ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ବିଷଣ୍ଣ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ କଳ୍ମଷପାଦ ନାମକ ରାଜାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ କୠରୁଣ ରାଜନ୍, ତୁମେ ମୋତେ ଅସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖିଛ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଏ ଦିନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତିଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଗଳିଛ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋର ଶାପର ଫଳ ଭୋଗିବ। ତୁମ ଜୀବନ ସ୍ତ୍ରୀର ମୃତ୍ୟୁ ସହ ବିଲୟ ହେବ। ମୁଁ ବିନତି କଲି ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନଶ୍ଟ କରିଛ। ତଥାପି, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ଏକତ୍ରିତ ହେବେ ଏବଂ ସେଉଁଠୁ ତୁମ ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ଅଙ୍ଗିରସ ବଂଶର ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ତାଙ୍କର ତପୋଶ୍ଚର୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏ ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଶାପ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲା। ସେ ଯେତେବେଳେ ଯଥାସମୟରେ ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ। ରାଜା କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଶାପକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଣୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଲା। ଶାପକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସମ୍ପତି ଭାରସା ଦେଇଦେଲେ। ଏଠାରୁ କଥା ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ପୂଜାର୍ଥୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ତେବେ ଦୌମ୍ୟ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୌମ୍ୟଙ୍କ ନିତୃତ୍ୱରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ତାଙ୍କ ସହ ବନରେ ଫଳ ମୂଳ ଖାଇ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଅନୁସରଣ କରି, ପୁନଃ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରିଥିଲେ। ଦୌମ୍ୟ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ସେମାନେ ନିଜେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ବୋଧ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦୌମ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସହଯୋଗରେ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଭାଇ ଦୌମ୍ୟଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମାର୍ଗରେ, ସେମାନେ ବ୍ୟାସ ମୁନିଙ୍କ ସହ ଦେଖାହେଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସମ୍ଭାନା ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ସେମାନେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ରାଜଧାନୀ ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ। ପଥରେ ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ, ହ୍ରଦ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଏକ କୁମ୍ଭକାର ଘରେ ରହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପାଙ୍କ ଭୟରେ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିକଟରେ ନିୟମ କରିଥିଲେ। ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଭୟ କରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଭୟ ଥିଲା। ତେଣୁ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ହସ୍ତାନ୍ତର ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ଯୋଜନା କଲେ। ରାଜା ଭିତରେ ଭାବିଲେ ଯେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେବେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଇଚ୍ଛାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କରାଇଲେ, ଯାହାକୁ କିଂଧୁର ଧନୁଷ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଦେବତାମାନେ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧନୁଷ୍ୟର ଲୋହାର ତାର ବହୁତ ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେବଳ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଶୂରବୀର ମାତ୍ର ଚଢ଼ାଇପାରିବ। ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର, ଏହା ଫଳରହିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ଏହି ଭାବନା ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଦୌମ୍ୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଭାଇ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ୟମରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଲଢ଼ିବାକୁ।