ଏକ ସମୟରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଚିନ୍ତନକୁ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଗୁରୁ, ସେଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ସଦ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ହାତ ମିଶାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସେହିଠାରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘେରି ଏକ ସିଁହାସନ ବିବେଚନା କଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ସିଁହାସନରେ ବସିଲେ, ତାହାର ପାଖରେ ବାସୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବସିଲେ। ତା'ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇଁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଖୁସି ଓ ହସି ନିକଟରେ ବସିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଭଦ୍ର, ଏହି ପବିତ୍ର କବିତା ମୋର ଦ୍ୱାରା ରଚିତ।" ସେ ବେଦର ଗୁପ୍ତତା, ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ କଥା, ଏବଂ ତିନି ମାସର ଅବଧି—ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଓ ଭବିଷ୍ୟତ—ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ସେ ବୟସ, ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟ, ରୋଗ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ନିର୍ଣ୍ଣୟ, ଧର୍ମର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ, ଓ ଜୀବନର ପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ସେ ବୃହତ୍ ବେଦ, ପୁରାଣ, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗତିକୁ ସଜାଇ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି କବିତାର ଗୁଣଗୁଡିକୁ କବିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହାର ଗଭୀରତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।" ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସ୍ୱୀକୃତ କରିଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି କବିତା ସାର୍ବଜନୀନ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକର ସ୍ତମ୍ଭ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯଦି ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ ନାହିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯିବ।" ତେଣୁ, ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ମାନବତା ଏହି ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତିରେ ଆଲୋକିତ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମା ପରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଭବନକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ। ତା' ପରେ, ବ୍ୟାସ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ସହିତ, ଗଣେଶ ସେଠାରେ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି, କହିଲେ, "ହେ ଗଣନାୟକ, ଏହି ଭାରତର ଲେଖକ ହେବାକୁ ତୁମେ ସ୍କ୍ରାଇବର୍ ହେବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତ କର।" ଗଣେଶ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋର କଲମ ଲେଖିବା ସମୟରେ କେବଳ ଏକ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ବି ରୁକିବା ନାହିଁ।" ବ୍ୟାସ ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ବୁଝିବା ସହିତ ଲେଖିବାକୁ, ଏହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ।" ତେବେ ଗଣେଶ 'ଓମ୍' କହି, ସ୍କ୍ରାଇବର୍ ହେଲେ। ବ୍ୟାସ, ଏକ ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ, ଲେଖାରେ ଜଟିଳ ଗାଥା ରଚନା କଲେ। ଏହି ଗାଥାରେ ଅଟେ ଅସୀର୍ବାଦ ଓ ଅବିରତ ଦୃଢତା ଥିଲା, ଯାହାକୁ କେହି ମାନବ ବି ମାନେ ଖୋଲିପାରିବେ ନାହିଁ। ଗଣେଶ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ, କେବଳ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ; ସେ ସମୟରେ, ବ୍ୟାସ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାଥା ଲେଖିଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି ଗଛର ଶାଖା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ବିବରଣା କରିବି, ଯାହା ମଧୁର, ପବିତ୍ର ଓ ପୋଷଣ ଦାୟକ ଅଟୁଟ। ଏହିଭଳି, ବ୍ୟାସଙ୍କର ଗାଥା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗଛ ଭଳି ଅବିରତ ହେବ, ଯାହା ସମସ୍ତ କବିଙ୍କ ପାଇଁ ସହାୟକ ହେବ।