ପବିତ୍ର ମନୋଭାବ ଥିବା ସୋମକ ଦେଶର ପୁରୋହିତ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ସମୟରେ ବେଦୀରେ କୁଶାସନ ପିଛାଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ କରିବା ପରେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ସଙ୍ଗୀତ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ବିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପିଗଲା, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଘଣଘଣା ମେଘର ଧ୍ୱନି ପରି ତୀବ୍ର ସ୍ୱରରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ନିୟମିତ ଭାବରେ ମଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ରହିଛି; ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରାଜାମାନେ ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ତୁମେ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ୁଥିବା ବାଣକୁ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରର ଛିଦ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଛାଡ଼। ଯିଏ ଏହି ମହା କୌଶଳ ସଫଳ କରିପାରିବେ, ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶ, ରୂପ, ଶକ୍ତି ଓ ଶୌର୍ୟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇବେ; ମୁଁ କୌଣସି ମିଥ୍ୟା କଥା କୁହୁନି।” ଏପରି କହି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଁହରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କର ନାମ, ବଂଶ, କର୍ମ ଏବଂ କୌଶଳ ପରିଚୟ କରାଇଦେଲେ। ସେ ଏକ ଏକ କରି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦୁର୍ବିଷହ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷଣ, ବିବିମ୍ଶତି, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସହ, ଦୁଃଶାସନ; ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ବାୟୁବେଗ, ଭୀମବେଗରବ, ଉଗ୍ରାୟୁଧ, ବଳାକି, କରକାୟୁ, ବିରୋଚନ; କୁଣ୍ଡକ, ଚିତ୍ରସେନ, ସୁବର୍ଚ୍ଚ, କନକଧ୍ୱଜ, ନନ୍ଦକ, ବହୁଶାଳୀ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ବିକଟ; ଏହିପରି ଅନେକ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର, କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶକୁନି, ବୃଶକ, ବୃହଦ୍ବଳ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ଭୋଜ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମହାବୀରମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ବୃହନ୍ତ, ମଣିମାନ, ଦଣ୍ଡଧର ରାଜା, ସହଦେବ, ଜୟସେନ, ମେଘସନ୍ଧି, ବୀରାଟ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶଂଖ ଓ ଉତ୍ତର, ବର୍ଧକ୍ଷେମି, ସୁଶର୍ମା, ସେନାବିନ୍ଦୁ, ସୁକେତୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁନାମା, ସୁବର୍ଚ୍ଚସ, ସୁଚିତ୍ର, ସୁକୁମାର, ବୃକ, ସତ୍ୟଧୃତି, ସୂର୍ୟଧ୍ୱଜ, ରୋଚମାନ, ନୀଳ, ଚିତ୍ରାୟୁଧ, ଅଂଶୁମାନ, ଚେକିତାନ, ଶ୍ରେଣିମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରସେନ, ଜଳସନ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁତ୍ର, ଵିଦଣ୍ଡ, ଦଣ୍ଡ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ, ଭଗଦତ୍ତ, କଳିଙ୍ଗ ରାଜା, ତାମ୍ରଲିପ୍ତ, ପଟ୍ଟଣ ନାୟକ, ଶାଲ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ରୁକ୍ମରଥ, କୌରବ୍ୟ ସୋମଦତ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭୂରି, ଭୂରିଶ୍ରବା, ଶଳ, ସୁଦକ୍ଷିଣ କାମ୍ବୋଜ, ଦୃଢଧନ୍ୱାନ ପୌରବ, ବୃହଦ୍ବଳ, ସୁଶେଣ, ଶିବି, ଉଶୀନର, ପଟଚ୍ଚରଣୀହନ୍ତା, କରୁଷ ନାୟକ, ସଂକର୍ଷଣ, ବାସୁଦେବ, ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ପ୍ରବଳ, ସାମ୍ବ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ମୁଷଳଧାରୀ ସାତ୍ୟକି, ଅକୃର, ସାତ୍ୟକି, ଉଦ୍ଧବ, କୃତବର୍ମା, ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଵିଦୁରଥ, କଙ୍କ, ଶଂକୁ, ସଗବେଶନ, ଅଶ୍ୱାହ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାମିକ, ସରିମେଜୟ, ବୀର ବଟପତି, ଝିଲ୍ଲି, ପିଣ୍ଡାରକ, ଉଶୀନର ଏହି ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଭାଗୀରଥ, ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ର, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଜୟଦ୍ରଥ, ବୃହଦ୍ରଥ, ବାହ୍ଲୀକ, ଶ୍ରୌତାୟୁ, ଉଲୂକ, କୈତବ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ଶୁଭାଙ୍ଗଦ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ବତ୍ସରାଜ, କୋଶଳ ନାୟକ, ଶିଶୁପାଳ, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଦେଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଆସିଛନ୍ତି। “ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଏମିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛନ୍ତି। ଏମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିବେ; ଏଠାରେ ଯିଏ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଭେଦିବେ, ତୁମେ ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିପାରିବ।” ଏପରି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶେଷ କରିବା ପରେ, ଶୃଙ୍ଗାରିତ, କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ, ଯୁବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ଦକ୍ଷତା ଓ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ସେମାନେ ରୂପ, ପ୍ରତାପ, ବଂଶ, ଚରିତ୍ର, ଧନ, ଯୁବନ ଓ ଗର୍ବରେ ଅନ୍ନଦ୍ରୁତ ହୋଇ, ମଦମାତ୍ତ ହିମାଲୟ ଗଜର ଦଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ‘କୃଷ୍ଣା ମୋର’ ବୋଲି ମନେ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତେ ଉଠି ଦଣ୍ଡିତ ହେଲେ। ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଡ୍ରୁପଦନନ୍ଦିନୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଏହି ସଭାରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣା ପ୍ରେମରେ ଆବେଶିତ, କାମବାଣରେ ଶରୀର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖିତ, ଏହି ରାଜାମାନେ ଡ୍ରୁପଦନନ୍ଦିନୀ ପାଇଁ ମଞ୍ଚରେ ଅବତରଣ କଲେ; ଏଠାରେ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବମଣ୍ଡଳର ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ—ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ସାଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମାରୁତ୍, ଯମ ଓ କୁବେର ଆଦି। ଦାଇତ୍ୟ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ମହାନାଗ, ଦେବ ଋଷି, ଗୁହ୍ୟକ, ଚାରଣ, ବିଶ୍ୱାବାସୁ, ନାରଦ, ପର୍ବତ, ଗନ୍ଧର୍ବମୁଖ୍ୟ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ହଳାୟୁଧ (ବଳରାମ) ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ (ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ), ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଶ୍ରେଣୀ ଅନୁଯାୟୀ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଯଦୁମୁଖ୍ୟ କୃଷ୍ଣା ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ, ମଦମାତ୍ତ ଗଜପତି ପରି, ଅଗ୍ନିର ଧୂଳି ଲାଗିଥିବା ଶରୀରରେ, ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାଜା, ଶୂରବୀର ଏହି ମହାସଭାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଡ୍ରୁପଦନନ୍ଦିନୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।