ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ବଶିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ପରମ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଉପରେ। ପରାଶର ଋଷି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ବଶିଷ୍ଠ ଏହାକୁ ବାରଣ କଲେନି, କାରଣ ସେ ନିଜେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ଭାଗୀ ହେବାକୁ ଠାରୁ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ଏହି ମହାୟଜ୍ଞ ରେ, ବଶିଷ୍ଠ ତିନିଟି ଦହୁଛି ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଅଗ୍ନି ଭଳି ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ପ୍ରଭାମୟ ହେଲା, ମନେ ହେଲା କି ମେଘ ହଟିଲା ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଦେଉଛି। ସେଠାରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ପରାଶରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ବେଳେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅତ୍ରି ଋଷି, ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ନିର୍ବାହ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ରଢ଼ ମନୋବଳ ନେଇ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଏବଂ କ୍ରତୁ ମହାଋଷି ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ତା'ପରେ ପରାଶରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଶିଶୁ, ଏହି ବିନାଶ ତୁମକୁ ବେଦନା ଦେଉନା? ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଦୋଷହୀନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ହତ୍ୟା ଦେଖି କ୍ଷୁଭ୍ତ ନୁହେଉ?" "ମୋ ଉତ୍ତର ପରମ୍ପରାକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦ୍ୱିଜ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଧର୍ମ ଦେଖାଯାଉନି, ପରାଶର।" "ସଂୟମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ; ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ପରାଶର। ତୁମେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ ଅଧର୍ମ କରୁଛ।" "ସକ୍ତି ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୋ ପରମ୍ପରାର ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଏହି ଘଟଣା ସକ୍ତିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ବଶିଷ୍ଠ; ତାଙ୍କ ଦୋଷରେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ସକ୍ତି ଏଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିତ କରିପାରିଲେନି; ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁତ୍ର କୌଶିକ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲେ। ସେବେଳେ ତାଙ୍କ ଶାପ ଦେଲେନି, ରକ୍ଷା କରିବା ଉପରେ ମନ ଦେଲେନି।" "ସେମାନେ ନିଜ ଦେହ ଦାହ କରି, 'ଅନ୍ୟ ଦେହ ହେଉ' ଭାବି, ନିଜ କାରଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏଠାରେ କାରଣ ହେଲେ, ପରାଶର, ଏବଂ ରାଜା କଳ୍ମାଷପାଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, ସକ୍ତିଠାରୁ ଅଧମ, ଦେବମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଲ୍ଲାସ କରୁଛନ୍ତି।" "ଏହି ସମସ୍ତ ମହାଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଜଣା; ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ତପସ୍ୱୀମାନେ କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ କାରଣ ହୋଇଛ; ତେଣୁ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିଦ୍ରାହ କର—ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଉ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ପରାଶର, ସକ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯଜ୍ଞକୁ ନିର୍ବାହ କରି ସମାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ଆଗ୍ନି ଉତ୍ପାଦିତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ତାହାକୁ ହିମବତ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏଠି ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ରାକ୍ଷସ, ଗଛ, ପଥର ଦହୁଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ। ଏହି ସମୟରେ, ସକ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ପରାଶର, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦ୍ରଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଏକ ଭୟାନକ ଅଗ୍ନି ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ବଶିଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ସଂଗ୍ରହ କଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଶ୍କନ୍ଦ, ଅଗ୍ନି ଭଳି ପ୍ରଭାମୟ, ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିଦେଲେ। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ—କିପରି ରାଜା କଳ୍ମାଷପାଦ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଜନାନୀକୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କଲେ? ବଶିଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଜାଣି, କିଏ ଅନୁଚିତ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ବଶିଷ୍ଠ ଏକ ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ମିତ୍ର, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର। ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, ବଶିଷ୍ଠ ଏବଂ ରାଜା ମିତ୍ରସାହା ବିଷୟରେ, ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିଛି। କିପରି ସକ୍ତି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ମହାତ୍ମା ପୁତ୍ର, ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏହା କହିଛି। ଶାପର ଶକ୍ତିରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା, ରାଜା ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ନଗର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ, ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ, ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧାରେ ଘୁଡ଼ିଗଲେ। ଅନେକ ଜାଳ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଶାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘୁଡ଼ିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, ଭୋକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜି, ଏକ ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ କିଛି ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ଦମ୍ପତି ଭଳି ଆସିଲେ; ରାଜାକୁ ଦେଖି, ଭୟରେ ଦୁଇଜଣ ତ୍ରାସିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଉନା, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପଳାଇଗଲେ। ପଳାଇବା ସମୟରେ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶକ୍ତିରେ ଧରିଲେ; ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀକୁ ଧରିଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ, "ମୋର ମନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣ, ରାଜା; ତୁମେ ସୂର୍ୟବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଳି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଚୌକସ, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍; ଶାପରେ ପୀଡିତ, ତୁମେ ଅଧର୍ମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଏହି ଉଚିତ ସମୟରେ, ମୋ ସ୍ୱାମୀର ଅସୁଭିତାରେ ଦୁଃଖିତ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଭ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉନା।" "ଦୟା କର, ରାଜା, ମୋ ସ୍ୱାମୀକୁ ମୁକ୍ତ କର"; ତାଙ୍କ ଦୟା ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଦୟା କରିଲେନି। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ରାଜା ବାଘ ଭଳି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀକୁ ଭକ୍ଷିତ କଲେ; ଶୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ସେଠାରେ ଏହି ଅଶ୍ରୁ ଏକ ଦହୁଛି ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହୋଇ ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା। ଏହିପରି, ଶୋକରେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ...