ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ରାଜଧାନୀ ସୁନ୍ଦର ଦୁର୍ଗ, ଖାଇ, ଦ୍ୱାର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଛତା ଓ ଅଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇଥିଲା। ସହସ୍ର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣର ଧ୍ୱନି ରେ ଶହର ମଧୁର ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଉତ୍ତମ ଅଗୁରୁ ଧୂପ ଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, ଚନ୍ଦନ ଜଳ ଛିଟିଯାଉଥିଲା ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସେହି ନଗରୀ ଚାରିପଟେ ଉଚ୍ଚ, ମଜବୁତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସୁନା ଜାଳିରେ ଢାକା ମଞ୍ଚ, ମାଣିକ୍ୟ ଖଚିତ ତଳ, ସୁବିଧାଜନକ ସିଢି ଓ ରୂଚିକର ଆସନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମାଳା ଓ ଅତି ମଧୁର ଅଗୁରୁ ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା, ସୁନାର ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ପ୍ରସାରିତ କରୁଥିଲା। ସେଠି ଶତାଧିକ ବଡ଼ ଦ୍ୱାର, ମହାନ ଶୟନାସନ ଓ ଅନେକ ଧାତୁର ଅଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ମଣ୍ଡପଗୁଡିକରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଉଜ୍ୱଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ଅଧିକ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ, ସେହି ସିଂହସମ ମହାମାନବ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅଗୁରୁ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରାଷ୍ଟ୍ରର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ପୁଣ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ଦେଖିଥିଲେ। ସେଠି ନାଗରିକ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ମହାମଞ୍ଚ ଉପରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ବସି, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ଦିନକୁ ଦିନ ସେହି ସଭା ବଢ଼ିବା ଲାଗିଲା, ଅନେକ ମାଣିକ୍ୟ ଦାନ ଓ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ଷୋଳଉ ଦିନର ଶୁଭ ମୌହୂର୍ତ୍ତ ମୈତ୍ର ଲଗ୍ନରେ, ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ, ପ୍ରାଚୀନ ପରମ୍ପରାରେ ଦକ୍ଷ, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ବେରିଲ ମଣ୍ଡିତ ସିଂହାସନରେ ବସାଇ, ସୁନାର ଘଡ଼ିରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଧ୍ୱନି ଚାଲିଥିଲା। ଶୃଙ୍ଗାର ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ମଣିଖଚିତ ମଣ୍ଡପକୁ ନେଇଯିବାଯାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ରତ୍ନମୟ ମଣ୍ଡପ ମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବାଭିମୁଖୀ ବସାଇ, ଚାରିପଟେ ଉପସ୍ଥିତ ଦାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ଅଲଙ୍କାର ଦେଖୁଥିଲେ। ଧୂପର ଉଷ୍ମାରେ ଚୁଲିକୁ ଶୁଖାଇ, ମାଳା ଲଗାଇ ଚୁଡ଼ା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ହାତରେ ଦର୍ଭ ଓ ମଧୁର ମାଳା ଦେଲେ, ଶରୀରରେ କଳା ଅଗୁରୁ ଗଛପତ୍ର ଲଗାଇଲେ। ସେ ସୁନା ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଚକ୍ରବାକ ଦମ୍ପତି ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ କୁନ୍ଦଳିତ କେଶରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଫୁଲିଉଠିଥିଲା। ମୁହଁରେ କଳା ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇ, କୁସୁମ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଘେରିଥିଲେ, ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ଏହିପରି ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଖଚିତ ଅଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରାଯାଇଥିଲା। ମାଆ ନିଜ ହାତରେ ହରିତ ମିନରାଲ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ନେଇ, ମୁହଁରେ ଟିଳକ ଦେଲେ। ବଧୂକୁ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜନାନୀ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମାଆ ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—“କେଉଁ ପତି ମିଳିବେ?”। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଦାସୀ ଏକାଠି ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ହାତୀ ଉପରେ ବସାଇ ଦିଆଗଲା, ଶୁଭ ଝାଞ୍ଜ ଓ ବାଜା ଚାଲିଲା, ଯାହା ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇଯାଉଥିଲା। ରାଜମହଳର ଜନାନୀମାନେ ଏବଂ ଶତଧିକ ଉତ୍ତମ ହାତୀ, ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଅନୁଚରମାନେ ଭିଡ଼କୁ ସାଫ କରି, ସହର ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେହି ଶୋଭାମୟ ନଗରୀରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ ଓ କ୍ଲାମ୍ପନ ହେଲା। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲେ, ଦ୍ରୁପଦ ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଦ୍ରୌପଦୀ ଶୋଭାମୟ ଅଲଙ୍କାର ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ସୁନା ମଣ୍ଡିତ ମାଳା ଧରି, ମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ଦ୍ରୌପଦୀ ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରିଦେଲେ। ସୋମକ ରାଜ୍ୟର ପବିତ୍ର ପୁରୋହିତ, ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, କୁଶ ଛାଡ଼ି ଅଗ୍ନିକୁ ଘୃତ ଦେଇ ଯଥାବିଧି ହୋମ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ହାତ ଧରି ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: “ଏଠି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଏଠି ବାଣ ରହିଛି; ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ଯିଏ ଏହି ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିପାରିବେ, ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଂଶ, ରୂପ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲେ, ସେ ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇବେ; ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।” ଏପରି କହି, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଏବେ ତାଙ୍କ ସହୋଦରୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ରାଜାମାନଙ୍କ ନାମ, ବଂଶ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଓ ଚିହ୍ନଟ କରି ଦେଖାଇଲେ। ସେଠି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଦୁର୍ବିଷହ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁଷ୍ପ୍ରଧର୍ଷଣ, ବିବିଂଶତି, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସହ, ଦୁଃଶାସନ, ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ବାୟୁବେଗ, ଭୀମବେଗରବ, ଉଗ୍ରାୟୁଧ, ବଳାକି, କରକାୟୁ, ବିରୋଚନ, କୁଣ୍ଡକ, ଚିତ୍ରସେନ, ସୁବର୍ଚ୍ଛ, କନକଧ୍ୱଜ, ନନ୍ଦକ, ବହୁଶାଳି, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଓ ବିକଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସ୍ଵୟଂବର ଆୟୋଜନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।