ଦୃପଦ ରାଜା ଏବେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାକୁ ମନରେ ଧୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତିଆରି କରାଇଲେ। ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଧାତୁରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶେଷ ଯନ୍ତ୍ର ବନେଇଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ସୁନାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖାଗଲା। ରାଜା ଘୋଷଣା କଲେ, “ଏହି ଧନୁଷକୁ ଟାଣି, ଏହି ବାଣ ଧରି, ଯିଏ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଦିର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବ, ସେ ମୋ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବେ।” ଦୃପଦ ଏଭଳି ସ୍ଵୟଂବର ଘୋଷଣା କରିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସି ସମାବେଶ ହେଲେ। ମହାନ ଋଷିମାନେ, ସ୍ଵୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଏବଂ କୁରୁବଂଶର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଯାଦବମାନେ, ବସୁଦେବ, ଆନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ରାଜସିକ ଗୁଣରେ ଦୃପଦଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ଵୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ବିଶିଷ୍ଟ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ମଧ୍ୟ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତେତିସ୍ଟି ଦେବତା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ସିମ୍ସୁମାର ମୁଣ୍ଡରେ ଯୋଗ ଦେଇ ଉତ୍ସାହର ସ୍ୱରେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଗଞ୍ଜି ଉଠିଥିଲେ। ସହରର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସମତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଭୂମିରେ ଏହି ସଭା ମଣ୍ଡପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚାରିପଟେ ଉଚ୍ଚ ଅଟାଲିକା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ମଣ୍ଡପ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଚୀର, କନ୍ଦକ, ଦ୍ୱାର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଚାଉଣୀ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ଶତଶଃ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି, ଉତ୍ତମ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧ, ଚନ୍ଦନ ଜଳର ଛିଟା, ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଚାରିପଟେ ଉଚ୍ଚ ଓ ଭବ୍ୟ ମହଳ ଥିଲା, ଯାହା କୈଲାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା। ସୁନାର ଝାଲର, ମଣିମୟ ତଳ, ସୁବିଧାଜନକ ଶିଢ଼ି ଓ ଭବ୍ୟ ଆସନ ଥିଲା। ମାଳା ଓ ଅଗୁରୁ ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର, ସୁନାର ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଦୂରଦୂରନ୍ତ କୁ ଛଡ଼ାଉଥିଲା। ଶତ ଦ୍ୱାର, ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ଅନେକ ଧାତୁରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶିଖର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମଣ୍ଡପରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କର ଆଭାରେ ଆଲୋକିତ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ସେଇ ସିଂହ ସମାନ ଶୂରବୀର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ପୁଣ୍ୟର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ନଗର ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ରହି, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶୋଭାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସଭା ପ୍ରତିଦିନ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଅନେକ ମୁଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦାନ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବିନୋଦ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା। ଷୋଡ଼ଶ ଦିନରେ, ଶୁଭ ମୈତ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜାଙ୍କର ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଭଲ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ପୁଅମାନେ ସହିତ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବେରିଲ୍ ମଣିର ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇ, ସୁନା ଘଡ଼ାରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସଙ୍ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଗଲା। ସେଠାରୁ ଦୁଇଟି ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପରେ ନିଆଯିଏ, ଯାହା ମଣିମୟ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ବସାଇଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ବିସ୍ମୟଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାରିପଟ ଦେଖୁଥିଲେ। ପରିଚାରିକାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ—“କେଉଁ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛନ୍ତି?” ଧୂପର ଉଷ୍ମତାରେ ଚୁଲିକୁ ଶୁଖାଇ, ତାକୁ ତପ୍ତ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରାଗଲା। ଏକ ଦର୍ବ ଓ ମଧୁର ମାଳା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଅଗରୁ ଗଛର ପତ୍ର ତାଙ୍କ ଅଂଗରେ ରଖାଗଲା। ସେ ଏକ ସୁନା ନଦୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ଉପରେ ଦୁଇଟି ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଅଛି। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଘୁଙ୍ଗୁରା ଚୁଲିରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଦୀପ୍ତିମାନ। ମାଳା ଉପରେ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଲାଗିଥିଲେ, ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ମାତ୍ କରୁଥିଲା। ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମେଘେଳୀ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହାପରେ ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଶୋଭିତ କରାଗଲା। ମାଆ ନିଜ ହାତରେ ହରିତ ମିନରାଲ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ନେଇ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ତିଳକ ଦେଲେ। ଦୁଲ୍ହାନକୁ ଏଭଳି ଶୋଭିତ ଦେଖି ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କର ମାଆ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—“କେଉଁ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ?” ଦୃପଦଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପରିଚାରିକାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ଅଳଙ୍କୃତ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଏକ ହାତୀ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀତ ବାଜିଲା, ତାହାର ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଲା। ରାଜମହଳର ମହିଳାମାନେ ଏକ ଶତ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ସହିତ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦୁଇପଟେ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇ ଚଲିଲେ। ପ୍ରହରୀମାନେ ଭିଡ଼କୁ ଅଟକାଇ, ନଗର ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗରେ ଚଲିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ସେଇ ଶୋଭାମୟ ନଗରରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହ ଓ ହଳଚଳ ହେଲା। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଆଗରେ ଥିଲେ, ଦୃପଦ ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ମଞ୍ଚରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବଡ଼ ସେନା ରଖାଯାଇଥିଲା। ଦ୍ରୌପଦୀ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶୋଭାରେ ଶୁଭ୍ର, ହାତରେ ସୁନାର ମାଳା ଧରି, ଶୋଭାମୟ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ମଞ୍ଚରେ ଅବତରିଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଲଜ୍ଜାଭରା ଚାହାଣି ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଲେ।