ଦୃପଦ ରାଜା ଏକ ମହାନ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିଲେ—ଜେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ଜାତି ନେଇ କୌଣସି ଭେଦ ନଥିଲା। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷକୁ ଚଢ଼ାଇପାରିବେ, ତାଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଭଣ୍ଡୁଆ ପ୍ରଦାନ କରିବେ—ଏହି ଶବ୍ଦ ସେ ଦ୍ୱିଜାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହି ସଂକଳ୍ପ ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଜୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ, ମହା ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ଧନୁଷକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଲେ। ସେ ମାଛ ଆକାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମନ କରି, ଦାନଦାତା ଆଉ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ଜୋଡି, ନିଜ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁଷକୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଧନୁଷ, ଯାହାକୁ କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶାଲ୍ୟ, ଶାଲ୍ବ ରାଜପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ସ୍ୱାମୀମାନେ—ସୁନା ଝଣ୍ଡା ଓ ବଙ୍କା ଶର ସହିତ—ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ାଇପାରିଲେନି, ତାହାକୁ ଅର୍ଜୁନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ଅନୁଜ ତେଜ ରହି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଚଢ଼ାଇ ଦେଲେ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଶର ନେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିଶାନାରେ ଶର ଦିଅଇ, ମାଛ ଖସି ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଲା; ତାହା ପରେ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଏବଂ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ କଳାହ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡା ଉପରେ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଲେ। ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଉଡ଼ାଇ, ଚମତ୍କାରର ଚିତ୍କାର କରିଲେ; ଆକାଶରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଲା। ବାଦକମାନେ ଶତଶତ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ, ଏବଂ ଗାୟକ ଓ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଦୃପଦ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ଉତ୍କଳାହ ଶବ୍ଦ ଉପରେ, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇ ଭାଇ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଅର୍ଜୁନ ନିଶାନା ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଦ୍ରୌପଦୀ କୃଷ୍ଣା, ବାହ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ନୂତନ ଫୁଲିବାର ଭାବରେ ଦେଖାଉଥିଲେ; ହସିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ କନ୍ୟା ପରି ମୃଦୁ ହସ ଦେଖାଉଥିଲେ। ମଦ୍ୟପ ନୁହଁନ୍ତି, ତଥାପି ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଉଥିଲେ; ନିର୍ବିକଳା, ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା କଥା କହୁଥିଲେ; ଚୟିତ ଧଳା ମାଳା ନେଇ, ମୃଦୁ ହସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଆସି, ସମ୍ମିଳିତ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା ବିନା, ମାଳାଟିକୁ ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ବାମୀ ଭାବେ ବାଛିଲେ। ଯେପରିକି ଶାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ, ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିକୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମୁକୁନ୍ଦକୁ, ଉଷା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ରତି ମଦନକୁ, ହିମପୁତ୍ରୀ ମହେଶ୍ଵରକୁ ବାଛିଥିଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ମଧ୍ୟ ତେଣିଁଠି ଅର୍ଜୁନକୁ ବାଛିଲେ। ଯେଉଁଠି ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭାରେ ଜିତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ନିଜ ନବବଧୁ ସହିତ ସଭାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୃପଦ ରାଜା ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା; ସଭାରେ ଥିବା ରାଜାମାନେ ଆପସରେ ଦେଖି ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କହିଲେ—“ଦୃପଦ ଆମକୁ ଏଠାକୁ ଡାକିଛି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ବୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।" "ସେ ଆମକୁ ଅନଦେଖା କରୁଛି ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଛି।" "ଏଠାରେ ଫଳ ପକିଲା ପରେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗି ଦିଅଯାଇଥିବା ପରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଆମେ ଘାତ କରିବା ଉଚିତ।" "ସେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ନା ବୟସ୍କତା କିମ୍ବା ଗୁଣର ସମ୍ମାନ ଉପଯୁକ୍ତ; ଆମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କିଙ୍ଗ୍, ରାଜାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ମିଶି ମାରିଦେବା ଉଚିତ।" "ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଯୋଗ୍ୟମାନେ ଖାଇବା ପରେ, ଏବେ ଆମକୁ ଅନଦେଖା କରୁଛି।" "ଏତେ ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭା ପରି ଏକତ୍ରିତ, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ରାଜାକୁ ଦେଖିଲେନି।" "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଛିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ; ସ୍ୱୟଂବର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ଯଦି ଏହି କନ୍ୟା ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଜଣକୁ ଚାହୁନାହିଁ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆଗୁଣ ଦେଇ ଘେରି, ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ।" "ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପରିଣାମଦୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଲୋଭରେ ଏହି କାମ କରିଛି, ଯାହା ଭୂପତିମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ, ସେ କୌଣସି ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।" "ଆମର ରାଜ୍ୟ, ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ନାତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଧନସମ୍ପତି ସବୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ।" "ଅପମାନର ଭୟ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଆସିବା ଉଚିତ ନୁହଁ।" ଏପରି କହି, ବାଘପରି ରାଜାମାନେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଦୃପଦଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏତେ ରାଜାମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଦୃପଦଙ୍କୁ ଚାର୍ଜ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦୃପଦ ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳତାରେ ନୁହଁ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ, ବିରାଟ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ସ୍ୱାମୀ, ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଆସିଥିବା ମଦାନ୍ଧ ହାତୀ ପରି ମାନେ ଦୃପଦଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ରାଜାମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଚମଡ଼ ଗୁଣ୍ଡି ହାତରେ ମାନେ, କୁରୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ସହିପାରିଲେନି। ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବିଜୁଳି ପରି ଶକ୍ତିରେ, ଦୁଇ ହାତରେ ଗଛ ଉପଡ଼ି, ଏକାଏକି ହାତୀରାଜ ପରି ଦଢ଼ିଲେ। ସେ ଗଛକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଭାବେ ନେଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଭୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଧନୁଷ ଧରି ଦଢ଼ିଲେ।