ଏହି କାହାଣୀ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ଓ ପ୍ରେମର ଗାଥା, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ରୁରୁ ଓ ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କର ଜୀବନରେ। ଏକ ସମୟରେ, ପ୍ରମଦ୍ବରା, ଯାହାର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରର ମାନୁଷୀକ ଜନ୍ମ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ବାପା ତାଙ୍କୁ ରୁରୁଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମୁଲ୍ୟବାନ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବିବାହ ନିକଟକାଳୀନ, ପ୍ରମଦ୍ବରା ତାଙ୍କର ସହେଳୀମାନେ ସହିତ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ସାପ ତାଙ୍କର ପଥରେ ଶୟନରତ ଥିଲା। ଦେବଦୂତଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରମଦ୍ବରା ସାପ ଉପରେ ପାଦ ରଖିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ମାରିବାର ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲା। ସାପ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଧିର ଅନୁସାରେ ଦଖଳ କରିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏବଂ ସେ ସାପ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ଦେଲା, ଯାହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଗିରିଲେ। ପ୍ରମଦ୍ବରା ମୃତ ହେବାରୁ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଏବଂ ସହେଳୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ୱସ୍ତ୍ୟାତ୍ରେୟ, ମହାଜନୁ, କୁଶିକ, ଓ ଶଙ୍ଖମେଖଳା ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁରୁ ତାଙ୍କର ସୋନା ପତ୍ନୀ ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବନରେ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଯାଆନ୍ତୁ। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ମନେ କରି ଅନେକ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଶୟନ କରୁଥିବାର ଭାବନାରେ। ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହା ହେଉଛି ଯେ, “ଯଦି ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ଜୀବନ କେଉଁଠାରେ?” ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଦେବଦୂତକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ରୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଦେବଦୂତ ରୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁର ମାନବ ଜୀବନ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଉପାୟ ଅଛି।” ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେବା ପାଇଁ, ତୁମର ଆୟୁର ଅର୍ଧ ଦିଅ।” ରୁରୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ମତ ହେଲେ। ଏହା ସୁନି, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଦୂତକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମପତିର ଆୟୁର ଅର୍ଧ ନେଇ ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଫେରାଇବା ପରେ, ପ୍ରମଦ୍ବରା ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଏକ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଏକ ନବୀନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଉଠିଥିଲେ। ସେହିପରି, ଦୁଇ ପ୍ରେମୀ ଏକ ନୂତନ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏବଂ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଦୁଇ ନୂତନ ଗାଥାରେ ଚାଲିଗଲା। ରୁରୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ପ୍ରମଦ୍ବରାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟତା କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢତା ସହିତ। ଏହି ଗାଥା ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ ଯେ, ପ୍ରେମର ସାଥୀ ଓ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଆମେ କୌଣସି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିପାରିବା, ଯାହା ଆମକୁ ଏକ ନୂତନ ଆରମ୍ଭ ଦେଇଥାଏ।