ବକା ରାକ୍ଷସ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ଅପାର ଗତି ସହିତ, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେ ଶ୍ୟାମ ଦେହ ଓ ତମ୍ର ଆଖି ସହିତ ଭୀମସେନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲା । ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ, ଭୃକୁଟିକୁ ତିନିଭାଗ କରି, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ, ସେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ଉଠାଇଲା । ଭୀମଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ତାହାକୁ ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଝାପଟିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ସହଜରେ ଧରିନେଲେ । ଭୀମ ହସିଲେ, ଏବଂ ବାମହାତରେ ବୃକ୍ଷକୁ ଧରି, ପୁଣି ଅନେକ ପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷ ଉଠାଇଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ବକା ଏହି ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷକୁ ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ସେହି ବୃକ୍ଷ ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ସବୁକୁ ପଛେଇଦେଲେ । ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କର ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା—ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ଘଟିଲା ବକା ଓ ପାଣ୍ଡବ ମଧ୍ୟରେ । ତାପରେ ବକା ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ସେ ମାନବ ମାଂସଭୋଜୀ ଭୟଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧାଙ୍କର ବିପୁଳ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେମାନେ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କ ତଣ୍ଡକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ । ବକା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୀମକୁ ଧରି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ହସିହସି ଉଠିପଡ଼ିଲେ । ଭୀମ ବକାଙ୍କୁ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ; ପରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ କହିଲେ, “ହୃଦୟ ଦୃଢ଼ କର, ରାକ୍ଷସ!” ଏହା କହି ଭୀମ ତାଳି ମାଡ଼ି, “ଉଠ!” ବୋଲି କହିଲେ । ବକା କ୍ରୋଧରେ ଆଉ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକାରେ ବକା ଭୀମଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ହସି ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କଲେ । ଭୀମ ପଛଦିଆଁ ଧରି, ଦୁଇଁ ଘୁଁଡି ଦେଇ, ଭୂମିରେ ପାତିଦେଲେ । ପରେ କ୍ରୋଧିତ ଭୀମ ବକାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ନିଜ କମର ଅଳ୍ପ ଉଠାଇ ବକାଙ୍କ ବାହୁ ଧରିଲେ । ଏହି ଭାବେ ବକାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ନଡ଼ି ଦେଇ, ଭୂମିରେ ଭୀମ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । ତାପରେ ବାମ ପାଦରେ ଭୀମ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବକାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଘାଁ କଲେ । ମୁହଁ ଖୋଲି, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜିହ୍ବା ଲଟକାଇ, ବକା ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାଁ କଲେ । ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଘାଁରେ ଭୀମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଭୀମ ବକାଙ୍କ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଧରି ଉଠାଇଲେ; ଦୁଇଁ ଜଣେ ଏକାଉଁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଏକାଉଁକୁ ଦବାଇଦେଲେ । ସେମାନେ ଦୁଇଁ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଏକାଉଁକୁ ଟାଣିହେଲେ । ତାଙ୍କର ବାହୁ ଘାଁ ଶବ୍ଦରେ ସାରା ବେତ୍ରକିୟା ନଗରୀ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲା । ସେମାନଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ତର୍ଭାଗ କମ୍ପିଗଲା; ବୃକ୍ଷ, ଲତା, ତରୁଣୀ ସବୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା । ଏହି ଦୁଇଁ ବୀର ମୃତ୍ୟୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପାହାଡ଼, ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ଏବଂ ଗିରିଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁକୁ ଘାଁ କରିଲେ । ଦୁଇଁ ଜଣେ ଏପରି ଘାଁ ମାଡ଼ିଲେ ଯେ, ଦୁଇ ଯୋଜନା ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ସବୁ କିଛି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା । ଯୁଦ୍ଧର ଉନ୍ମାଦରେ ଦୁଇଁ ଜଣେ ପୃଥିବୀକୁ କୁମ୍ଭୀର ପିଠି ପରି ନିର୍ବିଜ କରିଦେଲେ । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଓ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମ ସମାନ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଭୀମ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ଭୀମ ଦାନ୍ତ କଟି, ଓଠ ଚିବାଇ, ଆଖି ଢାକି ବକାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାହିଲେ । ଏଉଁ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଭୀମ ବକାଙ୍କୁ ଦୋହାରି ଧରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦବାଇଦେଲେ । ନିଜ ଘୁଁଡି, ପାର୍ଶ୍ୱ, ଉଦର, ପୃଷ୍ଠ, ଓ ଛାତି ଦ୍ୱାରା ଭୀମ ଘାଁ କରିଲେ; ବକାଙ୍କ ଉରୁ, ବାହୁ, ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେହ ଶିଥିଲ ହେଇପଡ଼ିଲା । ବକା ଘମ ଛୁଟାଉଥିଲେ, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ, ଆଖି ଘୁରାଉଥିଲେ, ଡାଣ୍ଡା ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଗମ୍ଭୀର ଉନ୍ମାଦରେ ମୋହାବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଗଡ଼ିଯାଉଥିଲେ । ଭୀମ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଇଲେ, ବକା ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ । ବକାଙ୍କ ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଭୀମ ଘୁଁଡି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଚାପିଦେଲେ । ତାପରେ ଭୀମ ତାଙ୍କର ଦାହିଁ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ବକାଙ୍କ ଗଳା ଧରି, ବାମହାତରେ ଗାଇଁଠି ଧରି, ଘୁଁଡି ଦେଇ ତାଙ୍କ ପିଠି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ବକାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ଏପରି, ବଡ଼ ଦେହ ଭାଙ୍ଗି, ବକା ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସବୁ ଗୃହବାସୀ, ରାକ୍ଷସ ଗୃହ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ । ସେଇ ସମୟରେ ବକାଙ୍କ ଭାଉ ଭୀମଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ; ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ନାୟକଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭୀମଙ୍କ ନିକଟକୁ ରକ୍ଷା ଚାହିଲେ । ଯୋଧ୍ୟାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମ ସେମାନଙ୍କ ଭୟ ଓ ମୂର୍ଛା ଦେଖି, ସ୍ନେହ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ମିତ୍ରତା ଚୁକ୍ତି କଲେ ।