ଏହା ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଆଗ୍ନିଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ରହିଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ବଳିଦାନ ଓ ବିଧିରେ ମୋ ଅବସ୍ଥା ଅଛି। ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ଯାହା କିଛି ମୋତେ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଜଳ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ, ଏବଂ ଦର୍ଶା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣମାସରେ ଏହା ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ। ଏହା ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନ, ସେମାନେ ସମୟରେ ଏକତାରେ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାବରେ ମିଶିଥାନ୍ତି। ମୋତେ ଯାହା କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନ ଦୁହେଁ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୁଖ ଭାବେ ଗଣନା କରାଯାଏ। ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ନିବେଦନ ଦିଆଯାଏ। ତେଣୁ, କିପରି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁଖ ହେବି, ଯଦି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଛି? ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ବଳିଦାନରେ 'ଓମ୍' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ ନହେଲେ, ତାହା ସହିତ 'ସ୍ୱାହା' ଓ 'ସ୍ୱଧା' ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେଥିରେ, ଋଷିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଗଲେ ଓ ଏହା କହିଲେ, "ଅଗ୍ନି ନଥିଲେ, ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହେବାରୁ, ଏଠାରେ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ, ନହେଲେ ସମୟର କ୍ରମ ବିରୋଧୀ ହେବ।" ତେବେ, ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଗଲେ ଓ ଅଗ୍ନିର ଶପଥ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ବିରୋଧରେ କଥା କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ସୃଷ୍ଟା, ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶାନ୍ତିରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସୃଷ୍ଟା ଓ ଶେଷ, ତେଣୁ ଏହା କର, ନହେଲେ ବଳିଦାନ ବିରୋଧୀ ହେବ।" "ତୁମେ କିପରି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛ, ଯଦି ତୁମେ ଲୋକଙ୍କର ଇଶ୍ୱର? ତୁମେ ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।" ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇଯିବା ସମୟରେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଦେହ ନେବେ ନାହିଁ; ତୁମର ନିମ୍ନ ଶ୍ୱାସରେ ତୁମେ ଯାହା ଦହନ କର, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା, ଋଷିଙ୍କର ଶପଥକୁ ପୂରଣ କର, ଓ ଦେବତାଙ୍କର ଓ ନିଜ ଅଂଶକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା ହେଉ," ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଶ୍ୱରଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବୀ ଋଷିମାନେ ଖୁସି ହେଇ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବଳିଦାନ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱରଗରେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ। ଏହିପରି, ପୁରାତନ ସମୟରେ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ବ୍ରିହ୍ଗୁଙ୍କର ଶପଥ ପାଇଥିଲେ; ଏହି ଘଟଣା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା—ହାତିଙ୍କର ହସ୍ତ, ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଶପଥ, ପୁଲୋମନଙ୍କର ବିନାଶ, ଏବଂ ସିୟାବନଙ୍କର ଜନ୍ମ। ଏହା ପରେ, ସିୟାବନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରିହ୍ଗୁଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ସୁକାନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଓ ଦୀପ୍ତିମୟ ପ୍ରମତି। ପ୍ରମତି ଗ୍ରୀତାଚୀଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାର ନାମ ରୁରୁ। ରୁରୁ ପ୍ରମାଦ୍ବରାଙ୍କ ସହିତ ସୁନକାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସୁନକା, ଭର୍ଗବ ଗଣର ସମସ୍ତଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ମହାତ୍ମା, ଗଭୀର ତ୍ୟାଗରେ ଦୃଢ ହେଲେ, ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ କାଳ ପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରୁରୁଙ୍କର ସମୁଚିତ କଥା କହିବି, ଯାହା ଗୌରବରେ ଭରିତ; ଏହାକୁ ସୁନିବାକୁ ସୁନିବା। ଏକ ମହାନ ଋଷି ଥିଲେ, ଯାହା ତ୍ୟାଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସ୍ଥୂଲକେଶା ନାମରେ ଜଣାପଡ଼ିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କଳ୍ୟାଣରେ ସମର୍ପିତ ଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବର ରାଜା, ବିଶ୍ୱବାସୁ, ମେନକାରୁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମେନକା, ଏକ ଅପ୍ସରା, ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ସ୍ଥୂଲକେଶାଙ୍କର ଅର୍ଣ୍ଣା ଦିଗରେ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶିଶୁକୁ ନଦୀର କୂଳରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ମେନକା ଦୟାହୀନ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ମହାନ ଋଷି, ଯିଏ ଦେବୀ ମାନବ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମୟ, ସେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କି ଅମରଙ୍କର ଜନ୍ମ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଥିଲା। ସ୍ଥୂଲକେଶା, ସେ ଦୟାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷି, ଶିଶୁକୁ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦେଇ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଅଶ୍ରମରେ ପାଳନ କଲେ। ସ୍ଥୂଲକେଶା, ମହାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାତିକୁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ। ସେ ଦୂର୍ବାର ଓ ଶୁଭତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରମାଦ୍ବରା ନାମ ଦେଲେ। ପ୍ରମାଦ୍ବରାଙ୍କୁ ସ୍ଥୂଲକେଶାଙ୍କର ଅଶ୍ରମରେ ଦେଖି, ରୁରୁ, ଧର୍ମରେ ଧୃତ, ପ୍ରେମରେ ଅଧିକ ହେଲେ। ତେଣୁ, ରୁରୁ ତାଙ୍କର ପିତା, ବ୍ରିହ୍ଗୁଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ସହିତ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ଏବଂ ପ୍ରମତିକୁ ସ୍ଥୂଲକେଶାଙ୍କ ପାଖରେ ଗଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆବେଦନ କଲେ। ଏହିପରି କଥା ଗୁଡିକ ଆମକୁ ଦେଖାଏ କିପରି ଦେବତାମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବଂ ମାନବ ଜୀବନର ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିଥାଏ, ଏବଂ ଯେ କିପରି ସମସ୍ତ ଜୀବନର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ ଓ ପ୍ରେମ ଦରକାର।