୁହଁନ୍ତି କି? ତୁମେ ତୁମ ଚିହ୍ନ ଲୁଚାଇବାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର ଭୁଜଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ। କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ବା ଅର୍ଜୁନ ବ୍ୟତୀତ, ଆଉ କେହି ମୋତେ ରାଗରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଲାକୁଡ଼ିଘର ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ଜୁନ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ମୋତେ ମାରିପାରିଲେ ନାହିଁ।” ଏପରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଫଳ୍ଗୁନୀ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ନ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଦେହଧାରୀ, ନ ରାମ, ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ପୌରଣ୍ଦର ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପରାଜିତ କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଁଡିଛି, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ନତୁବା 'ମୁଁ ପରାଜିତ' ବୋଲି ମାନି ଯାଅ।” ଏହା କହି ଅର୍ଜୁନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ଆଉ ଏକ ଧନୁଷ ଧରି ତୀର ଚାଲାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହାରେ କର୍ଣ୍ଣ ଘାୟଲ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ ଆସି ଧନୁଷ ଧରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ପରି ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ରୋକିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି କର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରାଜୟ, ଏବଂ ସେ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଭାଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୀମ ଓ ଶଳ୍ୟ ଥିଲେ। ସେଠି ଦୁଇଁଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଏକାପରି ଆହ୍ୱାନ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାପରି ମୁକ୍କା ଓ ଘୁଁଡ଼ିରେ ଆଘାତ କରି, ଏକାପରି ଟାଣି ଓ ଧକ୍କା ଦେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟକୁ ଶକ୍ତିରେ ପରାଜିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାପରି ଟାଣି ଓ ମୁକ୍କା ମାରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦ ହେଲା। ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଧକ୍କା ଲାଗିଥିବା ପରି ଦୁଇଁଜଣ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକାପରି ଟାଣି ଚାଲିଗଲା। ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀମ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶଳ୍ୟଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ପେଲେ, ଏହା ଦେଖି କୁରୁମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହସିଉଠିଲେ। ଭୀମସେନ, ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ—ଶଳ୍ୟଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଭୀମ ଶଳ୍ୟଙ୍କୁ ପେଲିବା ସହ କର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଦର୍ଶକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଲେ। ତାପରେ, ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମରାଜ ଭୀମଙ୍କୁ ବନ୍ଦ କରିବା ସଙ୍କେତ ଦେଲେ।