ପ୍ରେମର ଏକତାର ସଙ୍ଗେ ମିଶିଥିବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ କର, କାରଣ କାମଦେବ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ଅପରାଜିତ ପୁଷ୍ପବାଣ ସହିତ, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ। ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଅସହ୍ୟ ବେଦନା ଏବଂ ମଧୁର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନିବାରଣ କର, ମୋତେ ତୁମକୁ ଦେଇ। ହେ ସୁନ୍ଦରାଙ୍ଗି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ସମସ୍ତ ବିବାହ ପ୍ରକାର ମଧ୍ୟରୁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତେବେ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଅଧୀନ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏକ କୁମାରୀ ଓ ମୋର ପିତା ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ମୋତେ ଆସକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ଜୀବନକୁ ପ୍ରେମରେ ଦେଇଛି, ସେପରି ମୋର ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିଜ ଶରୀରର ମାଲିକା ନୁହେଁ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସୁନାହିଁ, କାରଣ ଜଗତରେ ଜନାନୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହନ୍ତି। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କେଉଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣା କୁମାରୀ ଏମିତି ଏକ ଉତ୍ତମ ରାଜା, ଉତ୍ତମ ବଂଶର, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରେମମୟ ପତିକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବେ ନାହିଁ? ତେଣୁ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର; ଆଦର, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର। ଯଦି ସେ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବେ, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେବି। ମୋ ନାମ ତପତୀ, ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କର ଭଉଣୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଏହି ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶିଶୁ।" ଏଉଁପରି ଗାନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକୁତୁହଳରେ, ଗାନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଋଷି ବଶିଷ୍ଠ କିଏ? ବିସ୍ତାରରେ କହ। ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଋଷି, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ନେଇ କହ।" ଗାନ୍ଧର୍ବ କହିଲେ, "ବଶିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନସପୁତ୍ର ଓ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କର ପତି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଅଦମ୍ୟ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ମହାନ ଋଷିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ସେବନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ସେହି ବଶିଷ୍ଠ। ମଣିଷ ଯେପରି କାମ-କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରେ, ସେପରି ଶତ୍ରୁ, ଲୋକ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବ। ଉତ୍ତମ ମନସ୍କ ବଶିଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅପରାଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅତି କ୍ରୋଧ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ କୁଶିକମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ ନାହିଁ। ପୁଅ ହରାଇ ବି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଚାହିଲେ ସ୍ୱପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଫେରାଇ ପାରିଥାନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ସେମାନା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁର ସୀମାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପାଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାଜାମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ ବାନ୍ଧି, ସେମାନେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେ ବୃହସ୍ପତି ଯେପରି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ନିୟମିତ, ପୁରୋହିତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତମ କୁଳର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯଦି ପୃଥିବୀ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହେ, ପ୍ରଥମେ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ରାଜା ଯଦି ଭୂମି ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହେ, ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦରକାର; ତେଣୁ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ନିୟମିତ, ଶିଳ୍ପୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଚାହିଁ। ଏବେ ଅର୍ଜୁନ ପଚାରିଲେ, "କେଉଁ ଦୁଃଖରୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଆସିଲା? ଏହି ପୁରାତନ କଥା ଆମକୁ କହ।" ଗାନ୍ଧର୍ବ କହିଲେ, "ଏହି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୁଁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ କହୁଛି, ଶୁଣ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜରେ କୁଶିକ ଭଉଣା ଗାଧି ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଧାରଣ କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ନାଶକ। ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ, ମୃଗ ଓ ବନ୍ୟଶୁଅ ଶିକାର କଲେ। କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ପିଆସାରେ ତପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ବଶିଷ୍ଠ, ମହାନ ଋଷି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ; ଅରଣ୍ୟର ଫଳ ଓ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ପରେ ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣା ଗାଈକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଯାହା ଯାହା ଚାହିଁଲେ, ତାହା ଉତ୍ପାଦନ କରିଦେଲା। ଗନ୍ଧ ମାଟିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଚାଉଳ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳ ଓ ଦହିର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ତିଆରି ହେଲା। ଘିଅର ଉପରେ ଭରିଥିବା କୁଆଁ, ହଜାର ମିଠା ଚାଉଳ, ଆଖୁ, ମଧୁ, ଚିଡ଼ା, ଏବଂ ଅତି ଉତ୍ତମ ମଦ ଆସିଗଲା। ଗାଈ ଗ୍ରାମ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଉଷଧି, ଦୁଧ, ଛଉଟି ରସ, ଅମୃତ ସମାନ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ରସ ଦେଲା। ଖାଇବା, ପିଇବା, ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ, ଲିହିବା ଓ ଚୁଷିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅମୃତ ଭଳି ଖାଦ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏପରି ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଲା।