ଏହି ଉତ୍କଳିତ କ୍ଷଣରେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଦୁଇ ଶିଶୁ—ଏକ ଶୂର ବିର ଶିଶୁ ଏବଂ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କଳା ମେହେନତି ଜନନୀ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶରୁ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲା: “କୃଷ୍ଣା, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିନାଶ ଆଣିବେ।” ଏହି ସୁନ୍ଦର କମର ଥିବା ମହିଳା ଠିକ୍ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌରବମାନେ ମହାଭୟରେ ଅନୁଭୂତି କରିବେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପଞ୍ଚାଳମାନେ ସିଂହମାନଙ୍କ ପରି ଉଲ୍ଲାସରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ଭାରି ହେଇଗଲା। ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଡ୍ରୁପଦ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡି ଦେଲେ, କୃଷ୍ଣାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ‘ପାଣ୍ଡୁର ଜାଇଁ’ ବୋଲି କହି, ପଞ୍ଚାଳୀକୁ ଗୋଦିରେ ବସାଇ ଅପାର ଆନନ୍ଦରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଲେ। ପ୍ରିଷତାର ଝିଅ, ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରି, ଯଜାଙ୍କୁ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ—“ଏହି ଦୁଇ ଆଉ କେହି ମାଁ ଜାଣିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ମାଁ ହେବି।” ଯଜା ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ‘ତଥାସ୍ତୁ’ କହି ଦେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ। ଯଜ୍ଞରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମ, କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପତି ଦ୍ୱାରା, ‘ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ’ ନାମ ଦିଆଗଲା। ଏହି କଳା ମେହେନତି ଝିଅ, ତାଙ୍କର ଗାଢ଼ କଳା ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ‘କୃଷ୍ଣା’ ନାମ ପାଇଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଉତ୍ତମ ଦକ୍ଷତା ଅর্জନ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଗତିର ନିର୍ଣୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ରୋଣ ଏହି କାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲାକ୍କର ଘରର ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ କହିଲେ: ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମିଳି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଯୋଜନା କରିଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁରୋଚନାକୁ ଭେଜି, ବରଣାବତରେ ଏକ ବଡ଼ ଲାକ୍କ ଘର ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠି, ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନା ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ କୁନ୍ତିକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଯୋଜନା କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୋଚନା ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦହି ଯାଇଲେ; ଏହା ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ସଂଗୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଅପାର ଦୁଃଖ ନଥିବା ହୃଦୟରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆନ୍ତରିକ ଲୋକମାନେ ଦିନ ଦିଆଁ ମନରେ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଦେଶାଇଲେ: “ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ କର।” “ହାୟ, ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ, ସେମାନେ ଯମର ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ,” ବୋଲି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶୁଣି, ବିଦୁର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଶେଷ କ୍ରିୟା କଲେ, କାରଣ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା କାହାକୁ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ; ଏହି ହେଉଛି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଯଜ୍ନସେନ ଏକ ପିତା ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯେପରି ଶୋକ କରିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ରାଜା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ନାଗରିକମାନେ ସହିତ। କ୍ଷମାଭାବରେ, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ଦିନ ରାତି ମୁଁ ଆର୍ଜୁନ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ମାତାକୁ ନିଆଁରେ ଦହି ଯିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି। ଏହି ଜଗତରେ କ’ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ? କାଳକୁ କେହି ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟେ ଅସତ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?” ଦିନ ରାତି ମନର ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଯଜା ଓ ଉପଯଜାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ। ଯଜା ଓ ଉପଯଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ଓ ଆର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଦେବୀ ନିଜେ—ତାଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବାକୁ। ଏହି କଥା ଯଜାଙ୍କୁ ଶୁଣିଛି, ଏବଂ ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜାଣିଛି। ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଯଜା ସହିତ ଏକ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ଏହି ଯଜ୍ଞରୁ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ କୃଷ୍ଣା ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଏହି ଦୁଇ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଲେ। “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ପୃଥା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।” ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଶୋକ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୋହିତ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଏମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ, କେବେ ହାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି କଥା ଦେଖିଛି—ଶୁଣନ୍ତୁ ରାଜା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ସତ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ଏହି ବେଦରେ ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ପ୍ରାଚୀନ ଶାସ୍ତ୍ର ବୃହସ୍ପତି ଓ ପୌଲୋମିର ଉପଦେଶରୁ ମୁଁ ଶୁଣିଛି: ହରାଇଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଉପଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମ ଗଠିରେ ପାଇଯାଇଥିଲା। ରାଜା, ମୁଁ ଉପଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି: ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜୀବିତ—ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚିହ୍ନ ପାଇଛି ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏଠି ଆସିବେ; ଏହି କାରଣ ଶୁଣନ୍ତୁ ରାଜା: କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହିଳାଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷିତ ହୋଇଛି; ସ୍ୱୟଂବର ନଗରରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ ରାଜା। ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୃଥା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି—ଦୂର ହେଉ, ନିକଟ ହେଉ, କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ହେଉ—ସ୍ୱୟଂବର ଶୁଣି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବେ; ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ନଗରରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷଣା କଲେ। ପୁଷ୍ୟ ମାସରେ, ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ପଚ୍ୟାତ୍ତରି ଦିନ ପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ସ୍ୱୟଂବର ହେବ—ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।