ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଓ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ରାମ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକେକରି ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଜନାର୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ରାଜକୁମାର ଓ ରାଜାପୁତ୍ରମାନେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅସ୍ଥିର ମନ ନେଇ, ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସେହି ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଚେପିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ—ଉଦାର ବାହୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମର ଦୁଇ ପ୍ରବଳ ସନ୍ତାନ—ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ମନେ କାମଦେବଙ୍କ ଶରରେ ବିଧୁର ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ନାଗ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧମାନେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିଲେ; ସେଠା ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଆକାଶ ଢୋଲ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥମାନେ ଥିଲେ, ଅନେକ ବାଂଶୀ, ବୀଣା, ପଣବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସଭା ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ମେଘ ଗୁଡ଼ିକ ସଦୃଶ ମହାରାଜାମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ—କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶାଲ୍ବ, ଶଲ୍ୟ, ଦ୍ରୌଣି, ନିକୃତି, ସୁନୀଥ, ଓ ବକ୍ର। କଳିଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପୌଣ୍ଡ୍ର, ବିଦେହ ରାଜା, ଯବନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜା, ରାଜପୁତ୍ର, ଅଞ୍ଚଳପତି, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ମୋଟା ବାହୁ, ମୁକୁଟ, ମାଳା, ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି, ଶୌର୍ୟ ଓ ବଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ଆଉ ପରେ ଏକ ଗର୍ଜନ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ। ସେହି ମହାଧନୁକୁ, ଯାହା ଏକ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ରାଜାମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବାନ୍ଧିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧନୁକୁ ବାକ୍ର କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେ କମ୍ପିତ ଓ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଲା, ମୁକୁଟ ଓ ମାଳା ଢିଲା ହେଲା, ହାରିଥିବା ମନେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ସେ ଅଯାତ୍ନ ଧନୁ ଶବ୍ଦ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ମାଳା, ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ଖସିପଡ଼ିଲା। ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଇଁ ରାଜାମାନେ ବିଫଳତା ଓ ବିୟୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଚାରିପଟେ ହଟିଯିବା ପରେ, ଚେଦି ରାଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯମ ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର, ଉଠିଲେ। ଦମଘୋଷ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଶୁପାଳ ଧନୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ଧନୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁର ତାର ମାତ୍ର ଯବର ଦାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଥିଲା, ଧନୁର ଚାପରେ ଚାପିଯାଇ, ସେ ମାଟିରେ ଘୁଞ୍ଚି ପଡ଼ିଲେ। ପୁନଃ ଉଠି, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ଆସିଲେ ଜରାସନ୍ଧ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ। ଜରାସନ୍ଧ, ଶଂଖ ଗଳା, ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ମଦୋନ୍ମତ ହସ୍ତୀ ସଦୃଶ ଶକ୍ତି ଓ ଚଳଣ, ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ତେଜସ୍ୱୀ ଚଳଣ ନେଇ ଆସିଲେ। ଧନୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦଢ଼ ହେଲେ; ଧନୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ରାଇ ଦାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିପାରିଲେ। ତାପରେ ଶଲ୍ୟ, ମଦ୍ର ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ମସୁରି ଦାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିପାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ନିଜେ ଆସି, ଚାହିଁଲେ, "ଆଜି କେଉଁ ରାଜା ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁ ବାନ୍ଧିବେ?" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ପୁନଃ ଦଢ଼ ହେଲେ। ତାପରେ କୌରବ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଭାଇମାନେ ସହିତ, ଗର୍ବିତ ଓ ଶସ୍ତ୍ର କଳାରେ ଦକ୍ଷ, ରାଜସ୍ୱ ଚିହ୍ନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହଠାତ୍ ଉଠିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ, ସେ ଧନୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଧନୁ ଉଠାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନୁଧାରୀ ଭଳି ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଧନୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାହାକୁ ତିଳ ଦାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣିପାରିଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଧନୁ ବାନ୍ଧିବା ସମୟରେ, ଉଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଧନୁ ଘାତ ଲାଗି, ସେ ପଛକୁ ଚୁଆଁ ହୋଇ ଲୁହୁଁ ହେଲେ; ଏପରି ଘଟଣା ଦେଖି, ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ହୋଇ ରାଜା ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସଦୃଶ, ଧନୁ ଉଠାଇବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ଧନୁ ବାନ୍ଧିବା ସମୟରେ, କେବଳ ଚୁଲି ଦାଣ୍ଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣିପାରିଲେ; ତିନି ଲୋକ ଜୟୀ, ବଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ। ଧନୁର ଚାପରେ ତାଙ୍କୁ ମାଟିଏ ପକାଇଦେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଆସିଗଲା; ଏପରି କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁରେ ଫିଙ୍କିଦିଆଯିବା ସହ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ନମାଇଲେ; କର୍ଣ୍ଣକୁ ଧନୁରେ ଫିଙ୍କିଦେଖି, ଶୂରବୀରମାନେ, ଧନୁ ଉଠାଇବା ଓ ଦ୍ରୌପଦୀ ଜିତିବା ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସଭା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିବା, ରାଜାମାନେ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ତେବେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ବିଜୟୀ ଅର୍ଜୁନ, ଧନୁ ଓ ବାଣ ନେଇ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଲେ। ତେବେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବୃଷ୍ଣିମୁଖ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଚିନ୍ତା କଲେ ଏହିବେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ହାତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛି; ରାମ ତାଙ୍କ ହାତ ଚାପିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ରୂପ ଗୁପ୍ତ ଥିଲା; କେବଳ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାଦବ, ଧୌମ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଛଡ଼ି। ସମସ୍ତ ରାଜା ଧନୁ ବାନ୍ଧିବା ଚେଷ୍ଟା ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଉତ୍ତମ ମନସ୍କ ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଲେ। ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହସି ହସି, ମୃଗଚର୍ମ କମ୍ପାଇ, ପାର୍ଥକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧ୍ୱଜସ୍ତମ୍ଭ ସଦୃଶ ଦେଖି ଉଲ୍ଲସିତ ହେଲେ।