ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ପୁନର୍ବାର ଦୃଷ୍ଟି ଫେରିପାଇଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୃଗୁ ବଂଶର ମହାଋଷି ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପରାଜୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେ ଜଗତ୍ବିନାଶକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲା। ଭୃଗୁମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଚାହିଁ, ଭୃଗୁ ବଂଶର ଗୌରବ, ତାପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପୀଡ଼ା ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ନିଜ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ, ତାଙ୍କର ବଂଶଜ କୁ ଚିହ୍ନି, ପିତୃଲୋକରୁ ଆସିଲେ ଓ ସମସ୍ତେ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: "ଔର୍ବ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର ତେଜ ଦେଖିଲୁ; ଏବେ ଜଗତ୍କୁ ଦୟା କର, କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର। ସେ ସମୟରେ, ଭୃଗୁମାନଙ୍କର ମନ ପବିତ୍ର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ବଧ ହେବାକୁ ସହିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ କ୍ଲାନ୍ତି ଆସିଲା, ଆମେ ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଲୁ, ହେ ପ୍ରିୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ହାତରେ। ଯେ ଧନ ଭୃଗୁଙ୍କ ଘରେ ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେ କେବଳ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରାଗି ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଆମେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରୁଛୁ, ଏତେ ଧନର କଣ କାମ, ଯେଉଁଠାରେ ଧନପତି ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି? ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗ୍ରସିପାରିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଉପାୟକୁ ଆମେ ଗ୍ରହଣ କଲୁ। ଯେଉଁଜଣ ନିଜେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଶୁଭ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେନାହିଁ; ଏହିପରି ଭାବି, ଆମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧ୍ବଂସ କରିନାହିଁ। ଏବଂ, ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ଆମକୁ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ; ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ପାପ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ବିନାଶ ଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରନାହିଁ, ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ଧ୍ବଂସ କରନାହିଁ; ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିକୁ ଅପବିତ୍ର କରନାହିଁ, ଉତ୍ପନ୍ନ କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କର।" ଔର୍ବ କହିଲେ: "ମୁଁ ଯେ କ୍ରୋଧରେ ଶପଥ ନେଇଥିଲି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ବିନାଶ ପାଇଁ, ଏହି ଶପଥ ଅନୃଥା ହେଉନାହିଁ। ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ନିଆଁ ମାନେ ପରି ଉତ୍ସୁକ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଏହି ଶପଥ ଅନୃଥା ହେଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ କୌଣସି କାରଣରେ କ୍ରୋଧକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ପରେ କ୍ଷମା କରେ, ସେ ତିନି ପୁରୁଷାର୍ଥକୁ ସଠିକ୍ ରେକ୍ଷା କରିପାରେନାହିଁ। ରାଜାମାନେ ଜୟ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ, ସେଠି କ୍ରୋଧ ଉପଯୁକ୍ତ। ମୁଁ ମାତୃଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଭୃଗୁମାନେ ଓ ମହିଳାମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ତେଣୁ କ୍ରୋଧ ମୋ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ମୋର ମାନେ, ଚୁଲି ଖୋଲି, ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କର ଝିଅମାନେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନ ପାଇଲେ, ମୋର ମାତା ମୋତେ ଜଘନ୍ଘାରେ ଧାରଣ କଲେ। ଯଦି ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ରୋକିବାକୁ କେହି ଥାଏ, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟକାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ରୋକିବାକୁ କେହି ନାହିଁ, ତେବେ ଅନେକ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣ ଦୁଷ୍ଟକାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ରୋକିପାରିବା ସତ୍ୱେ ରୋକେନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଦୋଷୀ। ମୋର ପିତୃମାନେ ରାଜା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠି ଜୀବନର କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ, ମୁଁ ଏହି ଜଗତର ନାଥ, ଏବଂ ଆପଣମାନଙ୍କ କଥା ପାଳନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତକୁ ଅନାବଧାନ କରିଦେଉଛି, ତେବେ ପାପ ଭୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଯିବ। ଏହି କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଜଗତକୁ ଦାହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜେ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଏହା ମୋକୁ ଦାହ କରିଦେବ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି; ଏହିପରି, ମୋ ଓ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ତାହା କରନ୍ତୁ।" ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ କହିଲେ: "ଏହି କ୍ରୋଧାଗ୍ନିକୁ ପାଣିରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଣିରେ ନିର୍ମିତ। ସମସ୍ତ ରସ ପାଣିରୁ ହୁଏ, ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ପାଣିରୁ ଗଠିତ; ତେଣୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ଏହି କ୍ରୋଧାଗ୍ନିକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏହି କ୍ରୋଧାଗ୍ନି, ଯଦି ଚାହ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ରହିବ; ଏହା ଜଳକୁ କ୍ଷତି କରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ଜଗତ ପାଣିରୁ ନିର୍ମିତ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶପଥ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଧ୍ବଂସ ହେବେନାହିଁ।" ତାପରେ, ଔର୍ବ ତାହାର କ୍ରୋଧାଗ୍ନିକୁ ବରୁଣଙ୍କ ଗୃହରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହା ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ବେଦଜ୍ଞମାନେ କହିଥିବା ଭଳି, ବଡ଼ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଆକାର ନେଇ, ତାହାର ମୁଁହରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ପିଇଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜଗତକୁ ଧ୍ବଂସ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ପ୍ରାଜ୍ଞପୁଙ୍ଗବ ପରାଶର, ଆତ୍ମାମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ବଶିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାଶର ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜ କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ପରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାହାପରେ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ବଧ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ମହାମୁନି ବୃଦ୍ଧ ଓ ଯୁବ ଦୁଇଁ ପ୍ରକାର ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିରେ ଦାହ କଲେ।