ଏକ ଦିନ, ପାଣ୍ଡବଙ୍ଗ୍ର ଭୀମ ଏକ ରାକ୍ଷସ ବକାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ତାହାପରେ, ଭୀମ ବକାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ: “ତୁମେ ଏବେ ଆଉ କେବେ ମାନବମାନେଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ପାଆନ୍ତି—ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖିବା ଦରକାର।” ବକାଙ୍କ ଭାଇ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏକାଗ୍ରତାରେ “ଏହିପରି ହେବ” ବୋଲି ମନେ ରଖିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ତାପରେ, ବକାଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ; ଏହି ଦିନରୁ ଏକଚକ୍ରା ନଗରରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁ ନଗରବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଇ ଆସିଲେ। ଭୀମ, ବକାଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ତାଙ୍କ କାନ, ଆଖି ଏବଂ ଜିଭ କାଟିଦେଇ, ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ଟାଣି ଆଣି ରଖିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି ନଗରବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଭାବିଲେ—“ଏଇ ରାକ୍ଷସ ପୁନି ଆସିଗଲା କି?” ଲୋକମାନେ, ଶିଶୁ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ; ଭୀମ ବକାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଭୀମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୋଡ଼ା ଏବଂ ଗାଡ଼ି ବିଷୟରେ ଜଣାଇ ଏବଂ ଚୁପଚାପ ଘରକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କ ମା ଏବଂ ଭାଇମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୟନ କରି ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ରାତିରେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲା, ତାହା ବର୍ଣ୍ଣା କରିଦେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ନଗରବାସୀମାନେ ବାହାରୁ ଆସି ବକାଙ୍କୁ ରକ୍ତରେ ଭିଜା ମୃତ ଦେହ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଚମଡ଼ ଖଡ଼ି ଉଠିଗଲା, ଭୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଏକଚକ୍ରା ନଗରକୁ ଏହି ଖବର ଦେଇ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେଲେ। ପୁରୁଷ, ନାରୀ, ବୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଶିଶୁମାନେ ବକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ; ସମସ୍ତେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇ, ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ପୂଜା କରିଲେ। ଏହିପରି ଦିନର ଭୋଜନ ଦାନ କାହାର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା, ତାହା ଗଣନା କରି ସମସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: “ମୁଁ ମୋ ପରିଜନଙ୍କ ସହ ଶ୍ମଶାନରେ କାନ୍ଦୁଥିଲି, ଏବେ ଏକ ମହାମନା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ ମୋ ଦୁଃଖ ଏବଂ ନଗରର ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ; ତାପରେ, ମୋ ଭରସା ଆଣି, ମୃଦୁ ହସ୍ୟ କରି କହିଲେ—‘ମୁଁ ଏହି ଭୋଜନ ଦୁଷ୍ଟ ବକାଙ୍କୁ ଦେଇବି; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।’ ସେ ଭୋଜନ ନେଇ ବକାଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଲା।” ଏହାପରେ, ଏକଚକ୍ରା ନଗରର ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ସବ କଲେ। ପ୍ରଦେଶର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖିବାକୁ ନଗରକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୀମଙ୍କୁ ଚକ୍ରକାର ଘେରି ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ସତ୍ୟ ପରମ ଆତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ଭୀମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଲେ। ମନେ କଲେ—“ସେ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ପିତା ପରି; ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅଛୁ।” ସମସ୍ତେ ଭୀମଙ୍କୁ ମାଂସ, ଦହି ଏବଂ ତିଆ ଭାତ ଦେଇ ଆଗ୍ରହ କଲେ; ତଥାପି ବକାଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ଲୋକମାନେ ଭୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ। ପରେ, ପାର୍ଥମାନେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତାଙ୍କ ମା ସହ ଏକଚକ୍ରା ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଗାନ୍ଧାରମାନେ, ନିଶ୍ଚୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ, ଏକଚକ୍ରା ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏଠି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲଗ୍ନ, ଜଟାଧାରୀ, ନିଷ୍ଠା ରହି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ପୃଥା ସହ ଏକଚକ୍ରାରେ ରହିଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: “ବକା ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କରିଲେ?” ବକାଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରେ ଉତ୍ତମ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ରହିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କୁନ୍ତି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଭ କଥା କହୁଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାନା ଦେଶ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ନଦୀ ଏବଂ ରାଜାମାନେଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ, ପୁରାତନ ଦେଶ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। କଥା ଶେଷରେ, ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାଳମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଵୟଂବର କଥା କହିଲେ। ସେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଜନ୍ମ, ଶିଖଣ୍ଡିଙ୍କ ଜନ୍ମ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଅସାମାନ୍ୟ ଜନ୍ମ ଏବଂ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣା କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଶୁଣି, ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ—“ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ କିପରି ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କର ଅଲୌକିକ ଜନ୍ମ କିପରି ହେଲା? ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ କିପରି ଶସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ ଏବଂ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲେ? ସେମାନେ କିପରି ମିତ୍ରତା ଭଙ୍ଗ କଲେ, କିପାଇଁ?” ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହିପରି ଅନୁରୋଧରେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ସମସ୍ତ ଦିଅଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗଙ୍ଗାଦ୍ବାରରେ ବଡ଼ ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ତପସ୍ବୀ ଋଷି, ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ।