ସେଇ ସମୟରେ ରାଜା ଅନ୍ତରାଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ; ହେଲେ ଅନ୍ତର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ରାଜା ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଉଠି, ରାଜା ତ୍ୱରିତରେ ରନ୍ଧନାକୁ ଡାକିଲେ ଓ ନିଜ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିକୁ ମନେ ପକାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇବାକୁ କହିଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ଚଳ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା; ଏଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖାଦ୍ୟ ଆଶା କରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସମାନ ମାତ୍ରାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।” ରନ୍ଧନା ଚାରିପାଖରେ ମାଂସ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହି ବିଷୟରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ତେବେ, ରାଜା ଏକ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକାର ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ମାଂସ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ଏହି ଦିନେ ରାଜା ଏକ ଦେମନ୍ର ଅଧିନ ହୋଇ ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତ ଥିଲେ। ରନ୍ଧନା ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ମନୁଷ୍ୟ ମାଂସ ଆଣିଲେ। ସେ ଏହି ଖାଦ୍ୟକୁ ନିୟମାନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଭୂକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖି, ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଜ୍ୱଳି ଉଚ୍ଚାରିଲେ, “ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ନିମ୍ନ ରାଜା ମୋତେ ଖାଇବା ଅଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଶକ୍ତି ଆଗରୁ କହିଥିଲେ, ଏହି ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଏକ ତାଣ୍ଡବ ରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବେ।” ଦୁଇଥର curse କରିବାରୁ ଏହି ଶାପ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଗଲା; ଦେମନ୍ର ଶକ୍ତିରେ ରାଜା ଅଜ୍ଞାନ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ରାଜା, ଦେମନ୍ର ଅଧିନରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମନେ ଆସିଥିବା ପରି କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଅଯଥା ଶାପ ଦେଲା, ଏବେ ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିବି, ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ଖାଇବି।” ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ବାଘ ତାଙ୍କ ପସନ୍ଦର ଶିକାର ଖାଇଥିବାପରି ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିଲେ। ଶକ୍ତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ପୁନିପୁନି ଦେମନ୍କୁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସେଇ ଦେମନ୍ ସିଂହ ପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ ଅପରି ଶିକାର କୁ ଭକ୍ଷିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଜଣାପଡିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ସହିଲେ। ସେଇ ମହାମୁନି ନିଜକୁ ସଂହାର କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଶିକଙ୍କ ସଂହାର ବିଷୟରେ ବିଚାର କଲେ ନାହିଁ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ନିଜକୁ ଫିଙ୍ଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡିଲେ, ପାଟି ଉପରେ ପାଟି ରଖିବା ପରି ହଲକା ଭାବରେ ପଡିଲେ। ପତନରୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ନାହିଁ; ତାପରେ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତେବେ, ଅଗ୍ନି ଭଲ ଦହୁଁଥିଲା ମଧ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ଜଳାଇଲା ନାହିଁ; ଅଗ୍ନି ଶୀତଳ ହୋଇଗଲା। ବସିଷ୍ଠ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଏବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖି, ଗଳାରେ ଭାରି ପାଥର ବାନ୍ଧି, ଜଳରେ ବିଲିନ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମୁନିକୁ ତଟରେ ଫିଙ୍ଗିଲା; ମୁନି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ନାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୁନି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ: ଆଶ୍ରମରେ ପୁତ୍ରମାନେ ନାହିଁ, ଦେଖି ବସିଷ୍ଠ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଆଉ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଏକ ନଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବର୍ଷା ପାଣିରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି, ତାର କୂଳରୁ ଅନେକ ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଭାସିଯାଉଛି। ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ପୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଜଳରେ ନିଜକୁ ବିଲିନ କରିବି।” ମହାମୁନି ଦୁଃଖରେ ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ ଦୱାରା ବାନ୍ଧି ଏହି ନଦୀରେ ବିଲିନ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ନଦୀ ସେଇ ବାନ୍ଧକୁ ଭାଙ୍ଗି, ମୁନିକୁ ଶୁଖିଲା ଜମିରେ ପକାଇ ଦେଲା; ଏହି ଘଟଣାରୁ ନଦୀ “ବିପାଶା” ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହେଲା। ବାନ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବସିଷ୍ଠ ଜଳରୁ ବାହାରିଗଲେ ଓ ଏହି ନଦୀକୁ “ବିପାଶା” ନାମ ଦେଲେ। ଏହି ନଦୀକୁ ଲୋକମାନେ ବିପାଶା ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ଦୁଃଖରେ ତପସ୍ୱୀ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ ନାହିଁ; ପର୍ବତ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ପୁନି, ହିମାଳୟର ଏକ ନଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ମଗରମାଛରେ ଭରି ଅଛି, ଏହି ଜଳରେ ନିଜକୁ ବିଲିନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଉତ୍ତମ ନଦୀ, ମୁନିକୁ ଅଗ୍ନି ଭାବରେ ଭାବି, ଏକ ଶତ ଧାରାରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା; ଏହିପରି ନଦୀ “ଶତଦ୍ରୁ” ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏଉଁ, ମୁନି ନିଜକୁ ପୁନି ଜମିରେ ଦେଖି, ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ଭାବି, ପୁନି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ; ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ ଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପଛରୁ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ଅର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବେଦର ଷଡ଼ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ। ପଛରୁ ଅନୁସରଣ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ବସିଷ୍ଠ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିଏ ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରୁଛି?” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୁ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “ମହାଭାଗ, ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ବଡ଼ ତପସ୍ୱୀ ଓ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ମୁଁ ବି ଏକା, ଆପଣଙ୍କ ସହ ଯିବି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।” ବସିଷ୍ଠ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣର ଶବ୍ଦ କିଏ? ଏହି ଶବ୍ଦ ଶକ୍ତିଙ୍କ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ପରି ଶୁଣିପାରିଛି।