ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଋଷିଙ୍କୁ କହାଯାଏ—“ତୁମେ ଯାହାକୁ ପିତା ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସେ ତୁମର ପିତା ନୁହଁନ୍ତି, ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ, ସେ ତୁମର ପିତାଙ୍କର ପିତା।” ଏହି ଶୁଣି ସେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ମୁନି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧ୍ବଂସ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଭୟାନକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଥମ, ବିଶାଳ ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାପସୀ, ମୈତ୍ରାବରୁଣି ନାମକ ଏକ ମହାନ ଋଷି ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କଲେ। ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିବାରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜଗତରେ ଭୃଗୁମାନେ ବେଦଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନେ ଧାନ-ଧନ୍ୟ ଓ ଧନରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ। ସୋମଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ଦେଇ ସେମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତା’ପରେ ସେଇ ବଂଶରେ ଧନର ଆବଶ୍ୟକତା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଭୃଗୁମାନେ ଧନବାନ୍ ଥିବା ଜାଣି ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୃଗୁମାନଙ୍କଠାରେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଲେ। କିଛି ଭୃଗୁ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଭୂମିରେ ଲୁଚାଇଦେଲେ, କିଛି ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଆଉ କିଛି ଚାହିଁଲେ ଏବଂ ଦେଇଦେଲେ। ପରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ଏହି ଲୁଚାଇଥିବା ଧନ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଘରରେ ଖୋଦିବା ସମୟରେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଅଧିପତିମାନେ ଏହି ଧନ ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ, ସେମାନେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି, କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଭୃଗୁମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରେ ଟାଣି ହତ୍ୟା କରାଯାଇଲା ଏବଂ ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ଏପରି ଭୟରେ ଭୃଗୁମାନେ ବିନାଶ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଗ୍ରହ୍ୟ ହିମବତ ପର୍ବତକୁ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅକୁ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାମୀ ଗୋତ୍ର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶରୀରର ଜଂଘାରେ ଶିଶୁକୁ ଲୁଚାଇଲେ। ଏହା ଅନୁଭବ କରି ଏକ ଭୟଭୀତ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଲୁଚି ଗଲେ ଏବଂ ଏହି ଘଟଣା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଅଜନ୍ମ ଶିଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତା’ପରେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ଜଂଘା ଭିତରୁ ଫୁଟି ବାହାରିଲା। ସେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହରଣ କଲା। ସେମାନେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ଭୂଲି ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଭୟରେ ଓ ଅସମର୍ଥତାରେ, ସେମାନେ ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଅକ୍ଷତ ହେଉ, ଆମେ ଏବେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛୁ। ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ପୁଅ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କର। ଆମ ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।” ତା’ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ କହିଲେ—“ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କର କୁଟୁମ୍ବ ବଧ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ସ୍ମରଣ କରି, କ୍ଷୋଭରେ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଅଜନ୍ମ ପୁଅମାନେକୁ ମାଡ଼ିଥିଲେ, ତାହା ସମୟରେ ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଂଘାରେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କରିଥିଲି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଦ ଓ ଷଡଂଗ ଏହି ଶିଶୁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା, ଭୃଗୁବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ବଧ ଦେଖି, ସେ କ୍ଷୋଭରେ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଅନ୍ଧା ହେଉଛ। ତୁମେ ଏହି ଅଉର୍ବ ନାମକ ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କୁ ଶରଣ ଦିଅ; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ ଓ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେବେ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ରାଜା ଅଉର୍ବଙ୍କୁ ଦୟା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଓ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୟା କଲେ। ଏହି ନାମରେ ତିନି ଜଗତରେ ଅଉର୍ବ ନାମକ ମହାନ ଋଷି ଜଂଘା ଫାଟି ବାହାରିଥିଲେ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜାମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୃଗୁବଂଶୀୟ ଏହି ମୁନି ସମସ୍ତ ଜଗତର ପରାଜୟ ଭାବିଲେ। ତା’ବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶୋକ ଓ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବା ପାଇଁ, ତାପସ୍ୟାର ଦାହରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ, ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରସଂତାନ ଚିହ୍ନି, ପିତୃଲୋକରୁ ଆସି, ସମସ୍ତେ କହିଲେ—“ଅଉର୍ବ, ତୁମ ତପସ୍ୟାଜନିତ ଶକ୍ତି ଦେଖିଲୁ, ଜଗତକୁ ଦୟା କର, କ୍ରୋଧ ନିବାରଣ କର। ସେଇ ସମୟରେ, ଭୃଗୁମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଥିଲେ, ରୋଧିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ବଧ ହେବାକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲୁ। ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦ୍ୱାରା କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆମେ ନିଜେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଲୁ। ଯେଉଁ ଧନ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଘରେ କେହି ଲୁଚାଇଥିଲେ, ତାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ରଖିଥିଲେ। ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗି ଆଶା କରୁଥିବା ବେଳେ ଧନର କ’ଣ ଆବଶ୍ୟକତା? ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପତି ଧନର ଅଭିଲାଷ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆମେ ଅଧିକ ଧନ କ’ଣ କରିବୁ?” ଏପରି ଭାବେ ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ, ପ୍ରତିଶୋଧ, ତାପସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଉର୍ବ ମହାନ ଋଷିର କଥା ଚାଲିଥାଏ।