ସଭାରେ ଅନେକ ଲୋକ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଏହି ଯୁବକ ତଳମାଳ ଓ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କର ବାହୁ ଓ କନ୍ଧ ନାଗରାଜଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାହସରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସମ। ସେ ସିଂହର ଚାଳେ ଚାଲିବାରେ ଅତି ଭାବ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ମଦୋନ୍ମଦିତ ହାତୀର ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଉତ୍ସାହ ଦେଖି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ଲାଗୁଛି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ବିଶେଷ; ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି କେହି ସ୍ୱୟଂ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା ଚାହିଁନ୍ତି ସେ ଲାଭ କରିପାରିବେ; କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଣି, ବାୟୁ, ଫଳ ଖାଇ ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଅଟେ। ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ କି ଖରାପ ହେଉ। ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ବଡ କି ଛୋଟ—ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମିଳେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅପାର ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇପାରିଥିଲେ; ତେଣୁ ସମସ୍ତେ କହନ୍ତୁ—ଏହି ଯୁବକ ମହାନ୍, ବଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମହାନ୍। ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଧନୁକୁ ଚଢାନ୍ତୁ,” ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଧନୁକୁ ସମ୍ନିକଟରେ ଅଟୁଟ ପର୍ବତ ପରି ଉଭେ, ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦର ପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ଧନୁକୁ ଯେଉଁ ଜନ ଚଢାଇପାରିବେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, କି ଶୂଦ୍ର ହେଉ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଦେବି; ଏହି ମୋ ସତ୍ୟବାଣୀ।” ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅଜୟ ପାଣ୍ଡବ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତିରେ, ଧନୁକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ମାଛର ଆକାରର ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅର୍ଜୁନ ଧନୁକୁ ଉଠାଇଲେ, ମନରେ କୃଷ୍ଣାକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହି ଧନୁ, ଯାହାକୁ କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଶାଲ୍ୟ, ସାଲ୍ବପ୍ରିନ୍ସ ଓ ଧନୁବିଦ୍ୟାର ସିଂହପ୍ରଭା ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ ଚଢାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଧନୁକୁ ଅର୍ଜୁନ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ଦୀପ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚଢାଇ ଫାଇଭ ଅଣ୍ଡ ଅରୋ ନେଲେ। ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମାଛ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା; ତାପରେ ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ସଭାମଧ୍ୟରେ ବଡ ହୁଲ୍ଲା ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଏଠାରେ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଓଡ଼ି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍କାର କଲେ; ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଶତାଧିକ ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା, ଗାୟକ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନାକାରମାନେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଦ୍ରୁପଦ ଖୁସି ହେଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଚାହିଲେ। ବଡ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯମପୁତ୍ର ଦୁଇ ଭାଇ ସହ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଘାତ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣା ବାହ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ନୂତନ ଫୁଲ୍ ଖିଲିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ; ସେ ହସୁନଥିଲେ, ତଥାପି ଜଣେ କନ୍ୟା ପରି ମୃଦୁ ହସ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେ ମଦୋନ୍ମଦିତ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ଲାଗୁଥିଲେ; ଚୁପ୍ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ କଥା କହୁଥିଲେ; ଚୟିତ ଧଳା ମାଳା ନେଇ, ମୃଦୁ ହସ କରି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଆସି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, କୃଷ୍ଣା ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ମାଳା ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପିଣ୍ଡିଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ବରା କଲେ। ଶାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ, ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିକୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମୁକୁନ୍ଦକୁ, ଉଷା ସୂର୍ୟକୁ, ରତି ମଦନକୁ, ହିମପୁତ୍ରୀ ମହେଶ୍ୱରକୁ ଯେପରି ବରା କରିଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣା କରିଲେ। ଏପରି ଦୃଉପଦୀଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜିତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ନୂତନ ପତ୍ନୀ ସହିତ ସଭା ଛାଡ଼ିଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସଭାରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସମସ୍ତେ ନିକଟକୁ ଆସି ଏହିପରି କହିଲେ, “ଦ୍ରୁପଦ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଛି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତଳ ଆମେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛୁ, ସ୍ୱୟଂବର ଦେଖିବାକୁ। ସେ ଆମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛି, ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଛି। ଫଳ ପକିଗଲା ପରେ ଗଛ କାଟିଦିଆଯାଇଥିବା ପରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାନ୍ୟକୁ ଆମେ ମାରିଦିଅ। ସେ ମାନ, ବୟସ, ନୀତିର ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଆମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହ ମାରିଦିଅ। ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଡାକି, ସମ୍ମାନ କରି, ଯୋଗ୍ୟମାନେ ଖାଇଲା ପରେ, ଏବେ ଆମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମେଳା ପରି, ସେ ନିଜ ସମ ରାଜାକୁ ଦେଖିଲେନି କି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବରା କରିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ; ସ୍ୱୟଂବର ପ୍ରଥା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। କିମ୍ବା ଏହି କନ୍ୟା ଆମେ କାହାକୁ ଚାହିଁନାହିଁ, ତେଣୁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଘେରି ଆମ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯିବା। ବ୍ରାହ୍ମଣ କି ଲୋଭ କି ଅବିବେକରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ, ଆମର ରାଜ୍ୟ, ଜୀବନ, ଧନ, ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ। ଅପମାନର ଭୟ ଓ ନିଜ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହିପରି ଫଳ ନ ହେଉ।" ଏହିପରି କହି, ବାଘପ୍ରଭା ରାଜାମାନେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଗଦା ନେଇ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।