ସମୟଟି ଏମିତି ଥିଲା, ଯେଉଁବେଳେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତେ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କର ସ୍ଵୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଥିଲେ—ଏହି କଥାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ କେହି କହିଲେ—ତୁମର ପୁଅମାନେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଓ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଅନୁଗ୍ରହବଶତଃ ସେଇ ପଞ୍ଚାଳୀ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଜଣେଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବାଛିପାରିବେ। କିଏ ଜାଣେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିର୍ମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ? ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ଚାହ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶ ସଦା ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ; ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ। ସେଠାର ନାଗରିକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳ; ସମୟ ସମୟରେ ଯେକୌଣସି ଅଭିଲାଷିତ ବସ୍ତୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବେ କିମ୍ବା ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯଦି ତୁମେ ଚାହ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏମିତି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମନରେ ପ୍ରେମର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଇ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଭାବନାରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେ ରାତିରେ ସେମାନେ ମନେ ଦୁଃଖ ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସତ୍ୟବାଦି କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏଠାରେ ଆମେ ବହୁଦିନ ରହିଲୁ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ନଗରୀରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲୁ, ଭିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ପାଇଲୁ। ଏଠାର ଅଟବୀ ଓ ଉଦ୍ୟାନମାନେ ଆମେ ପୁଣିପୁଣି ଦେଖିଛୁ। ଏବେ ଏସବୁ ଆମକୁ ପୂର୍ବବତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ; ଭିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବବତ ମିଳୁନାହିଁ। ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ଭଲ ଭାବ, ଆମେ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ନୂତନ ଦେଖା ହେବ। ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶ ଭିକ୍ଷାରେ ପ୍ରଚୁର, ଓ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ—ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗୁନାହିଁ; ତେଣୁ ଯଦି ତୁମେ ମନେ କର, ଆମେ ଯିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଯେଉଁ କାମକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ମନେ କର, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ହେବ। ଛୋଟ ଭାଇମାନେ ଯିବେ କି ନାହିଁ, ମୁଁ ଜାଣେନି।” ତାପରେ କୁନ୍ତୀ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଲ ଭାଇମାନେ ସହ କଥା କହିଲେ, ସେମାନେ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ରାଜି ହେଲେ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ରାଜପୁତ୍ର ପୁଅମାନେ ସହିତ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନଗରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଦେବ, ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାହାରି ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଓ ହାତ ଜୋଡି ଦଁଡ଼ାଇ ରହିଲେ। ସେମାନେ ବସିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବ୍ୟାସଦେବ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲୁଛ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗୌରବାନ୍ୱିତମାନେ ପ୍ରତି ତୁମର ପୂଜା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତୋ ନୁହେଁ?” ଏପରି ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହି, ମହାନ ଋଷି ବିଭିନ୍ନ କଥା କହିଲେ, ପୁଣି କହିଲେ—“ଏକଥା ଶୁଣ, ଏକ ସମୟରେ ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ କନ୍ୟା ଥିଲେ; ସେ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରବଳ, ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ, ମନୋହର ଭୃକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ। କିନ୍ତୁ ନିଜ କର୍ମରେ, ସେ ଅଭାଗି ହେଲେ; ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣବତୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବର ପାଇଲେ ନାହିଁ। ପରେ ବର ଆଶାରେ, ସେ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଭଗବାନ ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ବର ଚାହ, ମୁଁ ବରଦାତା।’ ସେ ତାଙ୍କୁ ଉପକାରକ କଥା କହିଲେ—‘ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏକ ବର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛି’ ବୋଲି ପୁଣିପୁଣି କହିଲେ। ତେବେ ଭଗବାନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—‘ତୁମେ ପାଞ୍ଚ ବର ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲ; ତେଣୁ ମୁଁ ପୁଣି କହୁଛି—’ ସେ ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପିଣୀ କନ୍ୟା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପ୍ରିଷତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ତୁମର ଭାର୍ୟା ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀମାନେ, ପଞ୍ଚାଳ ନଗରୀରେ ରୁହ; ତାଙ୍କୁ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ। ଏହିପରି କହି, ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସଦେବ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ ବ୍ୟାସଦେବ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ମାତା ସହିତ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶ ପଥେ ଚାଲିଗଲେ। ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପଞ୍ଚାଳମାନଙ୍କ ଦଳ ଦେଖିଲେ। ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସୁଛ, କେଉଁଠିକୁ ଯାଉଛ?” ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଆମେ ଏକାଠି ଉପବୃତ୍ତ ଭାବରେ ଚାଲୁଛୁ, ପଞ୍ଚାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ନଗରୀକୁ ଯାଉଛୁ।” ତେବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ—“ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।