ଉତ୍କୋଚକ ଘାଟରେ ଦେବଳଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ବନରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଯଦି ଚାହୁଁ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ବାଛିପାରିବେ। ଏହା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଆଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡା ଅଛି, ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଦେବି। ଯେଉଁ ବନ୍ଧୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉପକାର ଫେରାଇବି।” ଗନ୍ଧର୍ବ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୁଶୀ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ଘୋଡାଗୁଡିକ ଏଯାଁ ରଖିବା; ଆମେ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ନେବା। ତୁମେ ଭଲ ରହ, ଗନ୍ଧର୍ବାଧିଶ।” ମିଳିତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର ତଟ ଧାରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ ଉତ୍କୋଚକ ଘାଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ ଭାବରେ ଚୟନ କଲେ। ଧୌମ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି, ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଦେଇ ଉପଚାର କଲେ, ଏବଂ ପୁରୋହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଆଶା କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଫେରିପାରିବେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ସ୍ବୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ। ପୁରୋହିତ ଓ ଗୁରୁ ହୋଇ ଧୌମ୍ୟ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନେ ରକ୍ଷକ ପାଇଥିବା ଭାବେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଧୌମ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ, ବେଦର ତାତ୍ପର୍ୟ ଜଣା, ବିଦ୍ୱାନ୍, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବକ୍ତା। ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ବୁଦ୍ଧି, ରୂପ, ଯଶ, ଶ୍ରୀ, ମନ୍ତ୍ରରେ, ଧୌମ୍ୟ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ନିଜ ଚୟନ କଲେ, କାରଣ ସ୍ୱଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ଏକତ୍ରିତ ମହାବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହା ଭାବିଲେ, ରାଜ୍ୟ ଏବେ ଅପେକ୍ଷାକ୍ରମେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ ଦେବତା ସମାନ। ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ଏହି ନରପତିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ସ୍ବୟଂବରକୁ ଯିବାକୁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଭାବିଲେ। ଏହା ପରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଭାଇଁ, ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ସ୍ବୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପଥରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମହାତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ, ନିର୍ମଳ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଆଲୋଚନା ପରେ ଅନୁମତି ନେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ପଥରେ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଝିଲିକୁ ଦେଖି, ଶୂରବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା କରି, କେବେ କେବେ ବିରାମ ନେଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଶୁଦ୍ଧ, ମୃଦୁବାଦୀ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସହର ଓ ଶିବିର ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ କୁମ୍ଭକାରଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଅନୁସରି, ଭିକ୍ଷା ଜମା କଲେ; କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଲୋକ ଏହି ବୀରମାନେକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କ୍ରିପାଙ୍କ ଭୟରେ, ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଦ୍ରିଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ପାଇଁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଭୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ବିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଭୟ କଲେ। ରାଜା ଦୁହିତା ଦାନକୁ ସୁରକ୍ଷା ମାନି, ଅର୍ଜୁନକୁ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମାତା ସଂଯୋଗକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନିଲେ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେକୁ ଖୋଜି, ରାଜା ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ ଧନୁ ତିଆରି କଲେ। ଶ୍ରିଞ୍ଜୟ ରାଜା ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ Kindhura ଧନୁ ଆଣିଲେ, ଏହା Vaiyaghrapadya ର ଧନୁ। ଏହାର ଲୋହା ଧନୁସ୍ତନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲୋକ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁ ଚାପିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିଆ ଏହି ଧନୁ ଅଫଳ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ — ଏହି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏବେ ଜଟିଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ। ଏକ ଧାତୁ ତିଆରି ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରାଗଲା; ଏହି ଯନ୍ତ୍ରରେ ସୁନାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖାଗଲା। “ଏହି ଧନୁ ଚାପି, ଏହି ବାଣ ନେଇ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିପାରିବା, ମୋ ଦୁହିତାକୁ ପାଇବେ,” ଏହିପରି ଘୋଷଣା କଲେ। ଦ୍ରୁପଦ ରାଜା ସ୍ବୟଂବର ଘୋଷଣା କଲେ; ଏହି ସୁନି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସେଠାରେ ଆସିଗଲେ। ମହାମୁନିମାନେ, ସ୍ବୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, କୁରୁମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ, ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ଯଦୁମାନେ, ଵାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ଧକ, ବୃଶ୍ନିମାନେ, ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଉଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସ୍ବୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସି, ଆସନ ଉପରେ ବସିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ; ତେତିସ ଦେବତା ଆକାଶରେ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଦ୍ରୁପଦ ରାଜ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଓ ରାଜାମାନେ, ସିମ୍ସୁମାର ମୁଣ୍ଡ଼ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶବ୍ଦ କରି, ଆସନ ନେଲେ। ସହରର ଉତ୍ତର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ସମତଳ ଓ ଶୁଭ୍ ଭୂମିରେ, ସଭା ମଣ୍ଡପ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଅଟାଳିକା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା।